Maandag 28/11/2022

AchtergrondOorlog Oekraïne

‘Er waren 400 para’s. Daarvan zijn er nog 38 over’: onderschepte telefoontjes tonen een ontredderd Russisch leger

Russische soldaten in Marioepol. Beeld AP
Russische soldaten in Marioepol.Beeld AP

In telefoongesprekken met het thuisfront doen gefrustreerde Russische soldaten vernietigende uitspraken over de falende campagne, de executie van burgers en het gammele leiderschap, amper een paar weken ver in het offensief om Kiev in te nemen.

Yousur Al-HlouMasha Froliak en Evan Hill

Ivan: “Hallo mama.”

Sergei: “Ons offensief is vastgelopen. We verliezen de oorlog.”

Jevgeni: “We bevinden ons in de stad Boetsja.”

Sergei: “We hebben het bevel gekregen iedereen die we tegenkomen te doden.”

Andrei: “De helft van ons regiment is weg.”

Vlad: “Als ik thuiskom, stop ik ermee. Fuck het leger.”

Aleksandr: “Poetin is een idioot. Hij wil Kiev innemen. Dat is onmogelijk.”

---

De Oekraïense hoofdstad Kiev zou binnen een paar dagen vallen. Maar door tactische fouten en hevig Oekraïens verzet stokte de destructieve opmars van president Vladimir Poetin al snel. Het grootste deel van maart zaten zijn troepen vast in voorsteden van Kiev.

In loopgraven, schuilplaatsen en ingenomen huizen in de streek rond Boetsja, een voorstad ten westen van Kiev, negeerden Russische soldaten bevelen door met hun mobiele telefoon toch naar hun vrouw, hun lief, hun vrienden of hun ouders te bellen.

Iemand luisterde mee: de Oekraïense overheid.

The New York Times kreeg exclusief de opnamen van duizenden telefoongesprekken te pakken die in maart gevoerd en onderschept werden door de Oekraïense politiediensten. De journalisten verifieerden de authenticiteit van die telefoongesprekken door de Russische telefoonnummers te vergelijken met berichtenapps en socialemediaprofielen om de soldaten en familieleden te identificeren.

In telefoongesprekken met het thuisfront doen gefrustreerde Russische soldaten vernietigende uitspraken over de falende campagne, de executie van burgers en het gammele leiderschap, amper een paar weken ver in het offensief om Kiev in te nemen. The New York Times deed er bijna twee maanden over om de opnamen te vertalen. De weergave van de gesprekken werd om redenen van duidelijkheid geredigeerd.

‘Verdomme, er liggen lijken op de weg’

Sergei tegen moeder: “Ik heb nog nooit zoveel lijken gezien.”

Sergei tegen moeder: “We denken er allemaal hetzelfde over: deze oorlog was niet nodig.”

Nikita en partner: “Verdomme, er liggen lijken op de weg. Overal liggen burgers. Het is een puinhoop.” “Midden op de weg?” “Ja.”

Nikita tegen vriend: “Alles werd verdomme geplunderd. Alle alcohol werd opgedronken. En al het geld werd meegenomen… Iedereen doet eraan mee.”

Sergei tegen moeder: “Niemand heeft ons gezegd dat we naar een oorlog gingen. Ze brachten ons een dag op voorhand op de hoogte.”

Nikita en vriend: “We zouden twee of drie dagen op oefening gaan.” “Gast, ik begrijp het.” “We werden als kleine kinderen voor de zot gehouden.”

Aleksei tegen partner: “Ik wist niet dat dit zou gebeuren. Ze zeiden dat we op oefening gingen. De klootzakken hebben ons niets gezegd.”

---

De telefoongesprekken, gevoerd door tientallen soldaten van luchtlandingseenheden en de Russische nationale garde, schetsen een beeld van een ontredderd leger, amper een paar weken ver in de campagne. De soldaten klagen over een gebrek aan moreel en uitrusting en zeggen dat ze voorgelogen werden over de missie waaraan ze begonnen waren – allemaal omstandigheden die bijdroegen aan de recente falende Russische campagne in het oosten van Oekraïne.

