Vrijdag 21/06/2019

De aanbieders

"Even was ik bekend tot in de States"

Hugo Depaepe Beeld © JORIS CASAER

In De Aanbieders gaat Stef Selfslagh op bezoek in het leven van iemand die een zoekertje plaatste op 2dehands.be. Vandaag: wie is de man uit Grimbergen die Japanse vinylplaten verkoopt?

In het huis van Hugo Depaepe (63) staat een Seeburg-jukebox uit 1973. Hugo heeft het binnenwerk van de Seeburg een paar dagen geleden schoongemaakt met een hogedrukreiniger. Toch dringt een scherpe sigarettengeur ongemanierd mijn neusgaten binnen wanneer ik me over de inwendige mechaniek van de jukebox buig. Een aromatisch souvenir uit de tijd dat de machine nog nachtwerk deed in een of ander volkscafé.

Ik breng de Seeburg tot leven met een van de oude vijffrankstukken die Hugo heeft bewaard. Na een snelle blik op het menu kies ik nummer 172: 'Can't Buy Me Love' van The Beatles. De jukebox legt de 45-toerensingle klaar onder een antieke pickupnaald. Niet veel later vullen krakerige Beatles-klanken het huis met nostalgische warmte.

In de veranda toont Hugo me de collectie Japanse vinylplaten die hij op 2dehands.be te koop aanbiedt. Susto van Masabumi Kikuchi. Orange Express van Sadao Watanabe. Rice Music van Masami Tsuchiya. Of er al veel potentiële kopers hebben gebeld, vraag ik met gefronste wenkbrauwen. "Geen enkele", lacht Hugo. "Begrijpelijk. Met uitzondering van Yellow Magic Orchestra - zeg maar de Japanse versie van U2 - is Japanse muziek bij ons totaal onbekend."

Beeld Joris Casaer

Te nonchalant

In de jaren 80 had Yellow Magic Orchestra in onze contreien een paar bescheiden hits. Hugo werkte op dat moment voor de platenfirma CBS, de voorloper van Sony Music. Zijn CBS-collega's uit Japan kregen door het Europese succes van Yellow Magic Orchestra yentekens in de ogen en wilden nog meer Japanse groepen in het Westen introduceren. Ze bombardeerden Hugo met de platen die in Japan de hitlijsten domineerden, in de hoop dat hij ervoor kon zorgen dat ze ook in Europa zouden aanslaan.

"Wishful thinking, natuurlijk", zegt Hugo. "Maar een aantal van die platen heb ik bijgehouden omdat ik ze toch de moeite waard vond."

Hugo heeft aan zijn CBS-periode ruim 3.000 vinylplaten overgehouden. Hij bewaart ze in een grote kast in de slaapkamer. Zijn platen zijn 35 jaar oud, maar zien eruit alsof ze pas gisteren zijn gereleased. "Ik heb nog nooit een plaat aan iemand uitgeleend", zegt hij. "Platen zijn broos, je moet er voorzichtig mee omspringen. De meeste mensen zijn daar veel te nonchalant voor."

Tegenwoordig verkoopt Hugo regelmatig een deel van zijn collectie. "Tijdens mijn jaren in de muziekwereld liet ik me wel eens meeslepen door de nieuwste hype. Ik hield van platen waarvan ik me nu afvraag: hoe heb ik er ooit naar kunnen luisteren? En dus stuur ik nu en dan liefdevol een lading vinyl het huis uit. Al zul je mij nooit op een platenbeurs zien staan. Ik prop geen platen in plastic bakken om ze vervolgens door zoekende vingers te laten beschadigen."

Beeld Joris Casaer

Getrakteerd door Chicago

In 1974 behaalt Hugo een diploma Decoratie en Publiciteit aan Sint-Lukas in Brussel. Nog datzelfde jaar begint hij bij CBS als etalagist: hij ondersteunt de release van nieuwe platen door met de hoezen ervan installaties te maken in de etalages van platenwinkels. De platen zijn van artiesten als Nina Hagen, Joan Armatrading, Bruce Springsteen en Santana; de platenwinkels hebben namen als Metrophone, Caroline Music, L'Arcadaire en Abby Music.

