Donderdag 22/04/2021

Erik Zabel doet het weer op de Via Roma

Wielrennen

Sanremo

Van onze verslaggever

Tony Landuyt

Eddy Merckx hoeft zich nog geen zorgen te maken. Hij ligt nog altijd vier lengten voor op Erik Zabel. De Duitser, al drie keer winnaar en een keer tweede tijdens de laatste vier edities, groeit nochtans uit als de nieuwe specialist van Milaan-Sanremo. Zaterdag was er opnieuw niemand opgewassen tegen zijn vlijmscherpe spurt op de Via Roma. Niet Fabio Baldato, niet Oscar Freire geraakten voorbij Zabel.

De Primavera, de eerste van de jaren 2000, maakte opnieuw duidelijk dat het uit is met een tijdperk. De menselijke 'bommen' lijken wel degelijk uit het peloton verdwenen. De wielrennerij leeft nu in het post-epotijdperk. Geen verschroeiende demarrages meer op de Poggio die de minder risico nemende concurrentie aan de grond nagelde. Maar weer tijd voor de klassieke demarrage. Zoals Michele Bartoli en Juan Carlos Dominguez er een op de Cipressa plaatsten, Rebellin, Van Petegem en Tchmil op de Poggio en Bettini in de afzink van de bult even voor Sanremo. Milaan-Sanremo is weer een koers zoals vroeger geworden. Een waarin spurters met inhoud de baas blijven.

Van Zabel weten we al langer dat hij inhoud heeft en Cipressa en Poggio voor hem geen onoverkomelijke hindernissen zijn. Van Oscar Freire weten we dat ondertussen ook.

Want Freire bewees andermaal dat hij niet die verrassende wereldkampioen is, zoals velen in Verona vermoedden. Na bijna 300 kilometer was Erik Zabel zaterdag nog een maatje te sterk voor de wereldkampioen. In de toekomst, wanneer de jonge Spanjaard nog wat meer maturiteit aan de dag kan leggen, is dat misschien niet meer het geval. Freire is er nu al van overtuigd dat ooit Milaan-Sanremo op zijn palmares zal staan.

Het was geen grootse Milaan-Sanremo. Behoudens de laatste 25 kilometer wanneer de grote kanonnen in stelling werden gebracht, was het een flauwe vervelende tocht, alleen opgesmukt door de illustere onbekende Michele Gobbi. De eenzame fietser reed 135 kilometer met bijna een halve minuut voorsprong voorop. Nadien in de buurt van capi probeerden Jesper Skibby, Robert Hunter, Bart Voskamp en Karsten Kroon wat animo in de wedstrijd te brengen. Maar het was wachten tot Cipressa en Michele Bartoli alvorens de wedstrijd losbarstte.

Men kan zich afvragen of Milaan-Sanremo geen andere wegen moet gaan opzoeken om wat animositeit in het gebeuren te brengen. Organisator Carmine Castellano beseft dat het een zwakke bedoening was, maar zijn wedstrijd in een nieuw kleedje steken, daar denkt hij niet aan. "Er liggen nog genoeg bergjes die we in het parcours zouden kunnen opnemen", zegt hij. "Maar dat heeft geen enkele zin. Milaan-Sanremo moeten blijven, zoals hij is. Het zijn tenslotte de renners die de wedstrijd maken en tot de finale lieten die het jammer genoeg afweten."

Juichen konden de Belgen dit keer niet. Beste Belg werd Jo Planckaert op de vijfde plaats. Anderen, zoals Tchmil en Van Petegem maakten zich verdienstelijk door op de Poggio even mee in het offensief te gaan. Moeten we weer achttien jaar wachten op een nieuw Belgisch succes? Of moet Tom Steels toch nog maar eens Milaan-Sanremo rijden en proberen te winnen?

Pagina 20

Milaan-Sanremo wordt weer een koers als vroeger

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234