Vrijdag 24/01/2020

Emile Verhaeren

Opdat niets van ons onze omhelzing zou ontgaan,
Die zo innig is dat ze er heilig door lijkt.
Opdat doorheen het lichaam zelf de liefde blijkt,
Zijn wij samen naar de tuin van je vlees gegaan.

Je borsten, als offergave, zijn daar,
En je handen hebben zich naar mij uitgestoken;
En niets is de naïeve leeftocht waard
Van de woorden die gehoord zijn en gesproken.

De schaduw die het wit getakte achterlaat,
Speelt tussen je keel en je gelaat,
En je haar dat zijn bloesems ontvlecht,
Heeft zich in slingers op het gras gelegd.

De nacht is een en al blauwzilver licht;
De nacht is een bed, vol pracht en sereen;
De nacht is zacht, zijn bries ontbladert een na een
De grote lelies waarop de maan haar stralen richt.

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234