Donderdag 01/10/2020

Emiliana bonst weer op de jungle drum

Ze was er een paar jaar uit geweest. Moeder geworden. Na jaren in Brighton terug naar Reykjavik verhuisd. Maar onlangs liet Emiliana Torrini opnieuw van zich horen met Tookah, waarop ze zich meer dan ooit laat leiden door elektronica. In de Botanique wist ze haar publiek moeiteloos te charmeren.

My heart is beating like a jungle drum. On buru buro bummbummbumm! Met dat opmerkelijke refreintje brak de IJslands-Italiaanse Emiliana Torrini vijf jaar geleden door bij het brede publiek, en scoorde ze prompt de grootste hit uit haar carrière. De zangeres toerde zich vervolgens een beroerte, raakte oververmoeid en wist nadien lange tijd niet meer van welk hout pijlen maken. Anderhalf jaar geleden nam Torrini een cd op met, zo zegt ze zelf, psychedelische AC/DC-rock. Die was zo slecht dat haar platenfirma het vertikte om het ding uit te brengen.

Sindsdien werd ze voor het eerst moeder, een ingrijpende gebeurtenis die ook een impact op het nieuwe songmateriaal heeft gehad. De teksten op het gloednieuwe Tookah lijken wat lichtvoetiger, maar tegelijk bedacht ze er samen met producer Dan Carey een muzikale context bij die aanvankelijk wat moeilijker in het oor ligt dan de akoestische fluisterfolk waar ze op Fisherman's Woman en Me and Armini in grossierde.

Beide platen kwamen ook in Brussel aan bod, al lag de klemtoon uiteraard op het nieuwe werk. Torrini stapte met flink wat vertraging het podium op, en het duurde even ze goed en wel in het concert zat. Omringd door een zeskoppige band werkte ze zich met de ogen dicht door 'Home', 'Animal Games', en de titelsong van Tookah. Het tempo zat er bijgevolg meteen in, en het duurde even voor Torrini de set naar een meer ingetogen richting loodste. Maar tijdens die intiemere passages plooide de groep zich terug, en stond vooral Torrini's meisjesachtige stem centraal. Het leverde, in spartaanse uitvoeringen van 'Sunny Road' en 'Autumn Sun', een meteen een paar ontwapenend mooie momenten op.

Grote stukken van het concert werden eerder spaarzaam ingekleurd met een paar plukjes akoestische gitaar of een terughoudend aangeslagen keyboard. Wat ook opviel: Emiliana Torrini is anno 2013 veel veelzijdiger geworden. Naast de speelse pop van radiohit 'Big Jumps' was er bijvoorbeeld 'History of Horses', dat het braakland tussen jazz en country bewoonde. 'Birds' ontplooide zich dan weer tot het soort jazzrock waar wijlen John Martyn vroeger een patent op had, en 'When Fever Breaks' schetste een haarscherp beeld van hoe je Afrikaanse gitaarmotiefjes kon versmelten met opzwepende trance.

In het zinderende 'Blood Red' mocht de groep helemaal loos gaan en klonk Torrini robuuster dan ooit tevoren. Een fraaie finale, en dan moest de bisronde (met 'Seven Sorrows', een op muziek gezet gedicht van Ted Hughes) nog komen. Het uit bandeloze verliefdheid geboetseerde 'Jungle Drum' was ten slotte een voorspelbare apotheose. Maar tegelijk toch een mooi slot van een opvallend gevarieerde set. Emiliana Torrini heeft haar tweede adem gevonden, en haar blik verruimd. Ze kan, kortom, weer jaren mee.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234