In 1976 treedt de Amerikaanse groep Chicago in Brussel op. Al lanterfantend door de hoofdstad zien de groepsleden een etalage waarin Hugo iets kunstzinnigs heeft gedaan met hoezen van hun Chicago X-lp. Ze zijn onder de indruk, ontbieden hem in het toenmalige Hyatt Regency Hotel en trakteren hem schouderkloppend op een paar pinten. "Even genoot ik bekendheid tot in de States", grijnst Hugo.

In het begin van de jaren 80 maakt de cd van de vinylplaat een met uitsterven bedreigd object. Hugo beseft: mijn dagen als etalagist zijn geteld. Hij vraagt bij CBS om een nieuwe uitdaging en wordt product manager, verantwoordelijk voor de volledige CBS-catalogus. Objectief een promotie van jewelste, maar voor Hugo een afknapper van formaat.

"Ik werd meer dan tevoren geconfronteerd met de commerciële logica van de platenindustrie", zegt hij. "Een plaat waarvan 5 miljoen exemplaren verkocht werden, was een topplaat. Een plaat waarvan maar vijf exemplaren gesleten werden, was een kutplaat. Ook al hield ik mijn muzikale voorkeur gescheiden van mijn job, als muziekliefhebber moest ik toch regelmatig slikken."

Geen verraad aan 't Kliekske

Toen Hugo de Vlaamse folkgroep 't Kliekske tegen zijn zin stiefmoederlijk moest behandelen ten voordele van een prefabpopgroep uit Frankrijk, hield hij het bij CBS voor bekeken. "'t Kliekse verkocht in België en Scandinavië meer platen dan we ooit van dat Franse groepje konden verkopen. En toch moest ik aan die non-talenten uit Frankrijk voorrang geven, omdat de toenmalige baas van CBS een Fransman was. Dat kon er bij mij niet in."

Hugo verlaat de muziekindustrie en stopt van de ene dag op de andere met platen te kopen. "Ik was na acht jaar in de business volledig afgestompt. Ik vond niks nog goed. Pas na twintig jaar drong er opnieuw iemand tot mijn trommelvliezen door: Adele. Daarvan zei ik meteen: die is goed. Amy Winehouse: idem. En in eigen land Triggerfinger en Selah Sue. Maar voor de rest koop ik nauwelijks nog platen. Of het moeten oude singles zijn voor mijn jukebox."

Goudsmid en bompa

Vandaag komt Hugo aan de kost als zelfstandig goudsmid. In zijn mooi ingerichte thuisatelier maakt hij unieke juwelen. "Ik maak van elk stuk één exemplaar. Wat je bij mij koopt, vind je nergens anders."

Dat Hugo ooit juwelen zou maken, stond in de sterren geschreven. Als adolescent vernietigde hij radio's en klokken om met de onderdelen ervan ringen en halskettingen te maken. "Ik was een langharige jongen die zelfgemaakte juwelen droeg en aan balletdansen deed. In het Grimbergen van 1968, nota bene. Mijn oerkatholieke ouders durfden zich uit schaamte niet meer in het dorp te vertonen."

Ik stel Hugo de vraag die ik mijn gesprekspartners voor deze rubriek wel vaker stel. Of hij een beetje blij is met zijn leven. Hij antwoordt met een opsomming. "Mijn huis is afbetaald, mijn dochters hebben werk en wonen vlakbij, ik heb een leuke familie en ik doe elke dag een job waarin ik mij creatief kan uitleven: als ík niet blij ben met mijn leven, is niemand het."

Zijn enige ambitie: zo veel mogelijk met zijn kleinkinderen spelen. "Ik wens je echt toe dat je kind op een dag thuiskomt en zegt: 'Papa, je gaat bompa worden'. Want ik zweer het je: het is fantastisch. De tijd die ik vroeger niet altijd aan mijn eigen kinderen kon geven, kan ik nu wel aan mijn kleinkinderen schenken. Ik heb chronische rugpijn, maar straks kruip ik met die pagadders op de schommel. Ik neem nadien wel een pijnstiller."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden