Donderdag 26/11/2020

Emmylou Harris en Daniel Lanois spelen ontgoochelend dubbelconcert **

Emmylou Harris tijdens een vorig optreden in Australië.Beeld GETTY

Zij was in 1995 één van de grootste iconen die de Amerikaanse countryscene tot op dat moment had voortgebracht. Hij had na samenwerkingen met U2, Peter Gabriel en Bob Dylan naam gemaakt als de meest invloedrijke  producer van zijn generatie. En met z'n twee namen ze 'Wrecking Ball' op, een baanbrekende plaat die Emmylou Harris en Daniel Lanois negentien jaar na datum kwamen opvoeren in de Stadsschouwburg van Antwerpen.

De impact van 'Wrecking Ball' kan moeilijk geminimaliseerd worden. De plaat gaf de slabakkende carrière van Harris een nieuwe wending en lanceerde achteraf ook de toen nog onbekende Gillian Welch, die er met 'Orphan Girl' één van de meest beklijvende songs voor geleverd had. Lanois noemt het tot vandaag de beste cd waar hij ooit aan heeft meegewerkt, en dat wil in zijn geval wat zeggen.

'Wrecking Ball' werd zopas heruitgebracht in een nieuwe uitvoering met een volledige plaat vol outtakes, én een documentaire die het historische belang van de samenwerking onderstreept. Om één en ander nog meer luister bij te zetten, ondernemen de twee momenteel een korte tournee door Europa, die dinsdagavond dus ook halt hield in Antwerpen.

Lanois dubbelde tegelijk als voorprogramma en sneed zijn set solo aan met op steelgitaar gespeelde soundscapes die vast heel virtuoos waren, maar - eerlijk is eerlijk - ook een beetje saai. Dat beterde toen de Canadees gezelschap kreeg van drummer Steven Nistor en bassist Jim Wilson, een strakke ritmesectie die hem bij momenten het vuur aan de schenen legde.

Grommende, donderende ritmes
In 'Jolie Louise', gezongen in het voor hem zo typische Franglais, klonk zijn stem nog rafelig en nasaal, maar na verloop van tijd wist het trio toch te overtuigen met 'The Messenger', waar Lanois' psychedelische gitaarspel mooi afkleurde tegen de grommende, donderende ritmes van zijn kompanen.

Een veelbelovend voorspel, maar de hoop op een memorabel optreden werd al snel de kop ingedrukt toen Harris na de pauze zelf op het podium verscheen. Jazeker, de zangeres zag er op haar 67ste nog steeds ravissant uit, maar haar stem klonk behalve hees ook grauw en schel.

Bij opener 'Where Will I Be' - de plaat werd in volgorde gespeeld - bleven halve zinnen in haar keel steken en overstemde ze de rest van de band, die wél subtiel speelde. 'Goodbye', op plaat een bloedstollende ballad van Steve Earle, boette daardoor flink aan charme in. 'Wrecking Ball' zélf was wel gebaat bij een iets ingetogener benadering, maar eens 'Goin' Back To Harlan' werd ingezet, keelde Harris zodanig dat het verdorie pijn deed aan je oren. Ze blies elk detail zodanig op dat haar zangpartijen nauwelijks nog relief vertoonden, en onderling inwisselbaar werden.

Eerste repetitie
Ook 'Deeper Well' - live haast altijd goed voor koude rillingen, sla er de Spyboy-concertregistratie maar eens op na - explodeerde niet, ook al had Lanois een mooie solo in de vingers. In de staart van de set waren het overigens twee van zijn songs die het eigenlijke concert uitgeleide deden, wat voor Harris meteen een uitgelezen moment bleek om schaamteloos de gloednieuwe deluxe-editie te pluggen. Een broeierig 'Still Water' klonk inderdaad verleidelijk, maar in 'The Maker' ging de samenzang tussen Lanois en Harris zodanig de mist in dat het wel leek of je naar een eerste repetitie zat te kijken.

In de bisronde stofte de zilvergrijze zangeres wat werk af uit de tijd dat ze nog een brunette was. En kijk: zowel het verstilde 'Boulder To Birmingham' als de bluegrass-uitvoering van 'Calling My Children Home', opgedragen aan de ontvoerde Nigeriaanse schoolkinderen die momenteel door Boko Haram gegijzeld worden, konden in al hun uitgepuurde eenvoud wel beroeren. En met het van de vorige maand overleden Jesse Winchester geleende 'My Songbird' rondden Lanois en Harris de avond in schoonheid af. Alleen: een goed dessert na een flauw hoofdgerecht maakt er geen geslaagde maaltijd van.

Eigenlijk illustreerde dit 'Wrecking Ball'-concert eens te meer dat muziek geen exacte wiskunde is. Een topproducer, een iconische zangeres, uitstekende muzikanten én subliem songmateriaal: op papier kon het niet mis gaan. Maar dinsdagavond leverde die combinatie geen verbluffend concert op.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234