Soms klinkt er onversneden kritiek op Poetin en de militaire leiders, opmerkingen die strafbaar zijn volgens de Russische wet als ze thuis publiekelijk geopperd zouden worden. The New York Times gebruikt daarom alleen de voornaam van de soldaten en vermeldt geen namen van familieleden, om hen te beschermen.

---

Sergei tegen moeder: “Mama, deze oorlog is volgens mij de idiootste beslissing die onze regering ooit genomen heeft.”

Ilia en partner: “Wat zeggen ze nog zoal? Wanneer gaat Poetin hier een einde aan maken? Fuck.” “Hij zegt dat alles volgens plan verloopt en op schema zit.” “Daar vergist hij zich schromelijk in.”

---

Soldaten klagen over strategische blunders en een groot tekort aan voorraden. Ze bekennen dat ze burgers gevangengenomen en gedood hebben, en ze geven openlijk toe dat ze Oekraïense huizen en bedrijven plunderen. Velen zeggen dat ze hun contract met het leger willen ontbinden, en ze halen uit naar de propaganda die de nieuwsmedia in Rusland uitzenden, omdat die in schril contrast staat met de realiteit die zij zien.

---

Aleksandr: “We kunnen Kiev niet innemen… We nemen alleen dorpjes in, meer niet.”

Sergei tegen partner: “Ze wilden het verdomme in één grote beweging doen, en zo is het dus niet gegaan.”

Sergei tegen vriendin: “Ze houden de mensen op tv voor de gek. ‘Alles gaat goed, er is geen oorlog, gewoon een speciale operatie.’ Maar in werkelijkheid is het een echte fucking oorlog.”

---

‘Het gaat niet goed hier’

Twee weken ver in de campagne lijken de soldaten al te beseffen dat Kiev niet in te nemen valt. Na hinderlagen door Oekraïense troepen, die ook de voornaamste invalswegen afsnijden, vertellen Russische soldaten aan het thuisfront dat de militaire strategie niet werkt. Ze zijn verrast door het “professionalisme” van de Oekraïense strijdkrachten en hanteren vaak de term “khokhol”, een scheldnaam voor Oekraïners. Een zekere Jevgeni zegt kortaf: “We zijn aan het verliezen.”

---

Sergei tegen moeder: “Onze positie is waardeloos, bij wijze van spreken. We zitten nu in de verdediging. Ons offensief is gestokt.”

Sergei tegen vriend: “Een hele hoop para’s waren voor ons bezig… Ze werden verdomme geraakt.”

Sergei tegen vader: “Tanks en pantservoertuigen stonden in brand. Ze hebben de brug en een dam opgeblazen. De wegen staan onder water. We zitten muurvast.”

Nikita: “De khokhols komen eraan, en we staan hier maar… Ik had nooit gedacht dat ik zo in de stront terecht zou komen.”

---

Soldaten beschrijven tactische blunders en klagen over een gebrek aan wapentuig en basisuitrusting, zoals nachtkijkers en degelijke kogelvrije vesten.

---

Nikita tegen vriendin: “Ons eigen leger heeft ons verdomme gebombardeerd. Ze dachten dat we fucking khokhols waren… We dachten dat we eraan gingen.”

Sergei tegen vriendin: “Sommige gasten namen bescherming van Oekraïense lijken om het zelf aan te doen… Hun NAVO-beschermingsmateriaal is beter dan het onze.”

Roman en onbekende: “Is er veel achtergelaten uitrusting?” “Alles hier is stokoud. Het is niet modern zoals ze laten zien op Zvezda (de staatstelevisie, red.).”

---

Halverwege maart, drie weken ver in de invasie, melden ze zware verliezen.

