Donderdag 01/10/2020

Emiliana Torrini charmeert een uitverkochte AB ****

Emiliana Torrini: het hart slaat als een jungledrum. (foto Alex Vanhee)Beeld UNKNOWN

Met haar jongste cd, Me And Armini, heeft de populariteit van de IJslandse zangeres Emiliana Torrini zo'n vlucht genomen dat ze zondagavond in een al ver van tevoren uitverkochte Ancienne Belgique stond. Toch tastte die omgeving de intimiteit van haar muziek niet aan.

Emiliana Torrini maakt intimistische, spartaans gearrangeerde nummers waarin ze op fluistertoon een boekje open doet over onvervulde verlangens, gestrande relaties en het geluid van laag overvliegende vogels. Vaak doet die verstilde schoonheid je aan de oude platen van Nick Drake, Joni Mitchell en de zopas overleden John Martyn denken, al durft ze - getuige het radiogenieke 'Jungle Drum' - net zo goed een opgewekt liefdeslied schrijven over hoe haar hart - en ik citeer - onburubummbummbumm doet. Live liet ze zich omringen door vijf muzikanten. Opmerkelijk: waar bands van die omvang doorgaans de behoefte voelen om te laten horen dat ze er zijn, cijferden de metgezellen van Torrini zich weg: hooguit plukten ze discreet aan een snaar of borstelden ze onopvallend op een trommel. Daardoor stond die hartverscheurend mooie stem centraal.

'Fireheads' was een mooie, folky opener, en zette meteen de bakens uit. Torrini leek zichzelf meer dan eens in de muziek te verliezen, maar tussen de nummers ontpopte ze zich als een charmant stuntelend meisje dat alles zei wat in haar hoofd opkwam. Dat ze het soort onderbroek aanhad zoals haar overgrootmoeder die ook droeg, bijvoorbeeld, of dat ze zich als een popster in een stadion voelde zo voor een tjokvolle AB. Eén enkele keer kreeg ze de slappe lach. Maar altijd flirtte ze met het publiek, en het publiek flirtte maar wat graag terug.

Af en toe schakelde het optreden een hogere versnelling in, tijdens het zorgeloze 'Big Jumps' bijvoorbeeld, of het eerder aangehaalde 'Jungle Drum', maar voor de rest slenterde ze sierlijk door haar repertoire. Met 'Summerbreeze' en 'Unemployed In Summertime' greep ze zelfs twee keer terug naar Love In The Time Of Science, haar eerste internationale cd die inmiddels alweer tien jaar oud is, en - ook door de elektronische arrangementen - toen veel meer aansloot bij het werk van landgenote Björk. In de nieuwe versies sloten ze naadloos aan bij de richting die ze sindsdien is ingeslagen: die van de frèle chanteuse met een stem waar je niet onbewogen bij kan blijven. Hartverwarmende pop uit het koude, hoge noorden, quoi. Vast geen toeval dat het net toen begon te sneeuwen. (Bart Steenhaut)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234