Dinsdag 20/10/2020

Hoofddoekverbod

En toen liet zelfs het recht ons in de steek

Aya Sabi.Beeld rv

Aya Sabi (1995) studeert biomedische wetenschappen aan Maastricht University en is columniste voor het NTGent Magazine. Haar debuut Verkruimeld land verschijnt binnenkort.

Vandaag was niet zoals elke andere dag. We zijn al eerder in de steek gelaten door politici, scholen, werkgevers, ziekenhuizen en overheidsinstellingen. Maar vandaag liet zelfs het recht ons in de steek. Als het woord 'recht' aan betekenis verliest, weet ik niet welke woorden ik nog moet gebruiken om geloofwaardig over te komen. 

Terwijl verschillende gedachten door mijn hoofd buitelen, wandel ik op weg naar de universiteit van Maastricht langs vijf posters van de VVD waarin duidelijk wordt gemaakt dat 'kopvodden' totaal fout zijn en dat de VVD – de grootste partij van Nederland – kiest voor 'kop gebruiken' en dat enkel dat normaal is. Iemand die een kopvod – wat een afschuwelijk, respectloos woord – draagt, is niet normaal. 

Het voelt alsof ik de weg naar huis kwijt ben geraakt en iedere poster mij eraan herinnert dat ik steeds verder van thuis geraak terwijl het nieuws van deze ochtend mij van elke rationele gedachte berooft. Ondertussen stromen er een paar berichten binnen van media die mijn mening willen horen, middenveldorganisaties die protesten op poten willen zetten. Ik wil niet. Mijn lichaam en hoe of wat ik daarvan bedek, zijn geen reden voor protest, zijn geen punt van discussie.

Kwetsbaar en klein

Drie jaar geleden stond ik op een podium. Ik zou mijn tekst voordragen, een open brief aan toenmalig minister van onderwijs Pascal Smet over het hoofddoekverbod. Mijn stem haperde. Mijn vingers trilden. Tot ik in huilen uitbarstte. Duizend paar ogen op mij gericht. Ik, zo kwetsbaar en klein, stapte toen elke ochtend aan de schoolpoort uit mijn hoofddoek in een sluier van vernedering – ik was niet in staat mijn eigen keuzes te maken – en machteloosheid. 

Dat gevoel kwam deze ochtend terug. Dat gevoel komt terug bij elke discussie over het boerkiniverbod, over het al dan niet verdoofd slachten, bij de discussies over allochtone ouders die niet betrokken zouden zijn bij de schoolprestaties van hun kinderen, bij de dubbele nationaliteit, bij de vreemdelingenwet, bij de vermoedens van dansende moslims na de aanslagen. Elk moment dat er van mij verwacht wordt als moslima, iemand met een migratieachtergrond, dat ik mijn identiteit verdedig, voel ik mij opnieuw alleen op het podium, voel ik duizend paar ogen op mijn lichaam branden en wordt er van mij verwacht dat ik mijn keuzes – die niemand anders schade toebrengen – verantwoord terwijl er niemand luistert. Want elk jaar beginnen deze discussies opnieuw.

De pedalen kwijt

Elke keer dat de maatschappij verhardt, verrechtst en dat partijen op basis van vermoedens en zelfs leugens een hele bevolkingsgroep stigmatiseren om de aandacht van een falend beleid af te leiden, denk ik: laten we discussiëren over vrouwenrechten, over dierenrechten, over extremisme, over betrokkenheid van economisch en sociaal kwetsbare ouders bij de schoolprestaties van hun kinderen. Want nu blijven we aan de oppervlakte en komen we niet verder dan een wij-zijverhaal. Een verhaal dat we al een halve eeuw aan het herschrijven zijn en dat steeds dramatischer wordt. 

Daarom heb ik besloten geen rationele argumenten te geven op dit dieptepunt voor een Europa dat verbrokkeld is en steeds meer de pedalen kwijtraakt, hoewel deze er in overvloed zijn. Maar mijn lichaam is geen punt van discussie. Geen reden voor protest. Mijn lichaam is van mij.

Lees ook: Waarom een hoofddoekverbod niet discriminerend hoeft te zijn

Lees ook: Gesluierde werknemers vooral welkom bij grote ketens

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234