Vrijdag 04/12/2020

Review

Emmylou Harris in Concertgebouw Brugge: Engel met gebroken vleugels ***

Foto Alex VanheeBeeld UNKNOWN

Op haar 64ste blijft Emmylou Harris een van de interessantste namen uit het Amerikaanse countrymilieu. Eerder dit jaar bracht de zangeres met het uitstekende Hard Bargain haar zesentwintigste studio-cd uit, en een paar uur na de jaarlijkse bloedprocessie stond ze donderdagavond voor het eerst in het Brugse Concertgebouw.

Terwijl de meeste artiesten zich in deze fase van hun carrière tevreden stellen met het eindeloos herkauwen van wat voorafging, blijft Emmylou Harris boeiende en geïnspireerde cd's maken. Sinds sterproducer Daniel Lanois haar carrière zestien jaar geleden een nieuw elan heeft gegeven met het nog steeds warm aanbevolen Wrecking Ball, kruist ze traditionele country met een transparante soort rock waarin haar hese, ietwat ijle stem prima tot haar recht komt.

Bovendien is Harris niet eenkennig: ze werkt samen met iconen als Dolly Parton of Johnny Cash, maar vertolkt evengoed gastrolletjes op cd's van jongere artiesten als Bright Eyes, Norah Jones of onze eigen Admiral Freebee. Zo behoudt ze een frisse kijk en blijven haar eigen platen stuk voor stuk de moeite. In de loop der jaren schreef ze ook almaar meer zelf, en niet zelden overklassen die eigen nummers de covers uit haar repertoire.

Live is ze iets minder consistent. Ook in Brugge zong ze eerst wat te schel om de magie van haar platen tot leven te wekken. Bovendien plaatste die stem de muziek vaak in de schaduw, zodat het van Gillian Welch geleende 'Orphan Girl' minder intens klonk dan op plaat, en zelfs het sublieme 'Red Dirt Girl' geen onvergetelijke indruk naliet.

Harris had zich omringd met vijf oudere heren die ervoor zorgden dat de muziek ambachtelijk en ruraal klonk, maar tegelijk speelden ze zo gezapig dat er links en rechts onvermijdelijk wat routine in de set sloop. Op de koop toe klonken ze soms te Nashville om Harris' meer rockgetinte repertoire echt tot zijn recht te laten komen. Dat is een probleem waar de zangeres sinds Wrecking Ball live wel vaker mee kampt: haar repertoire valt uiteen in twee delen, en het valt niet mee om een coherente set samen te stellen met zowel haar rockgerichte werk als met de oude, traditionele countrynummers.

Maar goed, straks krijgt u nog de indruk dat Harris niet echt in vorm was, terwijl ze, zeker in de tweede helft van de set, bij momenten toch haar vertrouwde niveau haalde. Vooral de nieuwe songs konden beklijven. Het aan haar gevallen soulmate Gram Parsons opgedragen 'The Road' was een ontroerend relaas van een verloren liefde, tijdens het solo vertolkte 'Darlin' Kate' - een afscheidsbrief aan haar onlangs overleden vriendin Kate McGarrigle - kreeg zelfs de achterste rij kippenvel. En ook 'My Name Is Emmett Till', een tragisch verhaal over racisme in het Amerika van de jaren vijftig, liet je niet onverschillig. Op dat soort momenten klonk Harris als een engel. Eentje met gebroken vleugels, weliswaar, wat de muziek nog pakkender maakte.

De bisronde bleef, zoals gebruikelijk bij Harris, beknopt, met het onverslijtbare 'From Boulder to Birmingham' uit Pieces of the Sky en het van Townes Van Zandt overgenomen 'Pancho & Lefty'. Een mooie finale van een concert dat wat moeizaam op gang kwam, maar de verwachtingen uiteindelijk toch weer - net - inloste.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234