Nikita, een soldaat bij het 656ste regiment van de nationale garde, vertelt aan zijn partner dat negentig mannen rondom hem gedood werden toen ze in een hinderlaag vielen tijdens het rijden. In een gesprek via een telefoon die gedeeld werd door soldaten van het 331ste luchtlandingsregiment schatte een soldaat genaamd Semyon dat een derde van zijn regiment gedood was. Een andere beschrijft rijen doodskisten met de lijken van vierhonderd jonge para’s die in een luchthavenhangar wachtten op repatriëring.

---

Jegor en familielid: “Zijn er verliezen bij jullie?” “In mijn regiment alleen: een derde.” “Dat is veel.”

Nikita tegen moeder: “Zestig procent van het regiment is er al aan.”

Jevgeni tegen partner: “Van het Kostroma-regiment is niemand meer over.”

Sergei tegen moeder: “Er waren 400 para’s. Daarvan zijn er nog 38 over… Want onze commandanten laten soldaten afslachten.”

---

Soldaten van het 331ste luchtlandingsregiment melden dat het volledige Tweede Bataljon met 600 soldaten weggevaagd werd. Een soldaat genaamd Andrei vertelt aan zijn vader dat meer dan de helft van zijn regiment “weg” is. Ze zeggen dat de bevelhebber van hun regiment, Sergei Soekharev, gedood werd in de strijd, een incident dat nieuwsberichten van destijds bevestigen.

Uit de telefoongesprekken blijkt ook dat in Rusland de stijgende dodentol consternatie veroorzaakt in de hechte militaire dorpen, waar het nieuws over gesneuvelden snel circuleert. Mensen aan het thuisfront hebben het over rijen lijken en kisten die arriveren, waarop de soldaten antwoorden dat er snel nog meer zullen volgen. Een vrouw zegt tegen haar man dat er elke dag van de week wel een militaire uitvaart is. Sommige familieleden zeggen dat ze zo gechoqueerd zijn dat ze naar de psycholoog zijn beginnen te gaan.

---

Partner van Ivan: “Vanya, de kisten blijven maar komen. We begraven de ene na de andere man. Het is een nachtmerrie.”

Semyon tegen partner: “Ik waarschuw je: er zijn zowat honderd ‘200s’ dood. Niet panikeren.”

Partner tegen Maksim: “De vrouwen worden gek. Ze schrijven zelfs naar Poetin.”

---

‘Overal liggen burgers’

Terwijl de lichamen van Russische soldaten naar huis terugkeren, stijgt ook de dodentol onder Oekraïense burgers in de straten van en bossen rondom Boetsja.

Als beelden van die dode lichamen begin april tot internationale verontwaardiging leiden, ontkennen Poetin en andere hooggeplaatste Russische leiders bij herhaling de feiten en hebben ze het over “provocaties en vervalsingen”.

Maar tijdens de bezetting van die gebieden in maart vertellen de strijdkrachten van Poetin met afschuw wat ze gezien hebben.

---

Aleksandr en familielid: “We reden rond in de stad, om terug te keren naar onze positie. Er lagen lijken op de weg. Niemand had hen meegenomen.” “Huh?” “Wat ik zeg: er liggen hier lichamen, al opgezwollen, verdomme. Niemand neemt ze mee. Ze zijn niet van ons; het zijn fucking burgers.” “Fuck.”

---

In wat misschien bewijs van oorlogsmisdaden is, bekent een soldaat genaamd Sergei aan zijn vriendin dat zijn kapitein de executie van drie mannen beval die “voorbij onze opslagplaats wandelden”, en dat hij “een moordenaar” is geworden.

---

Sergei en vriendin: “We hielden hen vast, deden hun kleren uit en controleerden al hun kleren. Toen moest een beslissing genomen worden, of we hen zouden laten gaan. Als we hen lieten gaan, zouden ze onze positie kunnen verraden… Er werd dus beslist om hen dood te schieten in het bos.”

“Hebben jullie hen doodgeschoten?”

“Natuurlijk hebben we hen doodgeschoten.”

“Waarom heb je hen niet gewoon gevangengezet?”

