Zondag 18/08/2019

De tuin van Kobe

Eric Gerets: "Ik had nog graag één keer de vuist gebald"

Eric Gerets: 'Ik probeer mensen meer te bedanken, geduld op te brengen. Vaak lukt dat, soms nog niet. Dan denk ik achteraf: Eric, klootzak.' Beeld Bob Van Mol

Een hersenbloeding betekende het einde van zijn carrière, zijn droom om ooit Standard of de Rode Duivels te coachen. Maar het was ook het begin van een nieuwe Eric Gerets (62), meer familieman dan voetballer. "Ik heb eindelijk weer een goede relatie met mijn ex en mijn zonen. Dat is veel belangrijker."

"In De Wulf? Nog nooit van gehoord. Ik check mijn agenda en laat iets weten."

Eric Gerets is een man van weinig woorden. Dat blijkt al aan de telefoon, als we polsen of hij zin heeft in dit gesprek. Tot onze verbazing zegt hij toe. De voetballegende staat erom bekend dat hij grote interviews meestal afhoudt. Zeker als ze over meer gaan dan een bal en elf mannen op een veld. Privacy voor alles.

Waarom dan nu wel? Nota bene op een plek waarvoor hij net heel het land heeft moeten doorkruisen om er te geraken? "Ik ben mijn gevoel gevolgd", zegt de Limburger.

Dat het interview in een restaurant plaatsvindt, speelt wellicht ook mee. Gerets houdt van tafelen en een goed glas wijn. In de loop van de avond zullen regelmatig culinaire tips volgen. "Ken je Bon Bon in Brussel? Topplek. 't Fornuis in Antwerpen? Geweldige keuken."

Tijdens het aperitief gaat het al snel over het Belgische drama op het EK. Wie beter dan een succestrainer/ex-voetballer die zelf ooit de halve finale haalde op het WK in Mexico in 1986 om de uitschakeling van de Duivels in de kwartfinale te analyseren?

Maar Gerets is duidelijk op zijn hoede. "Het speelt in het nadeel van die jongens dat ze bij internationale topclubs spelen. De verwachtingen waren zo hoog dat elke fout extra zwaar wordt aangerekend."

Eric Gerets. Beeld Bob Van Mol

Hoe dan ook: de 'Gouden Generatie' heeft weer niet naar vermogen gepresteerd.
"Ze hebben op cruciale momenten pech gehad. Als de groep volledig was geweest, met Kompany, Vermaelen, Vertongen in de verdediging, waren we wel verder geraakt. En wie weet waar geëindigd."

U hebt voor het EK nochtans zelf gezegd dat het ontgoochelend zou zijn als ze de halve finale niet haalden.
"Ik ben ook ontgoocheld. Ik heb geen party gegeven toen ze eruit lagen."

Trainer Marc Wilmots werd als schuldige aangewezen. Terecht?
"Ik mag Wilmots, dus ik ben niet 100 procent objectief."

Onze voetbalanalist Hans Vandeweghe schreef: 'Een aap in de dug-out had hetzelfde resultaat behaald.'
"Dat slaat nergens op. Ik vind: je mag alleen oordelen als je 95 van de 100 trainingen hebt bijgewoond. Anders moet je je mond houden."

Nu zegt u eigenlijk: de job van analist is overbodig.
"Ik keek zelf naar de EK-show Panenka op VRT. Maar ik zou er zelf nooit als analist gaan zitten. Je kunt niet iemand afbreken als je de achtergrond en de geschiedenis niet volledig kent. Als het goed gaat, wordt de trainer de hemel in geprezen. Gaat het slecht, dan moet hij branden in de hel. Geen van beide is juist."

Had u het anders aangepakt dan Wilmots?
"Nogmaals: ik was er niet bij. Het enige puntje van kritiek dat ik had bij die kwartfinale, was dat we na de 0-1-voorsprong naar achteren zijn gaan buigen."

Als de zaken iets anders waren gelopen, had Gerets hier nu niet bij ons aan tafel gezeten, maar aan de onderhandelingstafel bij de Belgische voetbalbond. Dan zou hij als gedoodverfde opvolger voor de net ontslagen Wilmots genoemd worden, en niet Michel Preud'homme of Hein Vanhaezebrouck. Jarenlang was Gerets, gewezen trainer bij onder meer Club Brugge, Lierse, PSV, Marseille en Galatasaray, met stip de favoriete kandidaat-bondscoach. Als voetballer - 'de beste rechtsback van België' - werd De Leeuw al op handen gedragen, als trainer is die lofzang blijven duren. Op Facebook circuleren nog steeds petities om de Rode Duivels onder zijn hoede te plaatsen.

