Vrijdag 23/08/2019

En nu de bittere machtsstrijd

Met een brok in zijn keel kondigde David Cameron gisterochtend zijn vertrek aan. In de opvolgingsstrijd die daarmee losbarst, is Boris Johnson de favoriet. Maar het is zeker geen gelopen race.

Een Brits premierschap eindigt doorgaans in tranen, en in het geval van de Conservatieven is de relatie met Europa daarvoor meestal de aanleiding. Zelfs de koele kikker David Cameron vocht tegen zijn tranen, toen hij vrijdagochtend voor de deur van Downing Street 10 zijn aftreden aankondigde. Omwille van de stabiliteit blijft hij nog drie maanden aan, waarna de leden van de Conservatieve Partij begin oktober op het congres in Birmingham zijn opvolger aanwijzen. Zijn oude studiegenoot en rivaal Boris Johnson is de favoriet, maar het is bepaald geen gelopen wedstrijd.

Kort nadat de stembussen donderdagavond waren gesloten, hadden 84 Conservatieve brexiteers een 'Save Dave-brief' ondertekend, waarin ze hun politieke leider opriepen om ongeacht de uitkomst van het referendum aan te blijven. De kans dat Cameron na verlies zou doorgaan was nihil. Toen hij kort na achten met zijn vrouw Samantha, voorafgegaan door huiskat Larry, naar buiten kwam, wist iedereen hoe laat het was. Hij zei dat de wil van het volk moest worden gerespecteerd en voegde daar meteen aan toe dat het land op weg naar EU-onderhandelingen "vers leiderschap" nodig heeft.

Vereerd

De premier zei trots te zijn op wat hij heeft bereikt, zoals het homohuwelijk, onderwijshervormingen en het nakomen van de belofte om meer aan ontwikkelingshulp uit te geven dan elk ander westers land. Cameron beweerde dat de fundamenten van het land sterk genoeg zijn om een weg te vinden in de wereld. "Ik zal in de toekomst alles doen om te helpen", zei hij, om in overslaande stem te vervolgen: "Ik hou van deze grote natie en ben vereerd haar te hebben mogen dienen." De 49-jarige Cameron is elf jaar lang leider van de Conservatieve Partij geweest, waarvan zes jaar als premier.

De voornaamste kandidaten om hem op te volgen zijn de bewindslieden Michael Gove, Theresa May en Boris Johnson. Eerstgenoemde is - of was - een goede vriend van Cameron en staat bekend als het brein achter de brexitcampagne. Maar hij ligt niet heel goed bij de kiezers. Minister van Binnenlandse Zaken May heeft zich tijdens de campagne opmerkelijk rustig gehouden, en dat terwijl zij het precaire onderwerp immigratie in haar portefeuille heeft. Deze formidabele politica kan na Margaret Thatcher de tweede vrouwelijke premier van het Verenigd Koninkrijk worden.

De meeste ogen zijn evenwel gericht op Johnson, die geliefder is bij de achterban dan bij zijn collega's in de Conservatieve fractie. Hij hield vrijdag een toespraak waarin hij de "moedige en principiële" Cameron lof toezwaaide en zijn treurnis uitte over diens besluit af te treden. Op een voor zijn doen serieuze toon beweerde Johnson dat het referendum onvermijdelijk was, en een goede beslissing. Hij benadrukte dat er wat hem betreft geen haast is om artikel 50, de passage in het verdrag van Lissabon waarin uittreding uit de EU is geregeld, in werking te laten treden. De kans is groot dat dat pas na de Franse verkiezingen van komend voorjaar gebeurt, omdat president Hollande tijdens zijn campagne moeilijk concessies aan de Britten zou kunnen doen.

Geblokkeerd door boze fietsers

Op weg naar de toespraak had Johnson de nodige animositeit ontmoet. Bij het verlaten van zijn woning in Islington werd hij uitgefloten en de auto waarin hij zat, werd kort geblokkeerd door boze fietsers. Johnson wordt verweten dat hij om opportunistische redenen voor een brexit heeft gekozen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden