Woensdag 18/05/2022

Even weg: Tenerife

Omstreeks deze tijd van het jaar krijg ik steevast een vreselijke behoefte aan zon. Ik zette dus alle zonnige bestemmingen op een rijtje en koos Tenerife. Maar toen het vliegtuig Tenerife naderde, zag ik niets dan dichte wolken. Mijn buurman, een eilandbewoner, stelde mij gerust: 'Maak u geen zorgen, op Tenerife schijnt de zon.'

ANTHONY SATTIN

Buiten bleek het nogal frisjes, zo'n vijftien graden, maar aan de kust, in Garachico, was het warmer. Een uurtje na mijn vertrek van het vliegveld zat ik bij het zwembad van Hotel San Roque, een verbouwd 17de-eeuws herenhuis, waar ik boeiende moderne kunst kon bewonderen terwijl ik onder het genot van een glas Rioja op mijn avondeten wachtte (een vast menu van drie gangen voor 3000 peseta's, excl. drank). Garachico was ooit de belangrijkste haven van Tenerife, tot in 1706 een vulkaanuitbarsting de haven onder lava bedolf. Na het diner maakte ik een wandeling langs het water en de kleine 16de-eeuwse vesting. Ik bleef staan kijken hoe de oceaan rond de lavaresten spoelde, tot de blikkerige kerkklok tien uur sloeg en mijn ogen bijna dichtvielen.

Aangezien de zon verstek liet gaan, vluchtte ik naar het schiereiland in het noordoosten: Anaga. Voorbij La Laguna werd het landschap ruw en zag ik vrijwel alleen huurwagens. Dit is het minst bevolkte deel van het eiland, maar tegen het middaguur zat ik in een file van wel dertig auto's en touringcars die zich door de haarspeldbochten van de bergketen wrongen. Het was nog maqar twaalf graden en af en toe vielen er zelfs regendruppels. Iedereen stopte in Taganana, een dorpje dat lijdt onder zijn eigen schoonheid, of bij het plaatselijke strand, Almaciga. Ik volgde de kustweg nog een paar kilometer, tot ik een restaurantje met twee namen zag - La Caseta/El Fronton - waar je maar één soort lunch kon nuttigen: vis met gezouten aardappels uit de streek (1500 peseta's, zonder drank). Alle gasten keken tv en ik keek naar de oceaan. Bij warmer weer zou ik gaan zwemmen zijn bij het witte zandstrand van San Andres, aan de overkant van het schiereiland. Maar het was te koud, en dus kuierde ik wat rond in het naburige Igueste, een dorp in de oude stijl, en reed ik naar La Laguna, de universiteitsstad van Tenerife. Ik was nog net op tijd om binnen te mogen in de indrukwekkende Catedral de los Remedios. In La Matanza, een dorp langs de weg naar Garachico, probeerde ik de plaatselijke specialiteiten in La Cuadra de San Diego. De gegrilde kaas met koriandersaus, het gestoofd konijn met gezouten aardappels en pimentsaus, de papaja in citroensap en de wijn uit de finca van de eigenaars maakten mij bijna euforisch (2050 peseta's voor drie gangen, zonder drank). Toen ik rond tien uur 's avonds wegging, stonden er nog altijd mensen op een tafeltje te wachten.