Twee keer was het ei zo na zover. "Maar de timing zat nooit goed." Nu is er geen telefoontje gekomen. Hij zit er ook niet meer op te wachten: "Het trainerschap is een afgesloten hoofdstuk. Mijn gezondheid laat het niet meer toe. Dan zou ik binnen twee jaar sowieso onder de grond liggen."

In de winter van 2012 wordt Gerets wakker met pijn in zijn linkerbeen. Hij kan er amper nog op steunen, strompelt naar het ontbijt. Hij woont op dat moment in Qatar, is trainer van de Qatarese eersteklasseclub Lekhwiya. De ploegdokter stuurt hem direct naar het ziekenhuis voor testen.

De diagnose is even hard als onverwacht: een lichte hersenbloeding. Een operatie dringt zich op. Gerets besluit om, tegen doktersadvies in, meteen op een vliegtuig naar België te stappen. "Als ik dan toch geopereerd moest worden, wilde ik dat alleen in Genk laten doen." De ingreep is succesvol, maar de artsen vinden nadien nog twee bloedvatafwijkingen, aneurysma's, in zijn hersenen.

"Nu zijn ze nog zo klein dat de dokters niet willen opereren. Maar vroeg of laat zal het toch moeten. Want als die springen, is het gedaan."

Eric Gerets. Beeld Bob Van Mol

Dat is schrikken, zo'n verdict.
"Op dit moment is de kans gelukkig miniem. Maar ik heb mijn leven wel moeten bijsturen."

Toch bent u na uw hersenbloeding niet meteen gestopt. U hebt nog een seizoen Al-Jazira in de Verenigde Arabische Emiraten getraind.
"Toen lagen de zaken, zowel privé als sportief, nog anders."

Hoe dan?
(ontwijkend) "Als mij medisch niet overkomen was wat mij is overkomen, dan was ik nog steeds trainer. Ik had nog graag één keer de vuist gebald."

Voor de Rode Duivels.
"Of nog liever: voor 'mijn' clubje, Standard, waar ik meer dan tien jaar voor heb gespeeld. Maar ik kan het gewoon niet meer."

U praat er verrassend rationeel over.
"In mijn gezondheidssituatie zou ik de job met afstand moeten benaderen, met een gemoedsgesteldheid van 'ik doe mijn job en als het niet goed genoeg is, zoek het dan maar uit'. Anders ga je eraan kapot. Maar ik weet met zekerheid dat ik dat niet kan."

De stress zou u te veel kunnen worden?
"Stress van buitenaf is leefbaar. Erger is de druk die je jezelf oplegt. Dat is waar ik het altijd het moeilijkst mee heb gehad. Als voetballer had ik dat al. Het kon altijd beter. Ik moest de beste zijn, en de ploeg waarvoor ik speelde ook. Als ik niet tevreden was over mijn prestatie, ging ik daags na de match altijd kilometers lang lopen in het bos. Mezelf afbeulen. Zelfs als we hadden gewonnen."

"Maar voor die paar jaar dat ik hier nog rondloop, althans dat hoop ik, laat ik me niet meer gek maken. Daarvoor leef ik te graag, spendeer ik te graag tijd met mijn dierbaren. Het heeft even geduurd voor ik de klik kon maken, maar nu doe ik andere dingen."

Welke andere dingen?
"Ik vis, kijk films, speel met mijn kleinkinderen, ga kijken naar Standard. Louter als supporter, op de tribune."

Is dat niet te pijnlijk, wetende dat u in andere omstandigheden wellicht zelf naast het veld had kunnen staan?
"Ik ben er nog steeds kind aan huis. Soms vlieg ik zelfs mee met de jongens als ze Europees spelen. Op die manier heb ik geprobeerd het te compenseren."

Af en toe moet de trainer in u op die tribune toch bovenkomen?
"Nee, ik dwing mezelf ertoe om als supporter te kijken. Al zwijgend. Ook achteraf zal ik niet alles analyseren met de persoon naast mij. Ik trek in stilte mijn conclusies."

