Zondag 25/10/2020

Interview

Eric Goens komt met nieuw programma: "Ik wil impact hebben"

Eric Goens spaart de kijker niet altijd in zijn nieuwe reeks Bargoens.Beeld Tim Dirven

In het nieuwe Eén-programma 'Bargoens' portretteert Eric Goens acht dwarsliggers die vechten voor hun zaak. Een gevecht dat Goens graag samen met hen voert, met zijn tv-programma’s. "Ik wil niet onder de lat gaan en met een dertienderangs-regisseur werken."

Met een klap beginnen, heet dat dan. De eerste minuten van Bargoens zie je Peter, een man die al jaren vecht tegen clusterhoofdpijn en ’s nachts kermend van de pijn in bed ligt. Niets kan de pijn stillen. Beelden die doen denken aan de harde scènes met rolstoelatlete Marieke Vervoort in Het Huis. Vrolijk word je er niet van, en dat zul je ook niet worden als je Pieter Aspe ziet, die van geen hout pijlen weet te maken sinds de onverwachte dood van zijn vrouw. Of van de twee gedetineerden, die al zowat heel hun volwassen leven in de gevangenis zitten. Zo’n reeks is Bargoens dus.

“Het is een klap in het gezicht, ja, maar het is wel een poëtische klap”, zegt Eric Goens. “Ik had geen afgelijnd programma-idee toen ik hieraan begon. Ik was geïntrigeerd door Alain Hubert, die door toenmalig staatssecretaris Elke Sleurs (N-VA) en de media werd afgemaakt terwijl hij afgezonderd op de poolbasis zat. Later kwamen er nog het verhaal van Peter en twee andere onderwerpen bij, maar ik wist nog steeds niet wat ik ermee kon. Tot ik tot de definitie kwam dat ze allemaal vechten. Die strijd, die bezetenheid, dat was een kader om meer personages te zoeken.”

Kiest u dan voor mensen die onrecht aangedaan is?

“Dat zit er voor een deel in. Maar het is geen reeks over mensen die tegen windmolens vechten, want dat zijn dikwijls naïeve idealisten. Dit zijn vaak rechtschapen mensen die op de een of andere manier onrecht is aangedaan. Je kunt je als kijker nu eenmaal niet vereenzelvigen met iemand waarvan je weet dat hij 100 procent schuldig is.

"Dat is ook belangrijk bij die twee gedetineerden, waarbij we bewust niet vernoemen wat ze op hun kerfstok hebben. Het zou me verbazen als de kijkers na één of twee afleveringen niet veel sympathie hebben voor Stijn en Sven. Ik hoop dat die sympathie er nog altijd is als naar buiten komt wat ze gedaan hebben.”

Stijn en Sven hebben mensen veel pijn gedaan. In Bargoens komen ze sympathiek over…

“Ik maak ze niet sympathiek. In aflevering twee en drie ben ik heel hard voor hen.”

Maar staat u dan niet stil bij hoe dat overkomt bij de mensen die zij gekwetst hebben?

“Dat is een eeuwige knoop die je nooit kunt ontwarren. Wat je gedaan hebt, blijft voor altijd aan je plakken. Maar tot nader order leven we niet in een maatschappij waar je mensen die een misdrijf hebben begaan voor eeuwig en altijd in een vergeetput stopt. Bij Stijn is er ook contact geweest met de betrokkenen. Zij hebben daarover gepraat. Het is niet vergeven en vergeten, maar het is wel bespreekbaar.

"De vraag blijft intrigeren: hoe los je zulke gasten in de maatschappij? We volgen hen in hun tocht naar de vrijheid. Er is een moment dat ze kunnen overnachten in een huis buiten de gevangenis. Dan zie je iemand als Sven bevriezen omdat hij in zijn hele volwassen leven nooit in een normale slaapkamer geslapen heeft. Je ziet de angst en vertwijfeling toeslaan, terwijl ze tegelijkertijd zo hopen op en verlangen naar die vrijheid.”

U brengt het verhaal van Alain Hubert en de poolbasis op Antarctica en kiest daar partij voor Hubert. Moet u ook niet de andere kant van het verhaal laten horen?

“In een programma van de nieuwsdienst moet dat. Maar je m’en fous. Ik vertel verhalen en ga ervan uit dat ik meer dan voldoende weerwerk geef. Als ik bij Alain Hubert sta, ben ik per definitie zijn tegenstander. Maar je mag wél partij kiezen.

"Als je die hele zaak rond Alain Hubert ook fileert... Dat verhaal stinkt niet. Het is een beerput."Beeld © VRT 2017

"Nu, ik heb ook veel artikels gelezen die letterlijk persberichten waren, gewoon omdat er geen wederhoor was. Iedereen die daar maandenlang over bericht heeft en nu gaat vragen waarom ik geen wederhoor gedaan heb: uw hoor hebben we al gehad. Dat was een soort standrechtelijke executie van iemand die zich niet kon verdedigen.”

Is de waarheid in zulke zaken niet eerder grijs in plaats van zwart-wit?

“In deze is ze toch vrij zwart-wit. Je merkt het ook aan de andere manier waarop hij gerehabiliteerd is, weliswaar door een nieuwe staatssecretaris.

"Als je die hele zaak ook fileert… Man man man. Dat verhaal stinkt niet. Het is een beerput. Neem alleen al die onderzoeksmissie van Elke Sleurs. Na een ommetje van drie weken in een Zuid-Afrikaans luxehotel – ze konden niet doorvliegen naar Antarctica omdat ze vergeten waren naar het weerbericht te kijken – zijn ze daar als een bende paracommando’s geland, inclusief camera op hun kop. Het leek op een doodseskader uit Paraguay. Die mannen weigerden ook maar één woord te zeggen. Ik word daar redelijk kolerig van. Zo behandel je geen mensen. Maar dat heeft wel 200.000 à 300.000 euro gekost om zeven man voor twaalf uur naar de poolbasis te brengen.”