Op zoek naar de verborgen schatten van Tenerife wendde ik mij tot een plaatselijk organisator van trektochten. We reden de heuvels boven Garachico in, naar het vertrekpunt van een tocht die bijna vijf uur zou duren. Gelukkig gingen we bijna altijd bergafwaarts, langs een oud pad en een stroompje. In plaats van de kanaries die ik had verwacht (en die hier niet geel, maar groen zijn) zag ik een paar zeldzame zwarte duiven die verjaagd werden door twee rondzwevende adelaars. Prachtige planten waren er in overvloed, met inbegrip van de vaalrode kanariebloem (Campanula canariensis). Mijn gids, Paco, wist alles over de flora en de folklore van de Guanches, die voor de Spaanse verovering Tenerife bevolkten. Nog mooier: hij had chocoladekoekjes bij zich. Om 10.45 uur werd ons pad versperd door een berg. Paco wees naar een gat in de rots. "Daar gaan we door." Wij trokken onze laarzen uit, rolden onze broekspijpen op en kropen in de tunnel, die in het begin van de eeuw door de basaltberg was gehakt om de bananenplantages aan de kust te irrigeren. Het duurde 25 minuten om er door te komen, gebukt en tot de enkels in het water. Aan de andere kant was het landschap woester, met scherpe bergtoppen en bemoste bomen. "Shangri-la," zei Paco, trots op het effect. Geen Shangri-la, maar bijna even schitterend: een laurierbos. Paco noemde het prehistorisch, om mij eraan te herinneren dat Europa er millennia geleden net zo uitzag. "Deze kant van het eiland heeft een heel ander klimaat dan de andere kant," legde hij uit. "Hier hebben we water (hij wees naar de wolken) en prachtig bos. Daar hebben we stranden en zon." Twee uur later lag het bos achter ons en belde Paco naar de chauffeur, zodat het busje ons al opwachtte toen we even voor tweeën in het dorp Los Silos aankwamen. Door een gril van de ether was de Britse Radio 1 de zender die het best doorkwam. De berichten over de files thuis fleurden me helemaal op terwijl ik onder een wolkenzware hemel langs de kustweg reed. Nadat ik in de botanische tuin van Puerto Cruz nog meer planten had bewonderd, maakte ik rechtsomkeert naar El Sausal en zijn Casa del Vina. Het museum van de Casa vertelt alles over de wijnbouw op Tenerife. De rondleiding eindigt met een bezoek aan het proef- en verkooplokaal, maar ik haakte af en dineerde in het plaatselijke restaurant. Het eten was er weinig schitterend én wel erg duur (drie gangen voor 3900 peseta's, excl. drank).

Ik staarde uit mijn kingsize-bed naar de dikke wolken boven de heuvels van Garachico. Tegen de tijd dat ik langs de kust reed, viel het water met bakken uit de hemel, zodat ik mijn plannen voor die dag veranderde: geen wandeling naar Punto de Teno, ik ging lekker de zon opzoeken. Ik reed over de Monte del Agua (erg toepasselijk!) naar Masca, een van de mooiste attracties van Tenerife. Het is een spectaculaire bergpas, met hoog tegen de hellingen een schattig dorpje - dat in de regen helaas niet echt schilderachtig was. De kliffen van Los Gigantes waren dat wél: net toen ik uit de bergen kwam, verscheen de zon en straalde er een regenboog tussen de scherpe rotsen. Tenerife wordt overheerst door de Monte Teide, een 3717 meter hoge vulkaan. Hoger dan eender welke Spaanse berg. Hoger dan de wolken die dag. Tijdens mijn klim verbeterde het weer en toen ik tussen de pijnbomen kwam zag ik niets anders dan een strakblauwe hemel en zonneschijn. Het landschap was uniek, een immens plateau van vulkanisch gesteente met een rijk palet van kleuren: bruin, rood, zwart, roodbruin, roest en vele andere schakeringen. Toen ik de Pico Viejo, het kleine broertje van de Teide, passeerde, merkte ik dat de sporen van zijn laatste uitbarsting in 1798, waarbij rotsen en lava maar liefst een kilometer hoog in de lucht werden gespuwd, nog steeds zichtbaar waren. Er is een kabelbaan die zo'n 1200 meter langs de flank van de Teide stijgt, tot 150 meter onder de top, maar de rij wachtenden was lang en mijn tijd schaars. Ik parkeerde dus liever in Canadas del Teide, wandelde voorbij een groepje zonnebaders, verliet het pad, klauterde over de rotsen en stapte een vreemd, kaal en volmaakt sereen landschap binnen. Ik ging op een rotsblok zitten en zuchtte: zon, een schitterend panorama, vrede en rust - hier was ik voor gekomen. Na een late lunch met pompoensoep en een stoofpotje van geit in de parador, keerde ik terug naar de kust. Aan de rand van het vulkanisch plateau keek ik neer op een zee van pijnbomen onder een dik, bijna tastbaar wolkendek. Het beeld was zo indrukwekkend dat ik nauwelijks merkte dat de zon verdwenen was. Ik arriveerde te laat in Orotava om de koloniale huizen te bezoeken. Terwijl ik op het terras van de Bar Parada uitkeek over de 16de-eeuwse Spaanse koloniale stad bij de oceaan dacht ik onwillekeurig aan stadjes in Zuid-Amerika die ik had bezocht. Mijn gedachten dreven ver, ver weg, tot een briesje wat koele oceaandruppels in mijn gezicht wierp en mij ontnuchterde.