"Natuurlijk ben ik soms ontgoocheld, maar ik vreet mezelf niet meer op van de zenuwen zoals vroeger. Als het niet goed is, denk ik: volgende keer beter, het leven gaat door. Ik probeer er toch nog een fijne dag van te maken."

Je karakter verander je toch niet zomaar? Is die drang om te winnen, jezelf te bewijzen, dan volledig weg?
"Ik moest kiezen. Heb de keuze gemaakt. En tot nu toe heb ik me die nog niet beklaagd. Soms heb je een keer een tegenslag nodig om je te realiseren: het is het allemaal eigenlijk niet waard. Het doet je opeens anders kijken naar de voetballerij."

Eric Gerets. Beeld Bob Van Mol

Gaat zo'n keuze ook gepaard met zelfkritiek of spijt: had ik dit maar vroeger ingezien?
"Je hebt nu eenmaal een bepaald karakter. Iedereen heeft altijd gezegd dat ik als voetballer een slecht karakter had. Omdat ik de lat zo hoog legde. Voor mezelf én voor mijn ploegmakkers. De meesten hebben me dat vergeven. Al kan ik me best voorstellen dat er links of rechts nog iemand rondloopt die me naar de kloten wenst. Omdat ik zo veeleisend was."

Zoals Luc Nilis? Die haalde onlangs in zijn memoires keihard naar u uit.
"Dat was pas later, toen ik trainer was van PSV en hij speler."

Wat is daar precies misgelopen?
"Bel hem eens en vraag het. Alleen bomen komen elkaar nooit tegen. Mensen wel. Je moet elkaars mening niet delen, wel respecteren."

Dat was duidelijk meer dan een meningsverschil. 'Eric Gerets heeft mij geliquideerd. Al heel snel pakte hij me keihard aan in het bijzijn van de volledige staf', zei Nilis. En: 'Als mens is Gerets waardeloos.'
"Heftig ja, maar dat is voor zijn rekening. Ik kan hem recht in de ogen kijken."

Heeft hij u die dingen ooit face to face gezegd?
"Nee. Op zijn afscheidsmatch zou hij mij geen hand hebben gegeven, las ik in Het Belang van Limburg. Dat was ik al vergeten. Heb ik ook geen moeite mee, wel met andere uitspraken die niet kloppen."

Dat u het niet kon verkroppen dat hij 'uw status als beste Belg bij PSV had afgesnoept'? Dat u zelf de vedette wilde zijn?
"Als er één onwaarheid is, is het die wel. Kijk, ik denk dat ik als mens niet de allergemakkelijkste ben. Maar ik heb mijn beslissingen altijd integer genomen."

Kobe Desramaults in de keuken van In De Wulf. Beeld Bob Van Mol

Sportanker Frank Raes beschreef Gerets ooit als "een man die zich niet makkelijk laat kennen". "Het ene moment lees je de emoties op zijn gezicht, het andere moment sluit hij het gordijn. De ene dag danst hij met je op tafel, de volgende dag loopt hij je straal voorbij. De ene seconde bliksemt zijn blik in het rond, een fractie later breekt er een warme lach door."

Geen slechte analyse, vindt de man zelf. "Ik ben iemand met kwaliteiten en gebreken."

Als u een slechte dag hebt, zal uw omgeving dat geweten hebben?
"Vroeger had ik dat heel fel. Te fel. De laatste jaren probeer ik daar meer iets aan te doen."

Is dat besef gekomen na uw gezondheidsproblemen?
"Deels, ja. En door bepaalde dingen in het leven. Heb je Mieltje Vervarcke gekend?"

Nee, sorry.
"Twintig jaar lang de grootste fan van Club Brugge. Toen ik daar trainer was, is hij een goede vriend geworden. Ik was hem uit het oog verloren, tot zijn zoon mij een halfjaar geleden uitnodigde voor zijn 70ste verjaardagsfeest in Knokke. Superavond. (zwijgt even) Twee weken geleden hebben we hem begraven."

"Op die begrafenis dacht ik: waarom maak ik me nog zo druk over kleine ergernissen of futiliteiten? Ik reageer soms verkeerd op vrienden, mijn zus, mijn kinderen. Ook al doen ze zo hun best voor mij. Ik neem me voor om dat meer te waarderen, meer te bedanken, om meer geduld op te brengen. Vaak lukt dat, soms nog niet. Dan denk ik achteraf: Eric, klootzak."

