Zaterdag 19/10/2019

'Er is goeie en slechte muziek. Punt'

GENT l 'Hoewel ik een kleine duizend cd's bezit, is muziek voor mij zoveel méér dan een kast vol platen', vertelt gewezen directeur van De Morgen Wim Coessens, die ooit nog met Kadril op het podium stond. Coessens, momenteel coördinator bij het Gentse Filmfestival, wordt binnenkort netmanager van het vernieuwde Radio 1.

Door Dirk Steenhaut

"Muziek heeft in mijn leven altijd een cruciale rol gespeeld", zegt Coessens. "Ik kom uit een gezin waar ze alomtegenwoordig was. Vader had een enorme platencollectie en er werd bij ons thuis ook veel gemusiceerd. Moeder was een prima pianiste die met vrienden kamermuziek speelde en regelmatig huiskamerconcerten organiseerde. Daar heb ik zeer levendige herinneringen aan. Ik ben voornamelijk klassiek gevormd, maar voor mij bestaat er geen hiërarchie tussen de verschillende genres. Er is goeie en slechte muziek. Punt. Bach, Brahms of Schubert behoren wel tot de vaste ankerpunten in mijn leven, maar als jongste van drie broers ben ik evenzeer beïnvloed door wat ik van de twee anderen kreeg aangereikt: kleinkunst, de progrock van Pink Floyd en Jethro Tull, de folkrock van Steeleye Span, de nog altijd briljante Talking Heads... Mijn referentiekader is dus vrij breed. Ik zie muzikanten als één grote familie en ieder heeft recht op zijn plekje onder de zon."

"Daarbij komt dat we door onze ouders werden aangemoedigd zelf muziek te maken. Samenspelen vind ik erg belangrijk: het is een sociale aangelegenheid. Ik begon al heel vroeg cello te studeren, maar door een toevallige ontmoeting ben ik contrabas gaan spelen, een instrument waar je eigenlijk talloze richtingen mee uitkunt: jazz, wereldmuziek, folk... Later is er ook nog elektrische bas bijgekomen. In die periode heb ik in alle mogelijke omstandigheden gemusiceerd. Door die contrabas kwam ik bij Kadril terecht, waar een nieuwe wereld voor me openging. Want het was ongelooflijk boeiend met zulke uitstekende muzikanten samen te werken. Met Kadril mocht ik op de podia van de Gentse Feesten en Dranouter staan. Vervolgens kwam ik via Patrick Riguelle, die ik zeer bewonder, in de groep van Tom Wolf terecht. Anderzijds heb ik met mijn vroegere muziekleraar Akademos opgericht. Met dat symfonisch orkest voor amateurmusici heb ik in de Gentse Bijloke het Magnificat van Bach en in Sint-Baafs het Requiem van Verdi kunnen spelen. Die ervaringen blijf ik koesteren, want ik geniet evenveel van pop en rock als van klassieke concerten."

De waarde van muziek wordt volgens Wim Coessens zowel bepaald door zijn persoonlijke noden als door de omstandigheden. "Muziek is context. Ik hou van het eclecticisme van een Ry Cooder, maar tijdens een uitbundig feestje beleef ik net zo goed plezier aan Abba, Chic of Motownspullen. Als ik mijn geest tot rust wil laten komen zijn Bach en diens Cellosuites onontbeerlijk. Op andere momenten wil ik emotioneel of intellectueel uitgedaagd worden en kies ik voor opera. Don Giovanni, dat ik wellicht al honderden keren heb beluisterd, doet mijn hart nog altijd sneller slaan. Ook probeer ik minstens een keer per jaar ergens een live-uitvoering van de Mattheuspassie mee te pikken. Die vind ik onwerelds mooi. Van een uitvoering onder leiding van Philippe Herreweghe ben ik dagen ondersteboven geweest. Ik beleef muziek enorm intensief, ja. Toch heb ik een even mateloze bewondering voor Patrick Riguelle als voor Herreweghe. Ze zijn allebei even gedisciplineerd en ernstig met hun vak bezig, benaderen wat ze brengen met liefde en respect en doen er hun eigen ding mee. Fantastisch."

Ook Georges Brassens is voor Coessens een sleutelfiguur. "Toen mijn vader me hem voor het eerst liet horen, begreep ik er niet veel van, maar gaandeweg werd ik me bewust van alle gelaagdheden in zijn werk Op het eerste gehoor maakte hij simpele, toegankelijke liedjes, maar ze zijn verdomd moeilijk te spelen. Bovendien creëerde hij een filosofisch universum waar ik me nauw verbonden mee voel. Zijn platen zou ik zeker meenemen naar een onbewoond eiland."

Een duoplaat van de Deense bassist Niels-Henning Osted Pedersen met gitarist Philip Catherine wekte Wim Coessens' belangstelling voor jazz. "Ik volg graag de grillige trajecten die jazzmuzikanten afleggen en kom onderweg voortdurend bij andere boeiende figuren uit: Joe Pass, Ella Fitzgerald, Louis Armstrong, Ray Brown.

"Ik ben nieuwsgierig van aard, loop vaak platenzaken binnen om dingen te kopen waar ik iets over gehoord heb maar waar ik weinig over weet: Marc Moulin, Buscemi... Soms laat ik me leiden door een hoes en zo leerde ik Mísia en de nieuwe generatie fadozangeressen kennen. Een goede vriendin deed me kort daarna een cd van Lula Pena cadeau. Dat maakt voor mij zo'n plaat nog dierbaarder. Mijn muzikale voorkeuren zijn gevormd door omstandigheden, associaties en vriendschappen. Het spreekt dus vanzelf dat de betekenis van muziek voor mij haast altijd veel verder reikt dan de muziek zelf."

1. Johan Sebastian Bach, The Cello Suites, uitgevoerd door Yo-Yo Ma.

2. Johan Sebastian Bach, Matthäus-Passion BWV 244, uitgevoerd door collegium Vocale Gent, La Chapelle Royale, Philippe Herreweghe.

3. Georges Brassens, La Mauvaise Réputation. "Box met het integrale werk. Een filosofisch tractaat op muziek."

4. Niels-Henning Orsted Pedersen & Philip Catherine, The Viking.

5. Louis Armstrong & Ella Fitzgerald, The Complete. "Box met sublieme duetten en de geniaalste versie van Gershwins Porgy & Bess ooit."

MORGEN: Ann Lemmens, ex-TMF vj, binnenkort Kanaal Twee en Studio Brussel

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234