Dag Eén. U hebt een auto nodig om het eiland te verkennen. Grote verhuurfirma's als Hertz en Avis hebben een kantoortje op het vliegveld, maar het is goedkoper een wagen te huren als onderdeel van een reispakket.

'Wegwijzer voor Tenerife' (Sunflower Books, ongeveer 600 frank) bevat rij- en wandelroutes over het hele eiland (de beschreven routes heb ik zelf uitgestippeld). De bussen naar Taganana vertrekken omstreeks lunchtijd, zodat de weg in de vroege middag rustiger zou moeten zijn. Zorg er echter voor dat u tegen zonsondergang niet meer op de hoge kronkelwegen bent.

De kathedraal van La Laguna is open van 8.30 tot 13.30 uur en van 17.30 tot 19.30 uur. Om zeker te zijn van een tafeltje in La Cuadra de San Diego is reserveren aanbevolen (Camino Botello, La Matanza, tel. 57.83.85.) Dag Twee. Canarias Trekking (922 201 051), een plaatselijke touroperator, verzorgt trektochten van een halve dag tot verscheidene dagen, met verschillende moeilijkheidsgraden. Tarieven: vanaf 3000 peseta's per persoon voor een halve dag voor een normale route (minimaal vier personen). Veel routes lopen door irrigatietunnels - naar verluidt heeft Tenerife er honderden kilometers.

Het Casa del Vino-museum is geopend van dinsdag tot en met zaterdag, van 11 tot 20 uur, op zon- en feestdagen van 11 tot 18 uur. Gesloten op maandag. Dag Drie. De kabelbaan van de Monte Teide werkt van 9 tot 17 uur (laatste rit om 16 uur) met een verblijf van maximum één uur op de top (2100 peseta's per retour). Tijdens mijn bezoek was het pad om de top "om veiligheidsredenen" gesloten. Het onthaalcentrum van de Teide in El Portillo is dagelijks open van 9.15 tot 16 uur.

Iberia vliegt via Madrid op Tenerife Noord. Er zijn goedkopere rechtstreekse chartervluchten, die echter minder regelmatig zijn en weinig flexibiliteit bieden. Hotel San Roque (Esteban de Ponte 32 - tel. 34 9 22 13 34 35) verdient meer dan zijn drie sterren. Alle kamers zijn uitgerust met video, een muziekinstallatie, een jacuzzi en originele kunst. Als u rechtstreeks boekt kost een tweepersoonskamer minimum 28.215 peseta's (ongeveer 7000 frank), incl. ontbijt en plaatselijke belasting. Het 37 kamers tellende parador, aan de voet van de Teide, werd onlangs gerenoveerd. Tweepersoonskamers kosten hier minimum 3400 frank per nacht. Vraag een kamer met uitzicht op de Teide. Een ander alternatief is het driesterrenhotel Victoria, ondergebracht in een 17de-eeuws Orotavaans herenhuis. Canarias Trekking (922 201 051) kan voor logies zorgen in casas rurales. Prijzen vanaf 7000 peseta's per nacht voor twee personen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234