Waar gaat het dan over?
"Daar zal ik niet te zeer op ingaan, anders begin ik nog te janken. Ik word nu al emotioneel. Niet dat dat erg is, maar ik heb er geen zin in. Laten we het hier op houden: ik denk dat ik misschien voor 80 procent veranderd ben, maar ik zou ooit graag de 100 procent bereiken."

Het wordt frisser. De tafel, inclusief charcuteriebord en gepekelde groenten, wordt van de tuin naar binnen verhuisd. Fotograaf Bob Van Mol maakt van het moment gebruik om Gerets - ietwat tegen diens zin - nog eens mee te tronen voor enkele foto's. "Maar je hebt al zowat tweehonderd beelden gemaakt!"

Als hij weer aan tafel schuift, verlegt hij de focus van het gesprek weer naar het voetbal. De beginjaren, om precies te zijn.

Zodra hij kon lopen, wist Eric Gerets wat hij de rest van zijn leven wilde doen: sjotten. En het doel werd steeds verlegd. "Dan speel je bij de dorpsclub, wil je hogerop. Dan volgt Waterschei, en denk je: als ik het ooit tot de eerste ploeg van Standard schop, heb ik het gemaakt. Dan lukt dat en droom je van het nationale team, een topclub in het buitenland. Ook dat komt uit. Zo houdt het nooit op."

Beeld Bob Van Mol

Niet dat hij van thuis uit gepusht werd. Zijn vader, secretaris bij een busbedrijf, had zelf ooit wel in provinciale gevoetbald, maar was er eerder op gebrand dat zijn zoon deftig leerde schrijven.

"Maar zodra hij mij met die bal bezig zag, was hij mijn allergrootste supporter. Van het moment dat ik bij de kadetten in ons dorp Rekem speelde tot Standard: hij heeft nooit een wedstrijd gemist. Zelfs toen ik in Milaan speelde, kwam hij kijken. Hij, die niet graag reisde en het liefst van al gewoon in Rekem bleef."

Had u een plan B voor als het voetbal niet zou lukken?
"Dat is zelfs nooit bij mij opgekomen. Ik zat al bij Standard toen ik nog eindexamens op de humaniora moest doen. Ik herinner me nog een Europese uitwedstrijd tegen Feyenoord. Een supporter heeft mij toen na die match, midden in de nacht, thuis afgezet. Ik was 18 jaar, mijn ouders hadden geen auto en ik moest thuis zien te raken voor school. De chauffeur van mijn oude dorpsclub, Rekem, bracht mij in die tijd drie keer per week naar Standard in Luik. Dan stond mijn moeder op de steenweg klaar met boterhammen. Een prachtige periode."

U werd al snel overladen met lof. Dan ga je toch vliegen?
"Ik speelde voor de mensen, maar was vooral heel hard voor mezelf. Mijn voorzet bijvoorbeeld, was niet top. Daarom heeft mijn eerste trainer bij Standard mij ook omgeschoold van aanvaller tot rechtsachter."

"Maar lof doet natuurlijk wel wat met een mens."

Dus ook met u.
"Ja. Ik zeg niet dat je naast je schoenen gaat lopen, maar elke voetballer heeft wel eens zijn momenten."

Klopt het gerucht dat u als speler twee pakjes per dag rookte?
"Niet als ik voetbalde. Maar na de laatste wedstrijd van het seizoen volgde de eerste sigaret al in de kleedkamer. En dan een pakje per dag tot de eerste training van het nieuwe seizoen. Dan was het weer gedaan voor een jaar."

Geen last van ontwenningsverschijnselen?
"Dat is iets wat je jezelf oplegt. Ik was niet de persoon om het bij één sigaret per dag te houden, dan zou dat toch meteen een pakje worden."

"Na mijn spelersdagen ben ik in navolging van Guy Thys dikke Cohiba's beginnen te roken. Zo lekker, dat kan ik je niet vertellen. Eerst 's middags een halve en dan 's avonds de rest. Maar al snel was het: een sigaar voor of na het ontbijt? (lacht) Nu overweeg ik om met snus te beginnen, die nicotineprop die je onder je lip steekt. Zoals Preud'homme doet."

