Woensdag 23/06/2021

En dan vind je zo je huis terug

'A damaged home is seen in the wake of a tornado at West Liberty, Kentucky, March 3, 2012.' Eigenlijk staat er maar één woord teveel in het bijschrift van de foto van Eric Thayer. Dat het damaged is ziet iedereen. Het is, zoals afgelopen weekend een lezer opmerkte in de Nederlandse krant NRC Handelsblad, wat overbodig. Die lezer maakte zich druk over het feit dat de redactie bij de foto van een man geschreven had: 'Een oude man...' Waarom moest dat 'oude'? De lezer kan zelf wel zien dat de man de jongste niet meer is.

Dit huis in West Liberty is evenmin nieuw en het beeld van Eric Thayer liep, via zijn agentschap Reuters, binnen als één van de eerste in een reeks over de gevolgen van de tornado die afgelopen weekend een deel van de Verenigde Staten teisterde. Het lijkt of hij ze chronologisch stuurde. Dit is een foto die hij onderweg maakte. Op weg naar de plaats van nog meer schade en ellende. Het huis staat scheef, er is een berm en de ruit van zijn wagen moet dringend gewassen worden.

Wat iedere fotograaf en reporter herkent, is dit: de eerste indrukken leg je toch maar vast of schrijf je al op. Dat is toch al dat. Of je nadien de foto's of de woorden van een taxichauffeur gebruikt, zie je later wel. Vaak niet. Liefst niet, zeker in het geval van die taxichauffeur. Dat gaat snel op luie journalistiek lijken. Tenzij het relevant is. En tenzij de foto waardevol is. Dat is deze wel. Je kan alleen maar denken: kan je je zorgvuldig opgebouwde leven nog eens heropbouwen?

De bekendste 'onderwegfotografie' maakte (later) Magnum-fotograaf Paul Fusco. Op 8 juni 1968 klom hij in opdracht van Look op de trein die het lichaam van de drie dagen eerder vermoorde presidentskandidaat Robert F. Kennedy van New York naar Washington zou overbrengen. Fusco's werkruimte werd beperkt. Hij had niet de ideale films bij en, vooral, hij moest plaatsnemen aan een venstertje en kon daar amper weg. Hooguit kon hij het raampje openenen. De trein vertrok.

Al snel zag Fusco iets wonderbaarlijks aan zijn oog passeren: langs die hele lange route stonden gewone Amerikanen de trage trein met het dode lichaam van Kennedy te aanschouwen. Hij begon af te drukken. Niet de kist met Kennedy. Enkel de mensen. Soms met een vlag. Een vrouw op haar knieën. Een koppeltje op een brommer. Eén spandoek: So Long, Bobby. Mooier kon Fusco rouw niet vastleggen.

De trein doorsneed Amerika, de foto's werden een document humain, de Funeral Train vind je zelfs op YouTube. Een dode stoet waarin het onverwachte van het leven en van dat van Fusco zat. Tot dan had hij de verkiezingscampagne van Kennedy op de voet gevolgd. Zelfs dat is een link met Eric Thayer. Net voor deze foto's, stuurde hij een reeks binnen over de verkiezingscampagne van Mitt Romney. De natuur als onverwachte opdracht. En deze foto.

Bij dit scheve huis in West Liberty hoor je bijna een soundtrack. Of de reisherinnering van Hans Lodeizen, als de wellicht gevluchte eigenaar zijn huis zal terugvinden: "En alsof er niets gebeurd was / ben ik teruggekomen. Mijn hart is als een ongestemde piano. Waarvan de toetsen geel zijn en gebroken. Geen lied kan ik meer spelen dat ik herken."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234