“Dan hadden we hen eten moeten geven, en we hebben zelfs niet genoeg eten voor onszelf, zie je?”

---

In de loop van de week heeft Sergei het tegen zijn moeder over “de berg lijken” in het bos.

---

Sergei tegen moeder: “Er is een bos waar het hoofdkwartier van de divisie zich bevindt. Ik stapte er binnen en zag een zee van lijken in burgerkleren. Een zee. Ik heb nooit in mijn fucking leven zo veel lijken gezien. Het is totaal geschift. Je kunt niet zien waar het ophoudt.”

---

Een soldaat van het 331ste luchtlandingsregiment genaamd Andrei vertelt aan zijn vrouw dat hij een dronken Oekraïense man ermee bedreigd heeft hem te vermoorden en zijn lichaam in het bos te gooien, waar niemand het zou vinden. Later zegt Sergei dat een commandant hen het bevel heeft gegeven dat ook te doen.

---

Sergei en vriendin: “Ze zeiden ons dat er veel burgers zijn waar we naartoe gaan. En ze gaven ons het bevel iedereen die we tegenkomen te doden.” “Waarom in godsnaam?” “Omdat ze onze posities verraden. Dat is wat we verdomme gaan doen, zo lijkt het. Elke burger die voorbijkomt doden en ze naar het bos sleuren… Ik ben al een moordenaar geworden. Daarom wil ik niet nog meer mensen doden, zeker niet mensen die ik in de ogen moet kijken.”

---

Toen de Russische troepen zich eind maart terugtrokken, vonden de Oekraïense autoriteiten meer dan 1.100 lijken in de omgeving van Boetsja, in straten, in tuinen, weggestoken in waterputten en kelders, verbrand in geïmproviseerde graven. Sommigen hadden brandwonden, soms waren hun handen vastgebonden. Zowat 617 van hen stierven door kogelwonden, zei Andriy Nebytov, de regionale politiechef in Kiev, aan The New York Times.

---

‘De stemming is negatief’

Tijdens het gestokte offensief – en nog voor de Russen zich uiteindelijk zouden terugtrekken eind maart – leggen de telefoongesprekken een crisis in het moreel bloot. Ongeduld, angst en vermoeidheid slaan toe in wat de soldaten beschrijven als een ontredderd leger. “Eerlijk gezegd begrijpt niemand waarom we deze oorlog moeten voeren”, zegt Sergei tegen zijn vriendin.

---

Soldaat: “Schat, ik wil echt naar huis gaan. Ik ben het zo verdomd beu bang te zijn voor alles. Ze hebben ons naar een fucking schijtplek gebracht. Waar wachten we eigenlijk op? Dat ze ons afmaken?”

Andrei tegen partner: “De stemming is zo verdomd negatief. Eén gast is verdomme aan het blèren, een andere is fucking suïcidaal. Ik ben ze zo fucking beu.”

---

Andere soldaten klagen over de vrieskou, en de barre slaapomstandigheden en logistieke chaos. Soldaten zeggen dat ze een slagerij geplunderd hebben en kippen, biggen en een struisvogel gedood hebben om op te eten.

---

Jevgeni tegen vriend: “Eerst kregen we een rantsoen droge voeding voor tien dagen. Dat hebben we al opgegeten. Toen kregen we een rantsoen voor drie dagen, en morgen is ook dat op. Ze gaan toch iets moeten bedenken.”

Aleksandr en moeder: “Ik heb vrieswonden aan mijn vingers en mijn tenen?” “Hebben jullie daar geen artsen?” “Ja, maar ze geven ons niets. Ik moet het zelf in de winkels gaan halen.”

---

Veel soldaten spreken minachtend over hun bevelhebbers, die ze verantwoordelijk achten voor de dodelijke tactische beslissingen. En sommigen hebben onomwonden kritiek op de allerhoogste bevelhebber: Poetin.

---

Roman tegen partner: “Fucking leidinggevenden kunnen er niets van. Ze weten niks. Ze doen alleen gewichtig in hun uniformen.”

