Dinsdag 22/06/2021

Eveline Hoorens, mevrouw panamarenko

'Natuurlijk streelt het mijn ego als ik met een mooie foto in de krant sta'

'In feite zijn wij Nicole en Hugo'

Sinds ze twee jaar geleden met Panamarenko (65) in het huwelijksbootje stapte, zag Eveline Hoorens (31) zichzelf van succesvolle zakenvrouw tot 'vrouw achter de kunstenaar' evolueren. De zaakvoerder van koffiebranderij Hoorens vergezelt haar echtgenoot steevast op tentoonstellingen en andere publieke gelegenheden, maar tegelijk relativeert ze het 'gedoe'. 'Nu sta ik in de belangstelling, straks zijn ze me weer vergeten.'

St.-Maria-Oudenhove

Eigen berichtgeving

Armand Plottier

Wij mochten Eveline Hoorens gerust de 'bekende vrouw achter Panamarenko' noemen. "Doe wat ge niet laten kunt." Tijdens het gesprek verdwijnt ze meer dan eens om problemen van koffiebranderij Hoorens snel en vakkundig af te handelen, want één detail waren we vergeten: in de koffiebranche is het druk rond kerst en nieuwjaar.

U bent bekend genoeg om door een ploeg van het (volgend voorjaar uitgezonden) Canvasprogramma Hoge bomen te worden gevolgd.

"Ik heb dat wreed onderschat. Ze komen daar mee af en - ik steek dat niet onder stoelen of banken - voor het bedrijf is dat goed. Enerzijds ben ik de vrouw van Panamarenko, anderzijds ben ik down to earth genoeg om dat voordeel in te zien. Och, nu sta ik in de belangstelling, na een maand zijn ze me weer vergeten."

Valt dat mee, getrouwd zijn met een beroemde man?

"Gelukkig is Panama geen zanger. Kunst is nog altijd iets apart, 80 à 90 procent van de bevolking is daar niet in geïnteresseerd. In de boekjes staan, ba. Ze volgen u voortdurend, in de trant van 'ze is verdikt, ze zal toch niet zwanger zijn zeker?' Natuurlijk streelt het mijn ego als ik met een mooie foto in de krant kom of af en toe eens op televisie verschijn. Maar die cameraploegen bij ons huwelijk, dat was pas erg. Al die fotografen, met hun flits. Ik durfde amper uit ons autootje. Wij hoopten op een stadhuis waar drie à vier man zou staan. Mijn bruidegom dacht zelfs dat er niemand zou opdagen."

Ook niet-kunstliefhebbers raakten gefascineerd door die merkwaardige man en zijn blonde jonge vrouw.

"Omdat wij sympathiek zijn zeker? (denkt na) Gisteren was niet zo'n leuke dag, veel slecht nieuws op de radio, heel onaangenaam. Vandaag herpakten we ons. De muziek op de radio was leuk en we dansten - hopsakee - een toerke door het huis. We voelden ons Nicole en Hugo. In feite zijn we ook Nicole en Hugo, maar van een andere strekking. (lacht)"

Panamarenko, die nooit zou trouwen, ging toch door de knieën.

"Dat is een triomf natuurlijk. (lacht) En hij ziet mij nog echt graag ook."

Volgens kwatongen bent u voor zijn geld met hem getrouwd.

"Olalala... dat werd verteld, ja. Maar 'ze' hebben dat ook rap weer mogen inslikken. (lacht fijntjes) Voor 't geld moet ik het niet doen. En wat werd er nog meer gefluisterd? Omdat hij beroemd is? Panama is de enige man die bij mij past. Hij is even zot als ik."

Door Eveline Hoorens gaat Panamarenko met pensioen en maakt hij geen kunstwerken meer.

"(lacht) Zeg, niet overdrijven, hé. Het is mijn schuld niet. Als ze dat in mijn schoenen willen schuiven, trekken wij ons daar niets van aan. 'Het verleden is het verleden', zegt Panama altijd. Gelukkig denkt hij altijd vooruit en herhaalt hij voortdurend dat hij nog nooit zo gelukkig is geweest. Nu ontwerpt hij kopjes en schoteltjes voor onze koffiebranderij. (toont vijf gloednieuwe Panamarenkoschoteltjes, oplage 1000 à 2000 exemplaren) Weet je wat het eerste was wat ik tegen hem zei? 'Drinkt ge graag koffie?' (lacht) Ach Panama heeft gelijk als hij zegt dat ze ons over twee jaar vergeten zijn. Dan vraagt niemand ons nog voor een interview.

Ooit was u gewoon Eveline Hoorens.

"Och ja. Lang geleden zat ik op de nonnekesschool Zes keer per dag onzevaders bidden. Ik stak altijd iets uit. Het was dat of een seut zijn. Daarna trok ik naar de Modeacademie van Antwerpen. Daar vond ik nooit mijn draai: 'een boerenmeiske gelijk gij past hier niet.' Na een jaar was Evelientje daar weg. In Gent, waar ik mijn modestudies voortzette, heb ik mij vier jaar kunnen smijten. Daarna wou ik veel, maar opnieuw onder de kerktoren gaan wonen, no way. Een tijdje heb ik mijn kindercollectie op Camden Market in Londen proberen te verkopen. Als ik een sjaaltje verkocht kon ik een cappuccino of twee kopen. Dure koffie was dat, wel leuke koffiehuizen die creatief waren ingericht. Daar, in het dure Londen, kreeg ik interesse in de koffiebranche. Zodra ik thuis was, vroeg ik mijn pa om mij op te leiden. Van het een kwam het ander. Al vlug begon ik met het bedrijfsautootje toertjes te maken en ging ik bij de Pollekes en Julienkes uit de omtrek koffie verkopen. Dat doe ik nu nog."

Nog spectaculaire toekomstplannen?

"Oei, neen. Wij leven van dag tot dag. Waar zit ge naar te vissen?"(lacht)"

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234