Donderdag 14/11/2019

'Europa heeft zijn idealen verloren'

Hoe zou het met Xavier Rousseau zijn, de chaotische romancier uit het populaire L'Auberge espagnole en het vervolg Les poupées russes? In Casse-tête chinois van Cédric Klapisch is hij een inmiddels veertigjarige gescheiden man, die tracht te overleven in New York.

Romain Duris, Audrey Tautou en 'onze' Cécile de France kregen op restaurant in Parijs van Klapisch te horen dat hij aan een derde scenario wilde beginnen over de avonturen van Xavier, Wendy en Isabelle, studiegenoten die in L'Auberge espagnole (2002) samen op kot zaten in Barcelona. Hun gemeenschappelijke antwoord klonk zo: "Wat je ook schrijft, ons antwoord luidt 'ja'." En toch kreeg Klapisch bijna spijt van zijn beslissing. Het koste hem, in vergelijking met de andere films, opmerkelijk meer moeite om het scenario te schrijven. Klapisch: "Misschien komt het door de leeftijd (lacht). Ik dacht dat ik kon terugvallen op een logica van wat ik geleerd had bij de twee vorige films. Maar ik heb veel meer moeten wroeten en nieuwe dingen moeten uitvinden."

U hebt zelf film gestudeerd in New York. Maakt dat van Casse-tête chinois ook de meest autobiografische uit de reeks?

Klapisch: "Nee, hij is net minder autobiografisch. De reeks is meer en meer een cyclus geworden over de Xavier die ik elf jaar geleden ben beginnen volgen. Het enige wat we nog gemeen hebben, is dat ik ook twee kinderen uit een scheiding heb overgehouden."

Gescheiden vaders zijn fucking warriors en 'de nieuwe avonturiers van de twintigste eeuw', klinkt het in de film.

"De moderne en vooral gescheiden vaders behoren toch tot een nieuwe generatie. Geen enkele vader uit de periode van mijn vaderheeft ooit de fles aan zijn baby gegeven. Nu is dat niet meer normaal.

"In het begin had men het over de 'vervrouwelijking van de man'. Het is in Scandinavië begonnen en het heeft geleid tot de 'nieuwe man', een die ook behoort tot de Erasmusgeneratie."

Casse-tête chinois speelt zich af in Chinatown. Koos u daarvoor om te laten zien dat de dominante rol van het Westen uitgespeeld is?

"Europa is een razend interessante plek. We hebben een ongelooflijke geschiedenis. Toen ik L'Auberge espagnole draaide was Europa een ideaal. Vandaag heeft dat ideaal, mede door de crisis, plaats geruimd voor paniek, verdeeldheid en nationalisme.

"Europa is nog altijd een sterk product maar we hebben iets verloren, zeker ten opzichte van opkomende landen als China, Brazilië en India. We zetten niet genoeg in de bloemetjes wat er geslaagd is aan Europa. Maar Chinatown is een hippe wijk geworden. Ze is echt aan het samensmelten met de vroeger sterk gemarginaliseerde Lower East Side. Op urbaan vlak beweegt er iets. En ik vond het een grappige allusie op de titel, een Franse uitdrukking voor iets waarover je je hoofd breekt.

"New York is ook een stad die er in geslaagd is om een zin voor integratie en gemeenschap te bewaren, iets wat je niet in Londen, Brussel of Parijs terugvindt."

Komt er een vierde deel, zoals bij de Doinelcyclus van Truffaut?

"Ik vrees dat het de film te veel gaat worden. Ik vond het al gevaarlijk om een derde film te maken, juist omwille van de hoge verwachtingen. Truffaut zei achteraf ook dat hij zijn vierde film niet had moeten draaien. Ik vertrek liever opnieuw van nul om drie films te maken rond een ander verhaal."

---

Hoofdbrekens in Chinatown

CASSE-TÊTE CHINOIS

KOMEDIE
Regie: Cédric Klapisch
Met: Romain Duris, Audrey Tautou, Cécile de France
Duur: 117 minuten

Hegel of Wittgenstein die opduiken in het New Yorkse appartement in hartje Chinatown van Xavier (Romain Duris)? Gelukkig heeft Klapisch in zijn zowel nonchalante als ludieke trilogie over jongeren die elkaar via het Erasmusuitwisselingsprogramma in Barcelona hebben leren kennen, nooit zijn zin voor visuele ideeën verloren. Ook in het slotstuk Casse-tête chinois wisselt hij fleurig de amoureuze lotgevallen van Xavier af met allerlei intermezzo's over zijn pogingen om zich in New York te vestigen. Zijn ex (Kelly Reilly) is met de kinderen naar The Big Apple verhuisd. Met het ouder worden zijn ook de problemen en verantwoordelijkheden van Xavier gestegen.

Zoals in de twee vorige delen flaneert Klapisch in deze stadskroniek opnieuw optimistisch en met lichte poëtisch-realistische toets door de verwarde levensfasen van zijn protagonisten. Vooral in de scènes over Xaviers verblijfsvergunning, inclusief een schijnhuwelijk met een jonge Chinese vrouw, leidt dat tot amusante taferelen, de betere sitcom waardig.

Een echt memorabele laatste aflevering heeft Klapisch niet gebreid aan zijn goedgeluimde serie. Maar het blijft een charmant geheel en een vermakelijke ode aan het nieuw samengestelde gezin en de veerkracht van de Erasmusgeneratie die met vallen en opstaan volwassen geworden is.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234