Sergei tegen vriendin: “Onze nieuwe generaal werd verwijderd omdat er te veel verliezen waren onder zijn leiding.”

Sergei tegen vriendin: “Ik ben verdomme constant aan het denken hoeveel geluk ik heb dat ik het hier overleef. Door de verdomde bevelen van een of andere idioot. Terwijl we in colonne reden, stootten we twee keer op een hinderlaag.”

---

‘Ik stop er onmiddellijk mee’

Gefrustreerd door de voortdurende tegenslagen en vrezend voor hun leven zeggen veel Russische soldaten dat ze het gehad hebben met het leger. Ze willen hun contract ontbinden, of zelfs deserteren.

---

Soldaat: “Ik stop er onmiddellijk mee. Als ik terug ben, zal ik je alles vertellen. Het is totale onzin… Ik ga nooit meer terug naar deze zooi.”

Vadim tegen partner: “Ik stop ermee. Komaan zeg, ik ga een burgerjob doen. En mijn zoon gaat ook niet bij het leger, 100 procent… Zeg hem maar dat hij dokter wordt.”

---

Verscheidene soldaten vrezen voor de gevolgen en zeggen dat hen verteld is – soms door hun commandanten – dat ze vervolging en een celstraf riskeren.

Die afschrikkingstactiek had toen geen wettelijke grond, zegt Sergei Krivenko, een Russische mensenrechtenadvocaat , tegen The New York Times. Maar in september , een paar dagen voor Poetin de mobilisatie van honderdduizenden reservisten aankondigde, keurde het Russische parlement strengere straffen goed voor desertie, insubordinatie en het ontwijken van militaire dienstplicht.

---

Sergei en vriendin: “Zolang er actief gevochten wordt gaan ze me niet laten gaan.” “Waarom niet?” “Ze laten mensen geen ontslag nemen. Ze zeggen dat je vijf jaar in de gevangenis vliegt als je dat doet.”

Aleksandr en partner: “Schat, als je weigert te gaan, wat gebeurt er dan?” “Weet ik niet, misschien sturen ze ons naar de gevangenis. Er zijn er zo veel die weigeren te gaan.”

---

Velen zijn voor een andere reden gemotiveerd om te blijven: ze hebben het geld nodig. De soldaten zeggen dat ze boven op hun normaal maandloon het equivalent van 54 euro per dag gevechtsgeld krijgen. Dat is ongeveer drie keer het gemiddelde loon van soldaten in hun thuisstad, zoals Pskov, waar veel van de soldaten van de luchtlandingstroepen die Kiev moesten innemen vandaan komen.

De mensen aan het thuisfront reageren verschillend. Sommigen moedigen hen aan om er de brui aan te geven, anderen zeggen dat ze sterk moeten zijn. Een vrouw zegt: “Ik heb je verdomde geld niet nodig. Ik wil gewoon mijn man terug.”

---

Aleksandr tegen partner: “Ik ben dit contract kotsbeu. Maar aan de andere kant: waar kan ik zoveel geld verdienen?”

Sergei tegen vriendin: “Ik probeer mezelf te troosten met de gedachte dat als ik hier lang moet zitten, ik op zijn minst toch veel geld heb verdiend.”

Soldaat: “Ik heb het helemaal gehad met dat fucking leger… Misschien ga ik nog één keer naar Syrië zodat we een appartement kunnen kopen.” “Geen sprake van.” “Zodat we een appartement kunnen kopen.”

---

‘Welke tv wil je? LG of Samsung?’

Tijdens de campagne scheppen de soldaten voortdurend op over wat nog meer oorlogsmisdaden kunnen zijn: plunderen. Ze nemen huizen van burgers in gebruik, slapen in hun bedden en nemen hun kleren af. Als ze geld vinden, stelen ze het.

