Vrijdag 05/06/2020

Evi Van Acker

Evi Van Acker is onze grootste medaillekandidate in Rio. Tot de Olympische Spelen navigeert de Gentse zeilster maandelijks door de actualiteit.

April was goed voor goud en zilver. Het goud op de World Cup in Hyères was best verdiend, vind ik, maar het zilver in Mallorca was een te mooie weerspiegeling voor de belabberde prestatie die ik er eigenlijk neerzette. Het is dat de rest het nog slechter deed. Sommige mensen verklaren mij gek als ik zoiets zeg, maar het gevoel is ook vaak wederzijds. "Dat ik niet zo kritisch op mezelf moet zijn", "dat tweede toch ook heel goed is" en "dat je nu eenmaal niet altijd kunt winnen". Dergelijke woorden troosten mij nooit maar laten me eerder achter met een gevoel van onbegrip.

Kritisch zijn, is eigen aan topsport. Ik zou nooit het maximum kunnen bereiken als ik mindere prestaties zou relativeren. Ik haat het als ik niet de beste versie van mezelf ben. Vandaag wil ik beter zijn dan gisteren en morgen beter dan vandaag. Een olympische cyclus lang. En dat drie cycli na elkaar.

Het is ook niet zo dat ik nooit tevreden ben. Het resultaat op zich maakt me eerlijk gezegd meestal niet eens zoveel uit, zolang ik maar het gevoel heb dat ik het onderste uit de kan heb gehaald en heb gepresteerd naar mijn kunnen. Als dat gebeurt, zie je mijn grootste en mooiste glimlach. Als het goed gaat, weet je vaak niet hoe je het doet. Het gaat vanzelf, alles klopt. Je zit in de flow. En je had die ochtend natuurlijk je gelukssokken aan.

Een kleine steekproef in ons team maakt al snel duidelijk dat ik een outlier ben wat betreft bijgeloof. Naast een enorm routinebeest ben ik namelijk ook best een beetje bijgelovig. De rode draad doorheen een decennium topsport is een eend in verschillende gedaantes. Tien jaar geleden woonde er een klein plastic exemplaar in mijn zwemvest. Hetzelfde beestje bengelde aan de motorbootsleutel van mijn coach Wil en rond de autosleutels van mijn familie. Kwestie van de krachten te bundelen. Het eendje maakte mijn eerste eentjes mee en was een onmisbare talisman tot hij te eenzaam werd en ophield geluk te brengen: na Peking werd hij dan ook op staande voet ontslagen. Ik moest even niks meer weten van geluksbrengers.

Tot ik twee jaar voor de Spelen van 2012 Sir George cadeau kreeg: weeral een eend, een vilten exemplaar. Als dat maar goed komt. Om deze keer niets aan het toeval over te laten, vond ik Miss Emily - een vrolijk hondje - en King Julian - een pluizige ringstaartmaki - om Sir George gezelschap te houden. Ik wil niks insinueren, maar het olijke trio is toch maar goed geweest voor olympisch eremetaal.

Vandaag neemt mijn bijgeloof andere vormen aan. In mijn toilettas bewaar ik een zilveren munt die ik kreeg van de man bij wie we in Rio verblijven. En dan zijn er ook de sokken. Ik heb wat met Koreaanse sokken. Hyunghae, de vrouw van mijn coach, brengt soms bijzonder grappige stukken mee uit Korea en daarvan heb ik een favoriet paar dat ik een hele wedstrijd draag. Een paar met - u raadt het al - eendjes op. En mijn lange haren zitten vast met mooie elastiekjes die ik van mijn vriend heb gekregen.

Van de volgende anekdote wordt u bijna vanzelf bijgelovig. Afgelopen week won ik goud in Zuid-Frankrijk, maar dat ging niet vanzelf. De voorlaatste dag kreeg ik plots hevige buikkrampen. Het waaide hard en ik had helemaal geen energie om te hangen. Ik viel terug naar de tweede plek na twee mindere races. Die nacht lag ik dubbelgevouwen in een bolletje, op zoek naar een comfortabele houding die ik maar niet kon vinden. Elk uur van de klok zag ik voorbijkomen. Ik stond er maar triest bij, de ochtend van de medaillerace. Die sokken alleen gingen het niet doen. Een joker, dat had ik nodig!

De dag voor ik naar Hyères vertrok, kreeg ik een van de favoriete haarelastiekjes van mijn 3-jarig nichtje Olivia. Je bent nooit te oud om een babyblauw pluizig elastiekje van prinses Elsa uit Frozen om je vlecht te doen. We gingen van start in stormachtige omstandigheden en al snel kreeg de wind kuren. Hij draaide alle kanten op om vervolgens helemaal weg te vallen. Ik lag achter mijn Zweedse concurrente en zou vrede moeten nemen met zilver. Maar omdat we één minuut buiten de tijdslimiet finishten, was de race ongeldig en we moesten opnieuw starten. Een ongeziene situatie. Tweede keer goede keer. Ik bleef de Zweedse voor en pakte goud. Toeval of niet, prinses Elsa mag mee naar de volgende wedstrijd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234