Dinsdag 26/01/2021

Euforischer dan een xtc-pilletje

Vanaf het moment dat Bruce Springsteen en zijn E Street Band zaterdagavond het podium van TW Classic op stapten, voelde je de sfeer op de weide veranderen. Er had eerder op de dag nog mooi volk opgetreden, maar The Boss toonde zich andermaal hors catégorie.

22 uur

Toegegeven: er stonden mooie namen op de affiche van TW Classic. Qua Belgische acts behoort Balthazar tot het spannendste dat je op een podium kunt zien, Blondie heeft geschiedenis geschreven als een van de succesvolste acts die de New Yorkse punkscene heeft voortgebracht, en telkens als Ben Harper naar België komt, loopt Vorst Nationaal moeiteloos vol. Woodstocklegende Santana heeft sinds de jaren zestig elk decennium de top tien gehaald - iets wat verder alleen de Rolling Stones op hun conto kunnen schrijven - en met Keane was er een hitmachine voorhanden die vorig jaar nog hoog op de affiche van Pukkelpop stond.

Maar je hoefde er de hoeveelheid T-shirts op de weide maar op na te slaan om te beseffen dat ze niet meer waren dan een veredeld voorprogramma voor de enige naam die echt ter zake deed: Bruce Springsteen en zijn E Street Band. Op zijn drieënzestigste - een leeftijd waarop de meeste mensen stilaan aan hun pensioen beginnen denken - lijkt Springsteen vitaler dan ooit, en na de plotse dood van zijn saxofonist en soulmate Clarence Clemons heeft hij zijn legendarische E Street Band aanzienlijk uitgebreid met een achtergrondkoor en een vierkoppige blazerssectie, waarbij Jack Clemons, de neef van The Big Man, avond na avond mee de show steelt.

Magie

In Werchter had Spingsteen er zoveel zin in dat hij tien minuten voor het afgesproken tijdstip al op het podium stond, en je voelde meteen dat er magie in de lucht hing. Opener 'Spirit in the Night' zette prompt de bakens uit. Dit zou niet zomaar een concert worden, maar een viering waarbij de helende kracht van rock-'n-roll centraal stond, en de afstand tussen band en publiek al tijdens de eerste minuten gedicht werd. Bands die voor 60.000 mensen staan, hebben doorgaans een arsenaal speciale effecten mee. Ofwel komen er dansers aan te pas, ofwel wordt er kwistig omgesprongen met vuurwerk, opblaaspoppen en videoschermen. Roger Waters laat volgend weekend op datzelfde podium zelfs een hele muur optrekken. Niets van dit alles bij The Boss. Het enige wat de E Street Band meebrengt, is het niet te stuiten voornemen om er een onvergetelijke avond van te maken.

Het duurde bijgevolg geen twee minuten of Springsteen stond al tussen het publiek voor wat één groot feest zou worden. 'Badlands' wekte meer euforie op dan een xtc-pilletje, 'We Take Care Of Our Own' was een robuuste rocksong met een boodschap, en tijdens de turbofolk van 'Death to My Hometown' mochten zowel violiste Soozie Tyrell als accordeonist Charles Giordano alvast even schitteren. Knap om te zien hoe de band - met uiteraard ook glansrollen voor stergitaristen Nils Lofgren en Steve Van Zandt - voortdurend contact met het publiek zocht, en vaak op één lijn tegen de rand van het podium stond te musiceren. En dan was het tijd voor het moment dat elke show een onverwachte wending geeft: Springsteen dook het publiek in en verzamelde bordjes met verzoeknummers uit het publiek. Terug boven werd 'Jailhouse Rock' - de pancarte vastgepind op een enorm pluchen beest - ingezet. "Het is in E!" riep hij nog snel naar de band, want haast niemand had de Elvisclassic ooit eerder live gespeeld.

Uitgepuurd

Vanaf dat moment volgden de verrassingen elkaar in sneltempo op. 'Man's Job' - ook een verzoekje - haperde even, maar werd door toedoen van achtergrondzanger Curtis King toch nog gered. 'Atlantic City' - voor de gelegenheid vertimmerd tot een duet met Ben Harper - was daarentegen een onvervalst krop-in-de-keelmoment. 'Hungry Heart' stuurde positieve vibes naar alle uithoeken van het plein, op de voet gevolgd door een verse lading kippenvel toen Springsteen in zijn eentje 'The River' inzette, een monument van een song waarbij elke zin zich als een film voor je ogen afspeelde. Ook knap: de furieuze versie van 'Murder Incorporated', waarbij een tomeloos energieke Springsteen zelf de gitaarsolo voor zijn rekening nam, en de gensters van het podium sprongen.

The Boss werkte zich te pletter, rende tot aan de geluidstoren en terug, pikte een jong meisje uit het publiek om 'Waiting On a Sunny Day' mee te zingen, ging opnieuw de gospeltoer op tijdens 'Land of Hope and Dreams' en het weergaloze 'Shackled and Drawn', én plooide de set weer in de intiemste stand voor een zeldzame uitvoering van 'Follow That Dream'.

De bisronde was het muzikale equivalent van een dubbele hattrick, met een stoere versie van 'Born in the USA', het grandioze 'Born to Run' én een feestelijk 'Dancing in the Dark', waarbij wat dames uit het publiek werden gehaald die op het podium de songtitel in praktijk mochten omzetten. Dan nog snel een setje bruisende rock-'n-rollcovers om het feest compleet te maken en dan - als bloedstollende finale - een akoestische, uitgepuurde soloversie van 'Thunder Road' waar geen enkel mens met emoties in zijn lijf het droog bij kon houden.

Was het fantastisch? Zeker. Springsteen speelt sowieso een categorie of drie boven de concurrentie. De reacties bij fans die hem nooit eerder live hadden gezien waren achteraf van die aard dat het wel leek of ze net in de aanwezigheid van god zelf hadden verkeerd. Maar voor wie hem al vaker had meegemaakt, had een Springsteenconcert van nauwelijks twee uur en drie kwartier veel weg van een vluggertje. Net lang genoeg om er weer even tegen te kunnen, al had het gerust nog wat meer mogen zijn. Geen nood: de verwachtingen werden ruimschoots ingelost, en volgend jaar is er - godzijdank - weer een tournee.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234