Maandag 18/10/2021

Evenwicht boven emotie

De nieuwe chef-dirigent van de Munt, Ludovic Morlot, positioneert zichzelf voorzichtig in het operahuis: eerst een concert, nu als eerste opera een reprise van een werk uit zijn eigen Franse cultuur, en pas in tweede instantie volgende maand het heikele werk met Mozart. Wat Debussy betreft is hij in elk geval geslaagd.

De bijna vijf jaar oude productie van Debussy's Pelléas et Mélisande maakte destijds vooral indruk door het enige decorstuk: een geheimzinnige draaiende sculptuur van Anish Kapoor. Die trechtervormige doorsnede (baarmoeder en vagina? Luisterend oor? Giftige paddenstoel? Oneindig gekromd heelal?) leek stilzwijgend en afwachtend toe te kijken hoe het drama zich ontwikkelde. Nu, bij een tweede kennismaking, is het overheersende karakter van de sculptuur verminderd, ze lijkt wel vriendelijker geworden. Daardoor gaat de aandacht meer naar de personenregie van Pierre Audi: wat toen een nobel, uitgepuurd gebarenspel met enkele emotionele uitbarstingen was, is nu nog meer een geheel van symbolen geworden. Nochtans verbeeldt een gebaar slechts zelden letterlijk wat er in de tekst wordt gezegd. Voor het overige moet uit blikken, houdingen, voorzichtige aanduidingen blijken welke verschrikkingen er in deze besloten wereld omgaan.

De enkele momenten waarop de actie explicieter wordt, behoren tot de emotionele hoogtepunten van de avond, zoals de scène waarin Golaud de kleine Yniold Pelléas en Mélisande laat bespieden, of die waarin hij zijn jaloezie tegenover haar de vrije loop laat. Dat zijn ook de momenten waarop Morlot de teugels van het Muntorkest viert. Voor het overige kiest hij voor evenwicht, kleur, klankschoonheid. Je zou hem kunnen verwijten dat hij soms meer het orkest laat horen dan de emotie, dat hij de klank laat primeren op de wereld tussen de noten. Maar bij een debuut mag dat misschien wel eens. In elk geval neemt hij geen stelling in het zinloze debat dat Debussy-adepten verdeelt in wagnerianen en impressionisten. Debussy is voor hem duidelijk een componist van nu, niet van een lang vervlogen scholenstrijd. En het nu is voor Morlot een tijdperk dat schoonheid aan intelligentie paart, en dus ook wel aan publieksvriendelijkheid.

Breekbaar

Vijf jaar geleden was er in de cast nog een zekere breuk tussen de overweldigende aanwezigheid van Dietrich Henschel als Golaud (tot dan toe had hij altijd Pelléas gezongen) en het debuterende koppel Stéphane Degout (Pelléas) en Sandrine Piau (Mélisande). Die tegenstelling is nu vervaagd: Degout is met gemak de gelijke van Henschel. Hun stemmen lijken nu ook meer op elkaar, zodat het feit dat zij broers spelen nog geloofwaardiger wordt. Piau blesseerde zich bij de generale repetitie en kon bij de première niet zingen. Monica Bacelli, die in de tweede cast tegenover Yann Beuron en Paul Gay staat, nam over: breekbaar en mooi, zoals de hele voorstelling.

Pelléas et Mélisande, nog tot 25 april in de Munt. www.demunt.be

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234