Alain Hubert mag binnenkort terug naar de Antarctica. Mede door dit programma?

“De politiek is vaak zeer proactief als het gaat over boemerangs die ze dreigen in hun gezicht terug te krijgen. Het vooruitzicht van dit programma heeft ertoe geleid dat ze een paar fouten al hebben rechtgezet. Daar ben ik absoluut van overtuigd.

"Je moet niet de ambulancier van alle noodlijdenden willen worden, maar het is inherent aan de stiel dat je wantoestanden wil aanklagen. Je wil impact hebben en het beleid confronteren met de gevolgen van dat beleid. Als die slecht zijn, mag je dat er extra inwrijven.”

Bargoens is dit najaar het eerste nieuwe programma van Eric Goens en Het Nieuwshuis, het productiehuis dat hij een vijftal jaar geleden opstartte. Later dit najaar volgt Die Huis, de Zuid-Afrikaanse versie van Het Huis, en dan zitten er nog enkele andere in de pijplijn. Zo werkt VRT-journaliste Karine Claassen met Goens aan een nieuw programma. Het gaat dus hard voor Het Nieuwshuis. “We zitten straks op een zestal reeksen op jaarbasis. Dat is veel, maar we zijn nog geen volumeboîte en zullen dat nooit worden.”

Maar een aantal jaar geleden zei u nog dat drie à vier reeksen per jaar voldoende is.

“Ik weet het. Daar zit wat rek op (lacht). Het is ook dubbel. Als je gevraagd wordt en weigert, word je most wanted. Maar als je drie keer weigert, komen ze niet meer.

"Ondertussen werkt hier ook aardig wat talent dat ik aan boord wil houden. Bovendien: factual entertainment was vijf jaar geleden nog een nichegenre, maar is dat nu absoluut niet meer. Steeds meer zenders laten hun identiteit bepalen door docu. Fictie is onbetaalbaar duur en entertainment is volgens de zenderbazen inwisselbaar en niet identiteitsbepalend. Die stijgende vraag is de belangrijkste reden van onze groei.”

Is het nog behapbaar voor u? Uw naam is verbonden met alle programma’s.

“Ik maak die programma’s niet alleen hé. Ze zijn evenzeer de verdienste van de goede mensen die hier rondlopen. De meesten zitten hier al lang en daardoor weten we perfect weten wat we aan elkaar hebben. Ik slaap op mijn beide oren als Diederd en Zeger (de regisseurs, JDB) aan de slag gaan met de montage van Bargoens. We spreken dezelfde taal. Dat zorgt voor een souplesse in werken en meer rust in mijn kop.

"Alles draait rond goede mensen vinden. Ik kan nog wat titels en formats bedenken en zou daar wellicht ook plaats voor krijgen op televisie. Maar ik wil niet onder de lat gaan en met een dertienderangs-regisseur werken.”

Veel productiehuizen trappen net wel in die val. Ze moeten steeds meer programma’s maken om de machine draaiende te houden en gaan de lat lager leggen.

“Ik zie dat vandaag nog. Maar ik snap de bezetting van een gemiddeld productiehuis nog steeds niet. Als we vandaag Het Huis zouden maken op de manier van andere productiehuizen, zou daar een redactie van vier man en een regie-assistent onder geschoven worden. Wij doen dat niet. Mijn topresearcher doet de research voor Die Huis en Bargoens.

Eric GoensBeeld Tim Dirven

"Ik zie veel productiehuizen eerst een groot gebouw zoeken, daarna veel volk en dan pas programma’s. Dat is toch de omgekeerde wereld? Je moet geen kernfysicus zijn om te zien dat er iets niet klopt in die redenering. Daarom vallen veel productiehuizen om na twee, drie jaar. Wij hebben de voorbije jaren programma’s gemaakt vanop de zolder van mijn huis. Nu pas hebben we beslist naar een pand te gaan, honderd meter van hier.”

Is het gevaar niet om als klein productiehuis…

“Klein? We zijn ook niet meer zo klein, hé. We hadden op het eind van de zomervakantie vier programma’s lopen. Allez, welk ander productiehuis kan dat zeggen?” (lacht)

Maar Het Nieuwshuis is wel afhankelijk van u.

“Zeer afhankelijk, ja. Maar dat komt ook omdat ik niet de ambitie heb om alleen maar baas te zijn. Ik wil programma’s maken. Ik wil me niet vergelijken met het monument Paul Jambers, maar in wezen vertrek je van dezelfde structuur. Het is heel persoonsgebonden, maar er kan wel een goede structuur rond staan. Bij een idee keken ze vroeger alleen naar mij. Nu kunnen we ook naar een aantal andere mensen kijken die volgens dezelfde filosofie werken. Een idee is niet per definitie verloren omdat ik het niet kan doen.”

Maar u voelt niet de behoefte andere tv-genres te gaan maken?

“Nee. Er zit al een grote diversiteit in wat we maken. Als je Het Huis, Niveau 4 (over de politie van Brussel-West, JDB) en Bargoens op een as zet, is Het Huis lieflijke televisie. Bargoens is dan brutaal. Niveau 4 is ook vrij hard. Maar alles blijft factual. Je moet mij niet vragen een quiz te maken of een show te presenteren. Ik heb de uitstraling van een lavabo. (lacht)

"Je moet jezelf aflijnen en beperken, weten wat je kan en vooral niet kan. Als iedereen enkel zou doen waar hij of zij goed in is, zou de wereld veel miserie bespaard worden.”

Bargoens, dinsdag om 20.40 uur op Eén

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234