---

Aleksandr en partner: “Ga op zoek naar een appartement in Orenburg.” “Waarom?” “We gingen een huis binnen. Misha en ik openden een kluis met een sleutel. Er zat 5.200 miljoen roebel in.” “Leg het terug.” “Ben je gek? Ik heb een heel appartement in mijn zak zitten.”

---

Aleksandr, een medicus in het 237ste luchtlandingsregiment, verwondert zich over de rijkdom van Oekraïners, die “in het geld zwemmen”. Verscheidene soldaten beloven dat ze “trofeeën” mee naar huis zullen nemen voor hun familie, die soms afkeurend, soms positief op het plunderen reageren.

---

Sergei en vriendin: “Welke tv wil je? LG of Samsung?” “Seryozha, hoe ga je die mee naar huis nemen?” “Dat zien we nog wel.” “Wat is dat, nemen jullie allemaal een tv-toestel?” “Niet alleen tv’s. Twee gasten hier hebben een tv meegenomen die zo groot is als ons bed.” “Ga je daar niet voor gestraft worden? Is dat niet plunderen?”

---

Niets lijkt te groot of te klein om mee te nemen: verlengsnoeren, kerstlichtjes, blenders, bouwmateriaal, visspullen, zelfs een tandenborstel.

---

Jevgeni: “Het zijn wilden, ze stelen alles.” “Onze jongens?” “Natuurlijk. Fucking tv’s.” “Waarom hebben ze die nodig?” “Tv’s, fucking vleesmolens, schroevendraaiers, koffers.”

Sergei en vriendin: “Breng je ook een stofzuiger mee? We hebben er toch één?” “Jep, heb hem al ingepakt.”

Soldaat: “Ik rijd hier met een Kawasaki.” “Echt?”

---

Sommige geplunderde spullen geraakten in Rusland. Eerder gepubliceerde opnamen van veiligheidscamera’s van een rederij in Wit-Rusland en boorddocumenten die The New York Times kon inkijken bevestigen dat soldaten van het 656ste regiment van de nationale garde, dezelfde eenheid waar sommige telefoongesprekken vandaan kwamen, pakketten naar huis stuurden in de dagen die volgden op de terugtrekking. De documenten geven aan dat minstens één soldaat, Aleksandr, die de krant identificeerde als eigenaar van een van de gebruikte gsm’s, op 4 april kleren naar zijn vrouw verscheepte.

---

‘Wat zeggen ze op het nieuws?’

Afgesneden van de buitenwereld en boos op de bevelhebbers die hen in het ongewisse laten, zijn de soldaten afhankelijk van het thuisfront voor nieuws over de gevechten. Maar wat ze van hun familie horen – een rooskleurig beeld opgehangen door de Russische staatsmedia – stemt niet overeen met de werkelijkheid.

---

Vitaly en vader: “Wat zeggen ze op het nieuws? We krijgen hier totaal geen informatie.” “Overwinning hier, overwinning daar. Dat is het enige wat we te zien krijgen.”

Eduard en moeder: “Ze tonen op tv dat jullie sauna’s hebben, en dat ze brood voor jullie bakken.” “Echt? Dat is niet waar. Je zou ons eens moeten zien.”

Pavel en vader: “Dat is wat ze zeiden op tv. Dat er geen Oekraïense strijdkrachten meer zijn. Alleen de nazi’s zijn nog over.” “Hebben ze de wapens neergelegd?” “Ja, ze hebben de wapens neergelegd en ze bestaan niet meer.”

---

Sergei spreekt de desinformatie tegen in verscheidene openhartige gesprekken met zijn moeder.

---

Sergei en moeder: “Mama, we hebben hier geen enkele fascist gezien. Deze oorlog is gebaseerd op valse voorwendselen. Niemand had dit nodig. We kwamen hier aan en de mensen leidden gewoon een normaal leven. Heel goed, zoals in Rusland. En nu moeten ze in kelders leven. De oude vrouw die bij ons in de buurt woonde moest in een kelder leven. Kun je je dat voorstellen?” “Seryozha, je mag niet zo eenzijdig zijn. Ik begrijp dat het beangstigend is daar en dat je je slecht voelt.” “Wat heeft beangstigend ermee te maken? We denken allemaal hetzelfde: de oorlog was niet nodig.”

