Vrijdag 03/12/2021

En avant la musique (Folge 3)

De film heette Night and the City, denk ik, en ik heb hem bij het begin van de jaren negentig gezien in een wat uitgestorven zaaltje van een ook toen al wat verlopen shoppingcentrum in de buurt van Brussel-Noord. De film was eigenlijk een stinker en ook nog eens flauwe remake van een strakke film noir van Jules Dassin uit 1958, die ook al Night and the City heette.

Remakes zijn in de regel altijd al een slecht idee, maar deze, waarbij de Richard Widmark uit het origineel vervangen werd door de grote Robert De Niro, luidde eigenlijk op pijnlijke wijze het begin van het verval van een meester-speler in.

De Niro was in de jaren zeventig, in de handen van regisseurs als Martin Scorsese, Bernardo Bertolucci of Francis Ford Coppola, snel uitgegroeid tot wellicht de creatiefste, vindingrijkste, spannendste en 'gevaarlijkste' acteur van zijn generatie. Maar zo tegen de vorige eeuwwisseling werd hij plotseling de CEO van een New Yorks bedrijfje dat zich vooral ging bezighouden met het betere restaurantwezen, het importeren van kwaliteitswijnen, het verwerven en daarna verhuren van kostbaar vastgoed en het op speculatieve wijze verzamelen van kunst.

Acteren werd een beetje een middel om af en toe het raderwerk van zijn geldmachine van wat smeerolie te voorzien en dat was ook aan de resultaten te zien: de ene middelmatige film volgde sindsdien de andere op, en binnen die films ging De Niro steeds meer het bekkentrekkende mannetje spelen dat we hier bij ons kennen door middel van volkskomieken, wanneer die doen alsof ze acteurs zijn. Toch trekt Heer Robert af en toe nog wel eens zijn streng en weet hij een goede oneliner wel te herkennen wanneer die hem in de mond gelegd wordt door de scenarist, want herinner u, dames en heren, dat wanneer acteurs iets leuks of interessants zeggen in een film, ze dat meestal niet zelf bedacht hebben.

In die Night and the City zegt hij op een bepaald moment iets als: "My wife thinks cooking and fucking are two towns in China" en voor mensen die wat traag van geest zijn spreekt hij het vierde en het zesde woord uit die repliek nogal uitdrukkelijk uit , zodat ze klinken als "Fu-King" en "Ku-King".

Vrouwonvriendelijk zou je kunnen zeggen, maar niet zo vrouwonvriendelijk als het gros van de grappen die Philippe Geubels zich, meestal over zijn eigen vrouw, permitteerde als jurylid van De slimste mens ter wereld, anno nu.

Zelf heb ik ook lang gedacht dat gaybashing de naam was van een Turks restaurant aan de Haachtsesteenweg te Schaarbeek. Tot ik via de betere media vernam dat het om een vakterm ging waarmee een soort van volksvermaak benoemd wordt dat wijd verspreid blijkt onder de bevolking van de stad waar ik woon. Ik durf daaraan te twijfelen.

Ik denk echt niet dat bepaalde bevolkingsgroepen, waaronder jonge vrouwen, vrouwen van middelbare leeftijd, oude vrouwen, blanken, zwarten, Chinezen, heteroseksuelen, homoseksuelen, bi- of aseksuelen, blinden, doven, doofstommen, rolstoelgebruikers of eenbenigen het in Brussel moeilijker hebben dan anderen.

Ik betreur net als iedereen dat de spanningen die in een grote stad bestaan er altijd wel toe kunnen leiden dat mensen vervelend gaan doen tegen elkaar op straat of in de tram, en dat is nu precies waar we ons druk om zouden moeten maken. Mensen moeten elkaar met rust laten, tenzij ze duidelijke signalen gaan uitsturen waaruit blijkt dat ze nu even niet met rust gelaten willen worden.

Daarom vind ik het niet zo'n goed idee dat onze vrienden de holebi's dezer dagen helemaal op eigen kracht een mediaoffensief begonnen zijn tegen allerlei verbaal of fysiek straatgeweld. Natuurlijk zijn ook die specifieke vormen van violentie en intimidatie totaal verwerpelijk en natuurlijk hebben alle middelen en acties om ze aan de kaak te stellen mijn onvoorwaardelijke steun, alsook die van alle fatsoenlijke mensen, hoop ik maar. Net zoals we een halt moeten toeroepen aan de brutaliteit die zich richt tegen zo veel weerloze kinderen, tegen halfbevroren daklozen, tegen eenzame en hulpeloze oude dametjes, tegen het nog veel te vaak als een fait divers behandelde fenomeen van de verkeersagressie.

Er moet al een bosmaaier en een ongevraagde beenamputatie aan te pas komen eer er over dat laatste walgelijke fenomeen toch zeker een half etmaal lang een maatschappelijk debat wordt gevoerd.

Toch was ik nog redelijk vrolijk gestemd, eind vorige week. Omdat ik op de BBC en op Canvas kennis kon maken met de film Crossfire Hur- ricane, die documentairemaker Brett Morgan maakte over een halve eeuw Rolling Stones.

Net als iedereen vroeg ik me aanvankelijk af wat ik nu weer aanmoest met nog maar eens een graai beeld en geluid uit leven en werk van de beste rock-'n-rollgroep aller tijden.

Maar deze Crossfire Hurricane was nog maar een paar minuten loos gegaan of ik voelde al aan dat dit wel eens iets heel bijzonders kon gaan worden.

Dat kwam natuurlijk door de duivelse drive en de bijzondere structuur die Morgan aan zijn film meegaf; aan het openhartige commentaar dat de nu allemaal ongeveer zeventig jaar zijnde overlevende Stones off-camera verschaften; aan het ongemeen rijke beeldmateriaal dat voor het grootste deel voorheen ongezien was.

Ik pinkte ook zowaar een traan weg toen er plotseling zwart-witbeelden opdoken van een helikopter van Sabena die bij de Brusselse Groendreef landde.

Je zag hoe de Stones zich vanuit het hefschroefvliegtuig waarmee ze uit de hemel gedaald waren een weg baanden door de spontaan opgekomen massa fans om snel snel de klaarstaande limo's te kunnen bereiken die hen naar het Schaarbeekse Sportpaleis zouden brengen.

Ze werden daarbij beschermd door Brusselse flikken in Quick & Flupke-kostuum, met witte helm en al, en als het moest werd daar wel eens een vriendelijke oude dame of een beetje beduusde schooljongen voor opzij gezet.

Waarom ik dan een traan wegpinkte? Dat zeg ik u nu: die beduusde schooljongen, c'était moi.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234