Donderdag 24/09/2020

Albumrecensie

'Everything Was Beautiful, And Nothing Hurt' van Moby: voor recepties en housewarmings

De hoes van 'Everything Was Beautiful, And Nothing Hurt'.Beeld moby

Moby heeft het allemaal gehoord, gezien, geroken en gesnoven. He's been there, done that, bought the T-shirt. Dat hoor je jammer genoeg aan zijn nieuwe plaat.

Everything Is Wrong beweerde Moby in 1995. De Amerikaanse samplemaniak was in die tijd het enfant terrible van het technowereldje. Schreef ziedende rave-anthems als ‘Feeling So Real’. Doorspekte zijn liveshows met snoeiharde punkrocktussendoortjes en Black Sabbath-covers, tot afgrijzen van de technoheads in de zaal.

We herinneren ons een editie van Rock Werchter waar Moby zo manisch van punk naar rave schakelde dat fans van beide genres meewarig naar hem stonden te gapen zonder een poot te verzetten. Even later coverde hij ‘That’s When I Reach For My Revolver’ van postpunkicoon Mission Of Burma en niemand snapte precies waarom. Een windvlaagje trok voorbij, Moby bracht Play uit en werd wereldberoemd.

Everything Was Beautiful, And Nothing Hurt meent Moby anno 2018. De plaat staat haaks op de drammerige, aan Sisters Of Mercy schatplichtige voorganger More Fast Songs About The Apocalypse, een opzettelijk schreeuwerige, hermetische elektropunkplaat waarop zijn afkeer voor Donald Trump de boventoon voerde. Over dat hoofdstuk is genoeg geschreven: Moby beweert nog steeds dat de CIA hem ooit vroeg om bezwarende verhalen over Trump en de Russische inmenging in de Amerikaanse verkiezingen naar buiten te brengen. U hoort de ware toedracht hopelijk snel via een betrouwbaar medium.

Triphoptijd!

De nieuwe songs laten vermoeden dat een overspannen Moby keihard op de rem is beginnen trappen uit angst voor een burn-out. Tijd voor introspectie. Tijd voor herbronning. Tijd voor onthaasting. En tijd voor triphop! Jazeker, Moby is kwistig met introspectieve downtempo-pop zoals die twintig jaar geleden overal in Europa in zwang was, van Bristol over Brussel tot Berlijn.

Wollige hiphopbeats, weemoedige strijkers, warmbloedige pianoakkoorden, engelachtige zang. Fans van Moby’s late ninetieswerk zullen verrukt zijn. ‘The Tired And Hurt’ en ‘Falling Rain and Light’ zouden zo uit Play kunnen zijn geplukt: sussende loungepop voor fancy recepties in chique kunstgalerijen. Neemt u het ons niet kwalijk, maar wij moesten er heel hard bij grinniken.

Moby bij de promotie van een vorige plaat.Beeld PIAS

Iets prangender is de single ‘Like A Motherless Child’: knappe song, piekfijn geproduceerd, met bezield parlando van Moby himself en de etherische zang van ene Raquel Rodriguez. Tja, in een muzieklandschap waar Oscar & The Wolf, SOHN en Tsar B op hun eigen manier teruggrijpen naar de triphop uit de nineties mag het niet verbazen dat Moby nu en dan aansluiting vindt bij de tijdsgeest. Ook ‘Welcome To Hard Times’ doet met zijn sacrale r&b-vibe vrij eigentijds aan, hoewel al wie in de eighties is opgegroeid er Cocteau Twins in zal horen.

Housewarming

Daar ligt Moby’s probleem: hij heeft dit genre al zo vaak binnenstebuiten gekeerd en er alle hoeken en nissen van verkend. Wat valt er nog te vertellen? ‘The Last Of Goodbyes’ had een outtake uit Massive Attacks Mezzanine kunnen zijn. Net niet spannend genoeg voor dat meesterwerk. In ‘The Middle Is Gone’ legt Moby dan misschien zijn ziel bloot (“I’ll never be free”), je denkt onverrichter zake aan de tientallen met weeë strijkers ingevette downtemponummers die twintig jaar geleden in Hollywood-thrillers werden gebruikt, genre ‘Play Dead’ van Björk.

In de perstekst bij deze plaat lezen we dat deze liedjes in een post-apocalyptisch landschap zijn gesitueerd, dat ze focussen op het individu en zijn hartverscheurende keuzes in een snel veranderende wereld. Moby zou zijn inspiratie hebben gehaald bij dubkoningen Sly & Robbie en bij soulman Baby Huey en zelfs bij de poëzie van Yeats. Het zal wel.

De blitse namedropping kan de meubels niet redden: Everything Was Beautiful, And Nothing Hurt houdt het op uitstekend geproduceerde middelmaat. Nostalgisch genoeg voor melancholische retrofielen. Hedendaags genoeg voor op housewarmingfeestjes van besluiteloze twintigers die “eigenlijk niet echt met muziek bezig zijn”. 'Nuff said.

Everything Was Beautiful, and Nothing Hurt verschijnt op 2/3 bij V2

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234