Beeld Bob Van Mol

Vurig. Strijdlustig. Plichtsgetrouw. Woorden die vaak terugkomen als voetbalfans herinneringen ophalen aan Gerets op een voetbalveld. Vreemd dat bijna vergeten wordt dat ook De Leeuw niet onfeilbaar was. Dat bewees het omkoopschandaal Standard-Waterschei.

Heel kort: in de slotwedstrijd van het seizoen 1981-'82 steekt Standard, onder trainer Raymond Goethals, alle spelers van Waterschei 30.000 frank toe om niet voluit te spelen. Toen de affaire uitkwam, werd Gerets als toenmalig aanvoerder van Standard net als andere betrokkenen een jaar geschorst. Niemand die het toen begreep: Standard was de betere ploeg, had hoogstwaarschijnlijk ook zonder omkoping gewonnen. "We hadden voor een ton bier ook gewonnen. Het was gewoon een fout, van wie ook."

Veel wil hij er zoveel jaar later niet meer over kwijt. Enkel dat de zaak hem zeker een jaar psychologisch parten heeft gespeeld. "Op voetbalvlak is het voor mij gelukkig niet dramatisch geëindigd. Ik kon daarna terecht bij MVV en PSV, waar ik zeven topjaren heb meegemaakt. Kom, ander onderwerp."

Was de trainer Gerets een kopie van de speler?
"Qua veeleisendheid wel, denk ik. Maar als trainer ben ik er nog meer in geslaagd om mensen te motiveren om het onderste uit de kan te halen, om die ene topprestatie te leveren."

Wat was uw geheime truc?
"Veel contact. Mensenkennis zeker? Soms heb je aan twee woorden op het juiste moment genoeg. Vanaf mijn eerste trainersjob, bij Club Luik, deed ik mijn analyses altijd in groep."

"De dag na de wedstrijd deed ik dan een rondje in de kleedkamer. Sommige spelers, zoals die van Lierse, zijn daar nog altijd niet over te spreken." (lacht)

"Maar voor mij was het de enige correcte manier om spelers op hun kwaliteiten én tekortkomingen te wijzen. Eerst zei ik wat ze verkeerd hadden gedaan, maar ik eindigde wel altijd met een positieve noot. 'Oké, dit was slecht, maar je hebt verdomme veel talent.'"

U werd meer geroemd om uw people management dan uw tactisch vermogen.
"Als ik spelers zover kreeg dat ze voor elkaar door het vuur gingen, had ik al gewonnen. Misschien word je dan nog geen kampioen, maar je hebt wel alles eruitgehaald wat erin zat. Los daarvan moet je wel het maximaal offensieve uit een elftal halen. Druk proberen te zetten en snel naar voor spelen. Trainen op automatismen. Talent is goed, herhalen en oefenen beter."

Waar was u het gelukkigst als trainer?
"In Marseille. Omdat ik vooraf hoorde: als het niet lukt, lig je over twee weken weer buiten. Als ze je daar mogen, is het voor de rest van je leven. En anders heb je een groot probleem. Ik had geluk, ben twee jaar gebleven. Nooit iets van druk ervaren. Ook al stond de ploeg voorlaatste toen ik kwam."

"Het heeft maar zóveel gescheeld of we waren kampioen geworden in Frankrijk. Als ik al mijn andere titels had kunnen inruilen voor die: ik denk dat ik het gedaan zou hebben. Ik voelde me daar thuis."

Later trok u naar het oosten. Weinigen die begrepen waarom de ex-trainer van Marseille en PSV zich ging begraven bij obscure clubs in Qatar en Saudi-Arabië.
"Obscuur? In Saudi-Arabië speelden we voor een stadion met 40.000 man. In de Champions League zelfs 60.000. Mensen zaten tot op de trappen."

Beeld Bob Van Mol

Wat heeft u naar daar gelokt?
"Geld was natuurlijk een belangrijke factor, daar moet je niet flauw over doen. Maar het was niet de enige."

De exotiek? Het onbekende?
"Dat speelde absoluut mee. Ik zal die eerste ramadan daar nooit vergeten. 's Middags een kop koffie willen gaan drinken, maar overal op gesloten deuren botsen. En dan als de zon ondergaat, overvolle straten. Heel speciale sfeer, heel fijne tijd."

Toch was het gangbare idee hier dat u daar rijk maar eenzaam zat weg te kwijnen.
"Zeker niet. Alleen al het gegeven dat geen kat je daar herkent, vond ik zalig. Je vindt daar snel je weg. Elke dag ga je wel iets eten. Zo leer je mensen kennen. Sommigen zijn nog altijd mijn kameraden."

"En wat is rijk? Dat is voor iedereen anders."

Wat betekent rijk voor u?
"Als je zolang in de voetballerij staat, heb je in principe een spaarpot opgebouwd. Als je geen gekke dingen doet, kun je het daar een leven mee uitzingen. Ik woon in een mooie hoeve in Boorsem die ik vijftien jaar lang zelf gerestaureerd heb. En ik ben een fervent liefhebber van goede wijnen. Maar ik heb het niet nodig om een boot te kopen."

Uw loon als bondscoach in Marokko wekte destijds veel wrevel op.
"Marokko was een andere situatie, daar was ik al verbrand voor ik mijn handtekening had gezet. Toch bij een deel van de pers die liever een andere bondscoach had gezien. Die schreven niets positiefs."

"Maar over het algemeen was dat hele avontuur buiten Europa zeer positief. Saudi-Arabië was op het vlak van voetbalcultuur het fijnste land in het oosten om te werken, maar het leven zelf was er niet makkelijk. Er zijn geen bioscopen, vrouwen mogen er niet met de wagen rijden, je mag er geen alcohol drinken. Qatar en de Verenigde Arabische Emiraten vond ik op dat vlak veel aangenamer. In Abu Dhabi ging ik tot drie keer per week naar de bioscoop."

In die tijd ging het gerucht dat u met een Saudi-Arabische vrouw was hertrouwd?
(droog) "We trouwen volgende week."

Echt?
"You never know, maar ik denk het niet." (lacht uitbundig)

En het verhaal dat u zich tot de islam hebt bekeerd?
"Niets van aan. Ik ben geen moslim."

Staat u spiritueel in het leven?
"Nee. Ik ben een beetje een dromer, maar toch eerder van het aardse type."

Tijd voor de hoofdgerechten: witte vis bezaaid met eetbare bloemetjes, kaaspizza en verschillende salades uit de tuin. Gerets proeft van alles wat, polst tussendoor oprecht nieuwsgierig naar de nationaliteiten van de obers. "Zweeds? Afgaande op je haarkleur had ik durven zweren dat je een Schot was."

Beeld Bob Van Mol

De quote van Frank Raes over Gerets flitst opnieuw door ons hoofd: "De ene seconde bliksemt zijn blik in het rond, een fractie later breekt er een warme lach door."

Die lach komt ook boven als hij het even later weer over 'zijn' clubje heeft. "Bij Standard werd ik van meet af aan in bescherming genomen. Adembenemend, vond ik dat. Nooit heeft een speler mij daar als concurrent behandeld."

Waarom bent u nooit trainer van Standard geworden? De vraag is meermaals gesteld.
"Twee keer, maar ik lag onder contract bij een andere club. Eigenlijk drie keer. De derde keer, zo'n negen jaar geleden, kwamen er privé-omstandigheden tussen."

Uw scheiding.
"Ja."

Daardoor hebt u toen voor een job in het buitenland gekozen?
"Ja."

Terwijl het uw absolute droom was om Standard te coachen.
"Misschien was het ergens ook een vlucht. Mijn twee zonen vonden het ook niet leuk dat hun ouders uit elkaar gingen. We hebben daardoor een hele tijd heel weinig contact met elkaar gehad."

Wat namen ze u kwalijk?
"Dat hun ideaalbeeld verstoord werd, misschien."

Heeft die tijd in het buitenland achteraf bekeken geholpen?
"Dat weet ik niet. Ik weet alleen dat het nu weer goed zit. Ook met mijn ex-echtgenote heb ik na negen jaar weer een goede relatie. Sinds enkele maanden nog maar. Nog niet zo lang geleden hadden mijn beide zonen communiefeesten voor hun kinderen. Daar zijn goede gesprekken gevoerd, dat heeft veel geholpen."

Lijken uw zonen op u?
"Mijn oudste zoon enorm veel. Mijn jongste daarentegen gaat zingend en dansend door het leven. Hij werkt deels samen met kinesist Lieven Maesschalck, en deels in zijn praktijk in mijn hoeve. Hij klopt dagen van twaalf uur, maar behandelt zijn laatste klant met evenveel drive als de eerste."

"Met de jongste zoon kwam het contact na de scheiding redelijk snel terug. Met de oudste verliep het moeizamer, net omdat hij mijn evenbeeld is. Al ben ik waarschijnlijk nog koppiger dan hij."

"Op het huwelijk van mijn jongste zoon stond hij aan de kerk toen ik arriveerde. Ik ben gewoon de kerk binnen gegaan zonder iets te zeggen. Gelukkig stond hij niet lang erna voor mijn deur. Hij was voordien al een paar keer langsgereden, maar nooit binnengekomen."

"We hebben elkaar toen duchtig de waarheid gezegd, samen gejankt na vijf potten bier. Vandaag is het gelukkig weer helemaal goed. Ik kom geregeld in zijn café, De Spuye, in Leuven. Hij doet dat geweldig."

Uw jongste zoon heeft zelf nog gevoetbald.
"Ja. Bij Harelbeke, Visé, Denderleeuw in eerste klasse, Maastricht, de jeugd van Club Brugge. Hij zei ooit: 'Pa, de volgende keer dat je komt kijken naar de match moet je eerlijk je mening geven.' Hij was toen al een stuk in de 20. 'Ben je daar wel zeker van?', vroeg ik hem nog. 'Ja, ja.'"

"Achteraf heeft hij tegen mijn zus verklapt dat hij spijt had dat hij het had gevraagd. (lacht) Aan zijn inzet lag het nochtans niet."

Was het lastig voor hem als 'zoon van'?
"Ze hebben er nooit veel van gezegd, maar ik denk dat ze daar toch wat van hebben afgezien. Nu, van mij mochten ze doen wat ze wilden. Ik heb hen nooit tegengehouden."

Trapt u zelf nog wel eens tegen een bal?
"Nee."

Zelfs niet met de kleinkinderen in de tuin?
"Nee, ik heb last van evenwichtsstoornissen. Daardoor is het moeilijk om de bal te controleren. Hetzelfde met fietsen: ik wou als wielerfanaat ooit de Mont Ventoux opfietsen. Dat zit er door dat evenwichtsprobleem niet in. Ik sport nu als een oude lul."

Is er een link met de aneurysma's?
"Mogelijk. Maar ik had er al last van voor mijn hersenbloeding. Niemand die er echt de vinger op kan leggen. Binnenkort ga ik onder de hersenscan voor meer testen."

U houdt het nu bij voetbal kijken op tv?
"Als ik tegenwoordig moet kiezen tussen een doorsneematch en een emotionele film, is de keuze snel gemaakt. Ik heb altijd een voorliefde gehad voor films vol emotie. Of die zangwedstrijd X-Factor: daar kijk ik ook graag naar. Ken je die Brit uit de jury? Simon Cowell."

"Ja, die vind ik goed."

U doet een beetje aan hem denken: ruwe bolster, blanke pit. Soms koel, dan weer één brok emotie.
"Dat kan, ik heb hem nog nooit persoonlijk ontmoet."

Kwart over twaalf. Het dessert, bessentaart met frambozenijs, komt op tafel. Perfecte timing. De vragen op ons lijstje zijn bijna allemaal afgevinkt. "Ik mag het hopen", zegt Gerets, met een kwajongenslachje. "Dit moet met voorsprong het langste interview zijn dat ik ooit heb gegeven."

Nog eentje? Om af te ronden.
"Doe maar. Dat kan er nog wel bij."

Waar droomt u nog van, nu u uw oude dromen hebt moeten bijstellen?
"Dat alles zo goed blijft met mijn familie. Al is dat eerder de hoop dat de huidige realiteit niet verandert. (denkt na) Ik heb nog wel een droom, maar die is persoonlijk."

Intrigerend.
"Te persoonlijk om te delen. Maar als ik hem ooit realiseer, dan komen we terug naar hier op mijn uitnodiging en vertel ik erover."

Hoe hoog schat u die kans in?
"Dromen kun je nooit inschatten. Daarvoor zijn het dromen."

Volgende zaterdag: politiek filosoof Helder De Schutter.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden