Donderdag 23/09/2021

Column

Er zijn grenzen aan entertainment, maar die worden ruimschoots overschreden door FC De Kampioenen

null Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Bart Steenhaut is chef-muziek bij de Morgen.

Geen enkel onderscheid is zo zinloos als de kunstmatige muur die wordt opgetrokken tussen hoge en lage cultuur. De benaming alleen al suggereert dat het eerste per definitie beter of waardevoller zou zijn dan het andere, iets waar ik zelf niet van overtuigd ben. Zelden meer ontroerd geweest dan toen ik in Londen voor het eerst de Seagram-schilderijen van Mark Rothko in één ruimte zag hangen, en ik kan mij nog bijna elk werk van Lucian Freud voor de geest halen dat ik ooit van dichtbij heb gezien. Altijd al innig verliefd geweest op Nighthawks van Edward Hopper, ook. En ik prijs mezelf gelukkig dat ik op uitnodiging van de kunstenaars in kwestie ooit de ateliers van Michaël Borremans en Jan De Cock heb mogen bezoeken. Volgend weekend trouwens naar William Klein in Amsterdam. Ik tel de dagen af.

Maar net zo goed kan ik me als een klein kind verkneukelen bij het vooruitzicht van een nieuwe Asterix, of een paar uur vrolijk rondlopen na een goede cartoon van Kim. Ik durf zelfs - met de rolluiken naar beneden, weliswaar - mijn wildste danspassen uit de benen schudden op maat van de nieuwe Daft Punk. Terwijl een goede popsingle nog steeds meer als entertainment dan als kunst wordt beschouwd.

Waarom eigenlijk? En wie heeft dat zo beslist? Zijn 'Kartonnen dozen' beter dan 'Natte'? Alleen als er dringend verhuisd moet worden.
Is een goede politieserie op televisie ondergeschikt aan de nieuwe Martin Scorsese? Wat mij betreft alvast niet als het om 'The Killing', 'The Bridge' of 'Borgen' gaat. Of dichter bij huis: 'Quiz Me Quick'.

Alleen: er zijn grenzen, en die worden nu al heel mijn volwassen leven overschreden door F.C. De Kampioenen. Of nee: als kindercomedy vind ik het perfect kunnen. De scenario's zijn sowieso op het niveau van tienjarigen geschreven, en de personages waren van meet af aan zo karikaturaal - stripfiguren van vlees en bloed, eigenlijk - dat een getekende versie de evidentie zelf leek.

Het uur waarop de reeks en de eindeloze reeks herhalingen werd uitgezonden gaf niettemin aan dat de openbare omroep eerst en vooral een volwassen publiek op het oog had. En toegegeven: de kijkcijfers geven de VRT gelijk. Nog steeds, trouwens.

Maar dat er in nauwelijks twintig dagen tijd een half miljoen mensen zonder een of andere vorm van dwang naar 'Kampioen zijn blijft plezant' ging kijken, daar schrok ik toch van. Eén op twaalf Vlamingen. Dat kunnen echt niet allemaal kinderen zijn. En de teller loopt nog, uiteraard. Eerlijk: de gedachte alleen al maakt me bang. Want wie zijn die mensen? Wat doén ze en, jawel, wat drijft hen?

Zouden het de grappen en grollen zijn waarvan je de pointe al van zonnestelsels ver ziet aankomen? De verpletterende acteerprestaties, misschien? Het ontgaat me helemaal, en ik kom er ook niet achter want ik ken in mijn eigen vriendenkring echt niémand die de voorbije weken een kaartje heeft gekocht om het Franse avontuur van Boma, Marcske, Doortje, Xavier et les autres van dichtbij mee te maken.

Nochtans halen ze net als ik hun neus op voor alles wat naar cultureel elitarisme ruikt. Wil dat zeggen dat we met z'n allen de hartslag van Vlaanderen gemist hebben? Zou kunnen. Maar voor één enkele keer neem ik me voor om dat niet erg te vinden.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234