---

De families hebben het over hoe de sancties hen treffen en hoe de prijs van basisgoederen begint te stijgen. Ze betreuren het vertrek van merken zoals McDonald’s, H&M en Ikea en de sluiting van mediabedrijven.

---

Vrouw tegen Jevgeni: “Trouwens, Amazon is gesloten. En Wildberries. We hebben niets, Zhenya. Je gaat terugkomen naar de jaren 90.”

Vriendin tegen Sergei: “Alle populaire kledingmerken zijn weg. Ze verkopen geen grafische kaarten, software of iPhones meer. Het is je reinste miserie. Straks is er geen fucking Coca-Cola meer.”

Partner tegen Aleksandr: “Instagram gaat dicht… Het zou extremistisch zijn omdat het het gemunt heeft op Russen.”

---

‘Niet meer ons probleem’

In de middag van 30 maart, als de invasie bijna vijf weken bezig is, gebruiken soldaten dezelfde gsm om in vijftien minuten zeven telefoongesprekken te voeren. Elk van de soldaten brengt dezelfde boodschap.

---

Jevgeni en vrouw “Hallo?” “Hoi.” “Het zit erop. Ik ben in Wit-Rusland. We zijn net de grens gepasseerd.” “Ben je in Wit-Rusland? Godzijdank.”

Aleksandr en moeder: “We zijn net de grens gepasseerd.” “A zo. Godzijdank. Wie weet wanneer dit gaat eindigen.” “Wel, dat is niet meer ons probleem.”

---

In Rusland verkocht Poetin de mislukte campagne als een inspanning om niet zozeer Kiev in te nemen, maar om de Oekraïense troepen te verzwakken. De Russische soldaten trokken zich terug, hergroepeerden en zwenkten naar het oosten, waar door Rusland gesteunde separatisten al acht jaar oorlog voeren.

Op 1 april hadden Oekraïense politiediensten en journalisten voor het eerst sinds begin maart toegang tot de bevrijde gebieden in de omgeving van Kiev. De vreselijke realiteit van de Russische bezetting werd zichtbaar voor de wereld.

---

Hoe The New York Times te werk ging

Als onderdeel van een maandenlang onderzoek aangaande wreedheden begaan tijdens de Russische campagne om Kiev in te nemen kregen journalisten van The New York Times exclusief de beschikking over meer dan vierduizend opnamen van telefoongesprekken van Russische soldaten in de omgeving van Boetsja die de Oekraïense politiediensten onderschepten.

De krant deed er bijna twee maanden over om de opnamen van het Russisch in het Engels te vertalen. Tweeëntwintig telefoontoestellen werden gedeeld door tientallen soldaten, die deel uitmaakten van verschillende militaire eenheden, waaronder het 656ste regiment van de nationale garde en het 237ste en 331ste luchtlandingsregiment. De toestellen werden gebruikt om honderden telefoonnummers in Rusland te bellen tijdens de campagne in maart.

Journalisten van het Visual Investigations Team van The Times controleerden onafhankelijk de authenticiteit van de telefoongesprekken door de Russische telefoonnummers te vergelijken met berichtenapps en Russische socialemedia-accounts, en informatie in gelekte Russische databanken. De krant bevestigde de identiteit van één soldaat en zijn vriendin via de telefoon. Details die in sommige telefoongesprekken aan bod kwamen werden afgezet tegen berichten die destijds opdoken in de Russische nieuwsmedia.

In bepaalde gevallen zeiden soldaten hun naam of gaven ze persoonlijke informatie, zoals de naam van hun bevelhebbers of het nummer van hun eenheid. Die details kwamen overeen met persoonlijke profielen die samenhingen met die telefoonnummers, alsook met informatie die de krant vergaarde over de eenheden die actief waren in de omgeving van Boetsja.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234