Donderdag 18/07/2019

Visserij

Europa laat zee leegvissen uit vrees voor migratie uit Afrika

Vissersboten in de haven van Noaukchott, de hoofdstad van Mauritanië. Experts vrezen dat de voedselvoorziening er in gevaar komt. Beeld REUTERS

De oceaan voor de kust van Senegal, Mauritanië en Marokko, een van de rijkste viswateren ter wereld, dreigt in rap tempo te worden leeggevist. Chinese en Turkse viskotters die vis verwerken tot vismeel zijn verantwoordelijk, terwijl Europa afwacht uit vrees voor migratie.

In Mauritanië gaat naar schatting al meer dan de helft van de circa een miljoen ton vis die jaarlijks voor de kust wordt gevangen naar vismeel. Dit zijn ongeveer 4 miljard vissen die normaliter als gezinsmaaltijd op een bord in West-Afrika belanden. Experts vrezen dat de voedselvoorziening in de regio in gevaar komt als er geen einde komt aan de overbevissing. Bovendien zou het ertoe kunnen leiden dat werkloze vissers in buurland Senegal weer besluiten om naar Europa te emigreren zoals tien jaar eerder al gebeurde via de Canarische Eilanden.

De opkomst van de vismeelindustrie is paradoxaal genoeg een rechtstreeks gevolg van het visserijakkoord dat de Europese Unie in 2012 met Mauritanië afsloot. Het akkoord dat er onder druk van milieuorganisaties als Greenpeace kwam, was juist bedoeld om de visstand te bewaken en ervoor te zorgen dat de grootschalige commerciële Europese visserij niet ten koste ging van de lokale visserij in met name Senegal.

Het Europese visserijakkoord is zijn doel voorbij geschoten, zeggen de meeste betrokkenen nu. "Het akkoord heeft de visstand niet gered, alleen de vismeelindustrie vooruitgeholpen", zegt visserijexpert Ad Corten, die de Voedsel- en landbouworganisatie van de Verenigde Naties (FAO) adviseert over de visserij in West-Afrika. "De EU heeft totaal geen gezag in Mauritanië en laat de zee daar helemaal leegplunderen." Dat erkent ook Pavel Klinckhamers van Greenpeace. "Het EU-verdrag is op zich goed, maar Europa zou veel meer druk op Mauritanië moeten uitoefenen om te zorgen dat het wordt nageleefd."

De EU betaalt jaarlijks zo'n 70 miljoen euro aan Mauritanië voor de rechten om te vissen. Maar na het visserijakkoord van 2012 trokken veel reders zich terug omdat ze buiten de 20-mijlszone moesten blijven waar minder scholen vis zwemmen. Het gevolg is dat nu 40 procent van die visrechten (247.000 ton) onbenut blijft. "Europa is gek dat het blijft betalen voor een verdrag waar het weinig voor terugkrijgt", zegt Klinkhamers. "Blijkbaar spelen er andere politieke belangen zoals migratie en terreurbestrijding."

Canarische Eilanden

Voorzitter Giacomo Durazzo erkent in de zwaarbeveiligde Europese ambassade in Noaukchott, de hoofdstad van Mauritanië, dat de EU een oogje dichtknijpt voor de overbevissing uit angst voor migratie. "Nu de route via Libië is afgesloten, kijkt iedereen weer naar de Canarische Eilanden. Wij hebben Mauritanië nodig om illegale migratie tegen te gaan. Dat weten ze. We proberen niet te veel druk uit te oefenen en toch onze wensen op tafel te leggen. Maar het is heel lastig. We hebben geen grip op de Mauritiaanse overheid. We vermoeden dat er sprake is van overbevissing, maar we krijgen geen data en geen informatie."

De Zweedse Europarlementariër Linnéa Engstrom, fractielid voor de groenen en vicevoorzitter van de Europese visserijcommissie vindt dat Europa druk moet blijven uitoefenen. "We moeten Mauritanië duidelijk maken dat ze meer hebben aan een duurzame visserijsector, die banen en voedselzekerheid oplevert, dan aan de valse vismeelindustrie van de Chinezen."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden