Woensdag 07/12/2022

Emma ‘Hermelien’ Watson over tien jaar Harry Potter

Volgende week gaat het eerste deel van Harry Potter en de relieken van de dood in première. De laatste film in een reeks die ons langer dan een decennium in de ban hield. Na tien jaar is ook voor Emma Watson de magie voorbij.

p haar negende werd Emma Watson gecast als Hermione Granger, bij ons in het Nederlands steevast vertaald als Hermelien. Weinigen weten dat de actrice Franse roots heeft: ze werd geboren in Parijs op 15 april 1990. Ze is de dochter van een koppel Britse advocaten, ze heeft een Franse grootmoeder en spendeerde de eerste vijf jaar van haar leven in de Franse hoofdstad. Terug in Groot-Brittannië begon ze acteerlessen te volgen, maar toen ze in 1999 auditie deed voor de eerste Harry Potterfilm, had ze nooit eerder geacteerd op het grote doek. De release van Harry Potter en de steen der wijzen was meteen haar filmdebuut en Watsons acteerprestaties werden lauwwarm tot positief ontvangen. Recensies gingen crescendo, in 2005 beschreef The New York Times haar acteerwerk in Harry Potter en de vuurbeker als “touchingly earnest”. Intussen wist La Watson ook de aandacht van fashionlabels te trekken. In 2008 deden hardnekkige geruchten de ronde dat ze Keira Knightley zou vervangen als hét gezicht van Chanel, maar uiteindelijk tekende ze een contract bij het oer-Britse merk Burberry. Met de deal én de foto’s door Mario Testino schudde ze haar imago van lieftallig schoolmeisje in een klap van zich af. Deze zomer liet Burberry weten dat er een einde komt aan de samenwerking, maar Watson laat het niet aan haar hart komen. Vanity Fair plaatste haar in februari nog op de veertiende plaats van bestverdienende Hollywoodsterren in 2009. Met haar 30 miljoen dollar was ze de eerste vrouw in de lijst. Stilaan maar zeker overschaduwde ze haar medespelers in Harry Potter.

Tien jaar geleden zaten er drie kinderen op de persconferentie. Een van hen was jij. Als je daaraan terugdenkt, welk gevoel geeft dat dan?

Emma Watson: “Het lijkt wel een ander leven, alsof ik een andere persoon was. Het is zo lang geleden dat ik er bijna geen verbondenheid mee voel. Ik herinner het me zelfs amper. Ik weet dat het gebeurd is, maar het lijkt wel een eeuwigheid geleden.”

Wat heb je gedaan op de laatste dag van de opnamen? Heb je een fles

champagne ontkurkt? Kwamen er

tranen bij te pas?

“O ja, een hoop tranen. En er werd een glas champagne gedronken. Het was best wel overrompelend. Maar het was een goed gevoel: alle zeven boeken gedaan, acht films gemaakt… Ik kan amper geloven dat het me gelukt is. Ik ga het personage van Hermelien wel missen, omdat ik me zo sterk met haar identificeerde, en ze was een droom van een personage om te spelen. Ze is nogal complex en interessant, best wel een intrigerend personage. ”

Hebben jullie elkaar iets beloofd?

Dat je elkaar elk jaar zult weerzien,

of over tien jaar?

“Dat hadden we moeten doen, maar het is er niet van gekomen. Ik heb wel een etentje gegeven, en toen hebben we wel voorspeld waar we zouden staan over tien jaar, wat we tegen dan allemaal gedaan zullen hebben. Maar vraag me niet wat dat was, want dat is een geheim.”

Je weet waarschijnlijk niet wat je

volgend jaar aan het doen bent,

laat staan over tien jaar…

“Ik denk dat het goed is om een visioen in je hoofd te hebben, een soort droom: zo moet mijn leven eruitzien. Het is belangrijk om dromen te hebben, ook al zegt men dat God eens goed lacht met onze plannen. Er zijn altijd dromen, je moet er alleen voor zorgen dat je blijft dromen.”

Je moet vele herinneringen hebben. Is er één die eruitspringt?

“ Uiteraard het prille begin, toen het allemaal zo nieuw en opwindend was.Dat eerste jaar was zo’n boeiende tijd. Ik herinner me ook nog een première in New York, in Radio City. Ik weet nog dat ik op dat podium kwam, en er stonden gewoon duizenden mensen, overal klikten camera’s. Ik dacht: mijn god. Het is zo raar om films te maken in die cocon, je leeft zo hard in je eigen wereld. In zekere zin besef je zelfs niet welke impact dat op de wereld heeft en hoe groots het allemaal niet is. Op zulke momenten dringt het allemaal tot je door en denk je: dit heeft een enorme impact op de wereld, overal in de wereld kijken mensen uit naar die film, en ik maak daar deel van uit, ik heb eraan meegewerkt.”

Na tien jaar heb je een nieuw kapsel. Als bewijs dat je aan een nieuw hoofdstuk begint ?

“Ik ben al een half leven iemand anders, en nu wil ik ook weleens Emma Watson zijn, en een kapsel kiezen waarvan ik hou. Al moet ik zeggen dat ik er toen niet bij stilstond. Ik zie er natuurlijk wel het symbolische van in: ik heb afscheid genomen van het haar waarmee ik me zo sterk identificeerde. En dat de mensen associeerden met Hermelien. Het is wel degelijk een nieuwe start. Best bevrijdend eigenlijk.”

Maar voelde het niet raar aan toen de eerste lok viel?

“Vreemd genoeg was ik doodkalm. Dit wilde ik al zo lang, en het voelde fantastisch aan. Ik was klaar om mijn oude huid af te werpen.”

Wie was de inspiratiebron?

“Mia Farrow. Ik heb een hoop foto’s van Mia Farrow verzameld. Kate Moss had haar kapsel op een bepaald moment ook zo, en het stond haar prachtig. Ik heb die foto’s gebruikt als inspiratie.”

Welk gevoel overheerst momenteel? Opwinding gemengd met sentimentaliteit?

“Ik kijk met spanning uit naar de laatste twee films. Ik ben heel ongeduldig. Maar ik ben ook ten dele opgelucht omdat het zoiets zwaars was om zo lang te dragen. Het was een grote verantwoordelijkheid, en ik heb het gevoel dat een deel van dat gewicht van me af is.”

Was het ook een verantwoordelijkheid om een rolmodel te zijn voor zo veel jonge mensen?

“Het voelde aan als enorm veel verwachtingen. Het is een opluchting dat ik weer mezelf kan zijn, Emma, op een ongecompliceerde manier. Uiteraard ben ik momenteel ook een beetje sentimenteel: ik denk er vaak aan, blik erop terug. Maar ik vind het spannend om te zien wat er nu op me afkomt. Ik weet dat ik heel nerveus zal zijn als ik op de set kom voor mijn volgende rol. Want een deel van mezelf zal zeggen: ‘Mijn god, kan ik dat wel?’ Ik heb meer dan tien jaar lang dezelfde rol gespeeld. Maar uiteindelijk is dat gewoon twijfelen aan mezelf. Ik moet er gewoon in geloven dat ik acteren heerlijk vind, dat ik graag optreed. Het is wat ik altijd graag gedaan heb, wat ik graag doe, maar ik heb meer in mijn mars.”

Mensen van jouw leeftijd beginnen nu pas aan hun carrière. Jij doet dit al tien jaar. Fluistert een deel van jezelf je niet in dat het tijd geworden is om gewoon lui te zijn ?

“Het is inderdaad best wel grappig dat vele van mijn vrienden zich momenteel opmaken om heel hard te gaan werken, terwijl ik op een punt sta waarop ik het wat rustiger aan moet doen. Ik moet mezelf wat respijt gunnen, ervoor zorgen dat ik de juiste keuzes maak. Ik heb dus echt wel het gevoel dat ik in een andere wereld leef dan de meeste van mijn leeftijdgenoten. Al leidt niemand uiteraard hetzelfde leven. Ik ben inderdaad een workaholic. Waarschijnlijk zal ik wel altijd hard werken. Ik ben enorm gemotiveerd en vastberaden. Ik denk dus niet dat je het laatste van me gezien hebt. Ik moet gewoon doen wat me gelukkig maakt en mijn hart volgen, en ik mag geen rekening houden met de verwachtingen en de perceptie van de mensen, omdat die zo beperkend zijn.”

Ben je ooit in verzet gekomen in je leven, dat je alles de rug wilde toekeren, al was het maar voor een dagje?

“Natuurlijk zijn er momenten geweest waarop ik dacht: dit gaat niet meer, dit kan ik niet meer aan, hier, pak aan, geef het maar aan iemand anders, ik wil het niet meer. Maar iedereen heeft zulke momenten, we zijn ook maar mensen. En uiteindelijk was het ook niet min. Pas nu het gedaan is en ik er een beetje afstand van kan nemen, begin ik het echt te waarderen. Het is veel zwaarder als je er helemaal in zit. Je moet nog drie films maken en die promoten… Dat is allemaal zo enorm, dat je er weleens door overrompeld wordt. Probeer er maar eens niet door overrompeld te zijn. Daarom is het ook zo fijn dat het gedaan is, en dat je kunt zeggen: ‘Wat een fantastische ervaring.’ En er gewoon van kunt genieten.”

Femme fatale

Als je dezer dagen fotoshoots doet, toon je een andere zijde, een andere laag. We zien de femme fatale die we niet eerder zagen. Moet leuk zijn.

“Het is leuk. De mensen vragen wat me zo aantrekt aan mode. Maar als actrice zijn kleren en kostuums een manier om iets anders te worden. Aan de slag gaan met de diverse aspecten van je persoonlijkheid is een manier om jezelf uit te drukken. Ik neem aan dat het dat is wat me zo aantrekt in de mode: het is een manier om mezelf uit te drukken zonder woorden, op een andere manier. Ik ben dol op modefotografie en kunst. Het was ook leuk dat de mensen me op een andere manier leerden kennen en merkten dat ik nog wel iets anders ben dan de rol waarmee ze me associeerden.”

Het moet de eerste keer zijn dat we je als vrouw zien. In de films was je altijd een meisje, een kind.

“Een kind, ja, ik was altijd iets jonger dan mijn echte leeftijd. Inderdaad, het is goed dat men zich dat realiseert, want al te vaak kom ik mensen tegen die me zeggen: ‘Ik dacht dat je pas twaalf was.’ Nee dus, ik ben twintig.”

Vond je het moeilijk om die

verandering van meisje naar vrouw door te maken voor de camera?

“Het was verschrikkelijk moeilijk. Op mijn leeftijd ben je je heel bewust van jezelf. Je moet gewoon worden aan dat lichaam dat verandert, aan hoe je eruitziet en hoe je je voelt. Alles verandert, en je weet dat de wereld toekijkt. Bovendien ben ik heel kritisch voor mezelf. Dat was heel zwaar bij momenten. Maar ik ben er ook sterker door geworden. Ik heb geleerd mezelf in bescherming te nemen. Ik heb ook eindelijk geleerd van mezelf te houden en mezelf te aanvaarden. Ik lees ondertussen dus ook niet meer alle larie op het internet.Pagina na pagina...het is best zelfvernietigend.”

Cadeau

Je bent inmiddels twintig. Hoe heb

je je twintigste verjaardag gevierd,

het moment waarop je stopte een

tiener te zijn?

“Ik heb een feestje gegeven voor mijn vrienden die ook aan de universiteit in Rhode Island studeren. We hebben een hele nacht gedanst. Het was heerlijk. Het was een belangrijk moment omdat ik me realiseerde welke weg ik afgelegd had: ik ben naar een ander land verhuisd en heb een nieuwe vriendenkring opgebouwd, mensen die ik allemaal kan vertrouwen. Geen enkele foto van dat feestje is naar buiten gekomen. Ik had pakweg tachtig mensen uitgenodigd, en er is geen enkele foto op Facebook of het internet beland. Ik moest het zelfs niet vragen. Het feit dat ze zo tactvol waren en het feit dat ze me respecteerden omdat ik hen vertrouwde, dat gaf me een overweldigend gevoel. Ik was heel gelukkig. Dát was het leukste verjaardagscadeau.”

Beroemdheid

Het lijkt alsof je alles al hebt. Is er iets wat je nog zou willen?

“Van buitenaf bekeken lijkt dat misschien zo, maar ik denk dat alle mensen hun eigen problemen hebben die het leven met zich brengt. Voor elk voordeel is er een nadeel, en er zijn zowel goede als slechte kanten aan zowat alles wat je in het leven overkomt. Je krijgt niet zoveel gratis in het leven. Ik weet niet waarom de mensen zo hoog oplopen met beroemdheid. Je betaalt er ook een prijs voor. Alles wat mensen zo goed vinden aan mijn leven heeft een prijs. Ik denk dat ik geluk heb gehad, en ik probeer het beste te maken van datgene wat me in de schoot is geworpen. Maar iedereen heeft zijn eigen leven. Het heeft dus weinig zin om jezelf met anderen te vergelijken en tijd te verspillen aan jaloezie of aan wensen dat je iemand anders kon zijn. Het helpt niet en het is tijdverlies. Dat is iets wat ik zeker geleerd heb. Bovendien zijn de dingen niet altijd wat ze lijken.”

Hoe is het leven in de VS tegenwoordig? Was het vreemd in het begin?

“Het was heel vreemd. Wat ik vooral vreemd vond, was dat ik geen infrastructuur meer had. Als je op een filmset werkt, zijn er altijd mensen om je heen. Chauffeurs, chaperonnes, artdirectors, regisseurs… Je krijgt constant te horen waar je moet staan, wat je moet doen, wat ze willen dat je doet. Het is constant: doe dit, doe dat, ga daar staan, ga, ga, ga. Dat ik nu kan beslissen wanneer ik eet, waar ik naartoe wil gaan, wat ik wil studeren, met wie ik wil afspreken, is best wel overrompelend. Ik word ’s morgens wakker en denk: ‘Mijn god, er is niemand om me te zeggen wat ik moet doen. Ik moet het helemaal zelf beslissen.’ Ik moet opnieuw aanknoping vinden bij wat ik graag doe. Ik weet gewoon niet wie ik wil zien. Ik moest daar dus een beetje tijd voor nemen. In het begin voelde ik me verloren. Ik moest het kalmer aan doen, uitzoeken wat ik graag deed, hoe ik me voelde, opnieuw aanknoping vinden bij al die dingen. Ik had zo lang het leven van iemand anders geleid, gedaan wat me opgedragen werd. Ik was zo lang het bezit van anderen geweest. Al is bezit misschien wat overdreven; er was zo enorm veel vraag naar mij. Het was met andere woorden een serieus leerproces. Ik moest iets belangrijks onder de knie krijgen: functioneren buiten een werkomgeving.”

Wie zo lang het brave meisje heeft

gespeeld, gaat dan iets extreems doen

als acteur. Zo gaat het meestal. Zien we jou binnenkort als prostituee?

“Ik probeer mijn leven niet van buitenaf te zien: ‘Wat zullen de mensen denken, zullen ze me dan op een andere manier bekijken, als ik dat doe, zal ik dan met iets moeten breken, zal dat me verlossen van Hermelien?’ Ik probeer dat niet te doen. Als ik me identificeer met een rol, en ik heb de regisseur graag en hou van de film, dan doe ik het gewoon. Ik probeer niet te denken hoe andere mensen het zien.”

Je kunt dat niet vermijden.

“Nee, dat klopt. Je kunt niet winnen. Maar wat mensen ook schrijven en zeggen, hun meningen veranderen. Mensen zeggen nu iets, maar over tien of twintig jaar denken ze er misschien heel anders over. Je kunt dus maar beter af gaan op wat je voelt. De enige persoon die ik aan het eind van de dag tevreden moet stellen, ben ikzelf.”

Mogen we vragen of je een vriendje hebt?

“Ik probeer niet over relaties te praten, al was het maar om fair te zijn tegenover de arme kerel bij wie ik beland. Maar wie het ook is, het is niet zo simpel om er mee om te gaan, vooral als je niet tot deze wereld, de filmindustrie, behoort. De mensen willen zo veel weten, ze willen zo veel. Je moet zoiets heiligs afschermen,want anders voel je je leeg, omdat je alles hebt weggegeven.”

Je maakt je eigen collectie voor People Tree. Waar haalde je je inspiratie?

“Ik ontwerp gewoon dingen, het is iets wat ik voor mezelf doe. Ik bedenk spullen die ik zelf wil dragen en haal inspiratie uit mijn garderobe en die van mijn vrienden en wat vintagestukken. Er zit zeker vooruitgang in, binnenkort komen er weer twee.”

Is fair trade belangrijk voor je?

“Ja, ik ben heel geïnteresseerd in de derde wereld. Fair trade is heel emanciperend en geeft mensen echt kansen.”

Heeft je kindertijd in Parijs je gevoel voor mode aangescherpt?

“Vast en zeker. Ik heb veel tijd in Frankrijk doorgebracht, mijn ouders hebben er acht jaar gewoond. Het heeft me zeker enorm beïnvloed.”

Zijn er winkels waaraan je niet voorbij kunt gaan?

“Oei, mijn kleine zonde.”

Verzamel je ook dingen?

“Het is grappig hoe materiële dingen van langsom minder belangrijk worden, maar er zijn wel een paar dingen die ik echt koester. Ik ben dol op agenda’s en briefpapier van Smithson, en op mooie pennen en vulpennen om mee te schrijven, vooral ook boeken. Neem me mee naar een boekenwinkel, en ik wil elk boek kopen. Ik hou van de covers, de flapteksten, hoe ze eruitzien, ruiken… Make-up, nog zoiets…”

Is er iets wat je overal mee naartoe neemt?

“Ik heb het altijd koud. Ik neem dus altijd een sjaal mee op het vliegtuig.”

Is er tijd om te koken in je leven?

“Ik schuif meestal aan. Het is wel leuk om naar huis te gaan en keukenhulpje te spelen voor mijn vader.Eten is duidelijk mijn zwak. Maar ik heb echt geen tijd om thuis te zijn en een hele maaltijd voor mezelf te maken. Maar mijn vader helpen is echt wel leuk.”

Emma Watson: ‘Wat me zo aantrekt in de mode is dat het een manier is om jezelf uit te drukken zonder woorden.’ Vorig jaar poseerde ze voor het Britse modemerk Burberry.

Beelden uit de opnamen van de tweedelige, definitief laatste Harry Potterfilm, ‘De relieken van de dood’.

Links een foto uit ‘Harry Potter en de halfbloed prins’ (2009). Rechts Hermelien acht jaar eerder in ‘Harry Potter en de steen der wijzen’ (2001), de allereerste film.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234