Maandag 19/04/2021

En toch was dit assisen op zijn akeligst

undefined

Het beeld dat me van het proces-Wesphael het meest zal bijblijven was er een op een donderdagavond, rond tien uur 's avonds, die eerste week. Er werd een uitvergroting van de gescheurde lever van Véronique Pirotton geprojecteerd op een scherm. Met meer dan honderd mensen, journalisten en andere nieuwsgierigen zaten we ernaar te staren.

De lever was tijdens de autopsie uit het lichaam gehaald, in een recipiënt neergelegd en gefotografeerd zodat we er nu allemaal een goed beeld van konden hebben. Het was mijn eerste gescheurde lever ooit.

"Kijk, bloedvlekken", zei de Brugse dokter Hubert Flore. "Deze vlekken wijzen duidelijk op geweld, wellicht met een stomp voorwerp. Misschien een kniestoot."

"Maar neen", klonk daar opeens de stem van de door de verdediging ingehuurde professor Jean-Pol Beauthier. "Er is te weinig bloeddebiet. Wat we hier zien is een bekend gegeven in de pathologie. Als het een kniestoot zou zijn geweest, dan zou je dat direct herkennen, dan zou je veel meer bloed zien en dan zouden we meteen ook de doodsoorzaak van mevrouw Pirotton hebben kunnen benoemen. De verwondingen aan deze lever zijn perimortem toegebracht als gevolg van de reanimatie."

Perimortem? Ik wist niet eens dat het woord bestond.

Terwijl deze discussie onder pathologen werd beëindigd zonder iets als een conclusie, ontkiemde er een nieuwe tussen toxicologen Jan Cordonnier en Jan Tytgat. In het lichaam van Pirotton was 0,56 milligram Citalopram aangetroffen en volgens Cordonnier was die dosis "niet toxisch". Waarop Jan Tytgat zijn concullega vroeg of die dan niet het British Medical Journal van 1998 had gelezen. "Daar staat duidelijk, en dat moet u weten, dat Citalopram vanaf 0,4 milligram toxisch is."

Uiteraard. Parate kennis. Wij verslinden allemaal maandelijks British Medical Journal.

De zaal zat bomvol, zoals bijna elke keer, die nacht van de gescheurde lever. Allemaal mensen die hun hele sociale leven on hold hadden gezet en met boterhammetjes en thermossen van God weet waar waren gekomen om te staren naar een gescheurde lever. Of naar foto's van het halfnaakte lichaam, op de vloer in de badkamer van kamer 602 in hotel Mondo. Die waren er ook.

Drie jaar geleden was De Morgen het enige medium in Vlaanderen dat duidelijk stelling nam in deze zaak. Op basis van de kennis die wij wisten te sprokkelen, onder meer door zelf in dat hotel te gaan overnachten en door Bernard Wesphael tweemaal op te zoeken in de gevangenis, beoordeelden wij de zaak toen als een gerechtelijke dwaling. Het doet dan iets met je om aan het eind van een drie weken durend proces als een van de eersten te worden geknuffeld door die man.

Toch blijft dit assisen op zijn akeligst. De wetsgeneeskunde heeft niet eens een doodsoorzaak kunnen definiëren. Twaalf mensen hebben moeten oordelen op basis van hun gevoel. Wesphael is tijdens deze drie weken in de beklaagdenbank neergezet zonder bewijs. Hij had de pech kunnen hebben dat bij de loting een paar mensen waren gevist die een hartsgrondige hekel hebben aan (linkse) politici.

Laat dit de laatste keer zijn dat hersenchirurgen halfweg hun debat de scalpel in handen geven van de poetsvrouw.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234