Maandag 26/10/2020

ColumnSaskia De Coster

Even weet ik zeker dat het coronavirus één grote test is

Saskia De Coster is schrijver van de romans Wij en ik en Nachtouders. Haar column verschijnt tweewekelijks.

Het vliegtuig is net geland in Bologna wanneer de stewardess omroept dat ieders temperatuur opgemeten zal worden. Wij passagiers schuiven aan als vee. Een gemaskerde en in oranje kledij gehulde vrouw richt een elektronische koortsthermometer op mijn voorhoofd, tussen mijn ogen. In het algemeen belang mag zij de temperatuur van mijn lichaam kennen. Als een lichaam verhit is, is het verdacht. Ik voel me een deelnemer aan een experiment.

Maandagochtend ben ik in Bologna, ’s avonds ben ik op dezelfde plek, maar ze heeft een andere status gekregen: besmet gebied. De wereld bestaat nu uit twee soorten mensen. Zij die aan het hamsteren slaan en de anderen. De eersten gaan ervoor zorgen dat zij kunnen overleven want de Apocalyps kan vele gedaantes aannemen. Ze slepen monstervoorraden pasta en water aan. Ook al gebeurt de overdracht van het coronavirus nu niet via het drinkwater, waarom zou het niet zo kunnen zijn? Zo werkt ook fake news, als een paniekreactie van een op tilt slaand brein: het is misschien nog niet hier en nu waar, maar het kan zo worden, als je het wil geloven. De hamsters doen precies alles wat nodig is om een verhoogde kans op besmetting te hebben, zoals tussen massa’s andere hamsters gaan rondlopen in de supermarkt en in lange rijen aan de kassa staan wachten.

Het zuiden van Italië, de streek die meestal nogal minachtend bekeken wordt, als onderontwikkelde woonplaats van de zogenaamde terroni, is opeens een safe haven. De Italianen uit het meer welvarende maar nu besmette noorden hebben nu opeens het zuiden nodig. De machtsverhoudingen en status zijn tijdelijk herschikt.

Op sociale media circuleren nepfilmpjes van dokters die preventief optreden tegen het virus; ze schieten iedereen neer. Overal waar je komt is er voelbaar een verscherpt bewustzijn, vanuit de angst om de controle te verliezen of vanuit het besef dat controle een illusie is die we toch graag koesteren.

In de koffiebar vraagt de barista grappend of ik wat gratis extra corona bij mijn cappuccino wil. Even later zit ik in dolle paniek, kortademig, met hartkloppingen en een cappuccino, te staren naar twee iPhones. Ik probeer namelijk om mijn nieuwe iPhone te installeren. Mijn telefoon is een verlengstuk van mijn lichaam maar ik heb er geen flauw benul van hoe hij werkt, ik heb er geen enkele controle over. En nu moet ik alle data overdragen van het ene toestel naar het andere. ‘Transferring data’, zegt het scherm. Het ene artificiële lichaampje moet het andere besmetten. Ik bid dat het lukt.

Er zullen ongetwijfeld stemmen opduiken die zeggen dat de coronacrisis één grote test is, een georkestreerde oefening. Complotdenkers kunnen de oncontroleerbare wereld zo weer in hun greep denken. 

De coronacrisis is in elk geval deels ook een onderzoek om te kijken hoe ver je kan doordringen in de privacy van mensen, in hun lichamen en hun geesten. Het is ook een voorbereiding op het echte werk. Zo bekijk ik het leven al langer: een voorbereiding op het echte werk. 

Een inbreuk op mijn privacy tot mijn privacy niet meer bestaat.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234