Zaterdag 16/11/2019

'Er is duidelijk iets fout gelopen in mijn jeugd'

Voor zijn langspeeldebuut My First Highway werkte regisseur Kevin Meul opnieuw samen met jong acteertalent Aäron Roggeman. Het resultaat is een coming-of-agefilm, maar dan wel met een héél donker randje. 'Elke puber doet domme dingen.' Ewoud Ceulemans

Als acteur heb ik het altijd moeilijk om te huilen", lacht de 18-jarige Aäron Roggeman halverwege ons gesprek. "Ik kan dat niet op commando. Dus moesten we een manier vinden waardoor ik toch die klik kon maken. We zijn naar een slachthuis gegaan. Ze hebben mij even alleen gelaten met een koe, om daarna een pin door haar kop te schieten en haar keel over te snijden. Dat heeft wel geholpen, om te kunnen huilen. Het beeld van die dode koe, dat kan ik nog altijd zien."

Het verhaal zegt iets over de toon van My First Highway, het langspeeldebuut van regisseur Kevin Meul (38) en, na de kortfilmCadet, zijn tweede samenwerking met Aäron Roggeman. "Ik wilde zo dicht mogelijk bij de dood komen", vertelt Meul over het idee om tijdens de voorbereiding naar een slachthuis te trekken. "Ik wilde een gevoel vatten dat wij zelf nog niet kenden."

Op het eerste zicht lijkt My First Highway nochtans een doorsnee tienerverhaal. Roggeman kruipt in de huid van Benjamin, een puber die zich steendood verveelt tijdens de jaarlijkse familievakantie in Spanje - tot hij zich laat meeslepen door de stoutmoedige Annabel (Romy Louise Lauwers). Die schakelt Benjamins coming of age in een hogere versnelling, wat behoorlijke heftige gevolgen heeft: doorheen My First Highway maakt de Spaanse zon plaats voor donkere schaduwen - letterlijk en figuurlijk.

"Ik wilde een film maken over té snel volwassen worden, zonder dat het mogelijk is om terug te keren naar je jeugd en je naïviteit. Benjamin is een jongen die nogal naïef is, maar heel graag het leven en de liefde wil ontdekken. Maar dat blijkt veel te heftig", vat de regisseur zijn werk samen. "Het is een film die geen uitweg biedt."

Wie Meuls kortfilms Cadet of The Extraordinary Life of Rocky heeft gezien, weet dat hij niet bang is om donkere thema's aan te snijden. Vanwaar die voorliefde voor zware verhalen? "Er is duidelijk iets fout gelopen in mijn jeugd", lacht Meul. "Mijn werk is ongetwijfeld voer voor psychologen, want al mijn films komen voort uit iets heel persoonlijk. Mijn eerste kortfilm was een ode aan vrienden die te vroeg waren gestorven, Cadet ging over een vreemde relatie tussen vader en zoon, en deze gaat over te rap volwassen worden. De films zelf zijn niet autobiografisch, de uitgangspunten wel."

Benjamins onweerstaanbare drang om zijn jeugd vaarwel te zeggen en de volwassenheid in te duiken, echoot dan ook Meuls persoonlijke puberteit. "Tot mijn 8 of 9 jaar beleefde ik echt wonderjaren, maar daarna zijn mijn ouders uit elkaar gegroeid, met uiteindelijk een heftige scheiding tot gevolg. Mijn broer en ik zijn toen met mijn moeder naar Antwerpen verhuisd, maar omdat zij heel hard moest werken en we niet echt een vaderfiguur hadden, moesten we onze eigen weg zoeken. Met alle ups en downs tot gevolg. Alles kwam eigenlijk een beetje te snel: uitgaan, drank, drugs, seks. Uiteindelijk ging ik met mijn boekentas feesten, om achteraf rechtstreeks naar school te gaan. Toen vond ik dat spectaculair en zag ik dat als een groot avontuur, maar nu ik daarop terugkijk, zie ik wel dat de dingen veel te snel zijn gegaan. Redelijk destructief. "

Geen katers, geen klachten

De luxe van terugkijken heeft de 18-jarige Roggeman nog niet: herkent hij zich in de escapades van zijn regisseur, of van zijn personage? "Ik heb het nogal snel door wanneer het te erg wordt. Ik ben nogal voorzichtig: voor ik iets doe, tast ik graag de dingen af. Het heeft jaren geduurd voor ik in zee durfde, omdat ik zodra ik aan het water kwam, terugliep naar mijn moeder om te vragen of de zee wel veilig was."

Eigenlijk, verzekert Meul ons, is Roggeman nog wel een brave jongen. Waarop de acteur zich verdedigt. "Ik heb wel van die momenten dat de duivel in mij naar boven komt, hoor. Dan kan ik er toch een beetje van genieten om mensen het leven zuur te maken, zeker als ze het verdienen."

Tijdens de opnames vanMy First Highway moest Roggeman dat relschoppende kantje in toom houden - terwijl cast en crew op hun vrije dagen gingen paintballen, stond hij bijna onophoudelijk op de set. Je bekijkt het verhaal immers door de ogen van Benjamin. "Ik heb mij écht gedragen", verzekert Roggeman ons. "Ik ben echt volwassen geweest." Zijn regisseur bevestigt dat. "Aäron stond elke dag op de set, en zit in bijna elk shot. Dus hij mocht zeker niet ziek worden, en geen katers hebben. Ik heb gelukkig geen klachten op dat vlak."

Maar de marathon My First Highway heeft wel sporen nagelaten, geeft Roggeman toe. "Toen ik thuiskwam, vertelde mijn moeder dat ze me nog nauwelijks herkende. Ik was snel geïrriteerd. Misschien was ik een beetje Benjamin geworden." Waarop Meul: "Bij deze verontschuldig ik mij nogmaals aan Aärons ouders."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234