Zondag 03/07/2022

Erik Van Nevel dirigeert Handel en Bach in Brussel

Jeugdsentiment. Dat was de eerste gedachte die opkwam bij de affiche van het concert dat Erik Van Nevel dinsdagavond in het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel dirigeerde. Emma Kirkby, Michael Chance, Anthony Rolfe Johnson, Harry van der Kamp: zouden deze helden van de barokrevival (die naar verluidt voor het eerst samen op het podium stonden) nog hetzelfde enthousiasme kunnen opwekken als in de pionierstijd?

De countertenor Michael Chance moet samen met trompettist Graham Nicholson de spits afbijten in twee delen uit de Verjaardagsode voor koningin Anne van Handel: een ondankbare taak, die beiden verre van perfect uitvoeren. De stem van Chance bezit nog altijd een bijzondere charme maar lijkt de kracht en glans van tien jaar geleden te missen. Het aansluitende koor geeft al de indruk dat Van Nevels Capella Currende een sterker ensemble is dan het Nederlandse barokorkest Concerto '91.

Die indruk wordt versterkt in de ouverture tot Handels Ode for St. Cecilia's Day. De 'Franse' inleiding heeft te weinig gewicht, gaat huppelend voorbij, de intonatie van het snelle deel is dubieus en het aansluitende menuet doordeweeks. De stemming slaat echter om bij het eerste recitatief: met een bijzonder expressieve zegging van 'From Harmony' doet tenor Anthony Rolfe Johnson het orkest vergeten. In de aria 'What Passion' krijgen we een mooie dialoog door de nog steeds zeer puur maar minder scherp dan vroeger zingende sopraan Emma Kirkby en de celliste van het orkest; in het verdere verloop van deze ode aan de kracht van de muziek hadden enkele affecten scherper uitgedrukt mogen worden (zo klinkt de tenoraria 'Sharp violins proclaim' niet boos genoeg). Weer is het koor bijzonder goed.

De mooiste momenten van de avond komen na de pauze in het Magnificat van Bach, dat Van Nevel in de bekende versie in D-groot dirigeert maar met drie van de vier toegevoegde stukken uit de Leipzigse kerstliturgie die in de Es-groot-versie bewaard zijn (waarom het vierde 'Freut euch und jubiliert' niet, wordt nergens uitgelegd). De jonge sopraan Johannette Zomer zingt met veel gemak en natuurlijkheid het 'Et exsultavit', Michael Chance en Anthony Rolfe Johnson vloeien vlekkeloos in elkaar over in 'Et misericordia', Emma Kirkby en Harry van der Kamp dartelen door de coloraturen van 'Virga Jesse floruit'. Het ontroerendste ogenblik van de avond komt echter van Michael Chance: zijn 'Esurientes' zorgt voor een krop in de keel. Dat Van Nevel in andere delen vaak te veel de nadruk legt op tempo en ritme en te weinig op de innerlijke zin van de tekst en de muziek en dat hij in sommige delen, met name ook het slotkoor, angst lijkt te hebben voor het ware fortissimo, dat uit intensiteit groeit, neem je er dan graag bij. (SM)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234