Zaterdag 22/02/2020

Embrace'Liedjes schrijven is zwaarder dan acht uur bouwvakken'

Voor ons was het in elk geval een primeur: toen wij de Britse band Embrace gingen interviewen, bleek ook zanger Danny McNamara aanwezig. En dat terwijl hij onlangs nog had gezworen om nooit meer een interview te doen...

Het valt na te lezen op de website van Embrace. Daar schrijft Danny dat hij niet meer meedoet aan de interviewbusiness. Aanleiding van ons interview met de band was de nieuwe, prachtige cd If You've Never Been. De eerste helft van het interview zei Danny geen woord en liet hij het gesprek voeren door zijn broer Richard en toetsenist Mick Dale. Op een bepaald moment vroeg ik aan Danny of hij aan het interview wilde meedoen en daarna was hij niet meer te stoppen!

Danny, jij hebt tot nu toe geen enkel woord gezegd en het laatste wat ik van jou las was de uitspraak: 'This is the last interview I'll ever do'... Ik was dan ook verbaasd om jou hier aan te treffen.

Danny: "Ik doe geen enkel interview meer met de Britse pers. Zij citeren mij te vaak verkeerd en mijn uitspraken zijn blijkbaar heel dankbaar om uit hun context te rukken en ze boven een stuk te zetten. Ik kreeg zo langzaam een reputatie die ik helemaal niet wens. In de interviews staat alles meestal waarheidsgetrouw, maar de titels en de quotes die bij die stukken staan kloppen niet. En de meeste mensen lezen spijtig genoeg alleen maar de koppen."

Blijkbaar heb je schrik voor wat de mensen van jou denken.

Danny: "Wij leven in een snelle cultuur en dat kan erg pijnlijk zijn, want de mensen vormen zich vlug een idee over jou. Ik werd opgeslorpt door een identiteit die niets met mij als persoon of Embrace als groep te maken had. Ik heb één uitvoerig interview gedaan en voor de rest schrijf ik een dagboek op het internet. Als er iemand geïnteresseerd is in wat ik denk, dan moet hij maar naar mijn dagboekpagina surfen. Elders in de wereld interesseert het de journalisten niet met welke supermodellen ik het bed deel of zo... De context kan hen gestolen worden. En daarom heb ik geen probleem met een interview hier."

Je houdt niet alleen een publiek dagboek bij, ook je liedjesteksten zijn vaak erg autobiografisch.

Danny: "Altijd, en ik geef toe dat ze vaak wel erg benauwend zijn qua inhoud. Ik herlees soms mijn teksten en dan krijg ik schrik dat er iemand zou ontdekken waarover de songs werkelijk handelen... Ik wil hier ook eens duidelijk zeggen dat liedjesteksten schrijven de zwaarste job ter wereld is! Ik ben bouwvakker geweest en ik zeg je: liedjes schrijven is zwaarder dan acht uur op travaux te staan. Het is als de mentale versie van tanden trekken. Het wordt ook altijd maar riskanter, want vroeger schreef ik over het verleden, maar die bron is opgedroogd. Nu heb ik het over het heden in mijn songs en dat is telkens opnieuw een potentiële bom."

Je klinkt als een gevoelsmens. Is dat ook hoe je door het leven gaat?

Danny: "Ik ben zeker een vrij intens persoon. In de band sta ik aan de ene kant en Steve, de bassist, staat aan de andere kant van het emotionele spectrum. Hij is een erg relaxte, kalme en volwassen gast. Van mij gaat het naar Mick, dan naar Mike, dan naar Richard en dan naar Steve. Hoe verder van mij hoe stiller en cooler, zeg maar. Mick is een specialist in het vertalen van mijn emoties naar de anderen toe. In de studio is dat wel erg handig."

Is er dan geen speciale band tussen jou en Richard, als broers?

Danny: "Wij hebben constant meningsverschillen en ik moet zeggen dat ik vrij assertief ben. Het is waarschijnlijk meer mijn fout dan de zijne."

Richard: "Het is vooral erg vermoeiend. Onderhuids is er steeds een zekere spanning tussen ons."

Danny "Nee, dat is toch niet waar!"

Richard: "Zie je wel! Zo gaat het nu altijd."

Over gevoelens gesproken, Danny, ik las dat je het boek Emma And I van Sheila Hocken zo knap vond.

Danny: "Het gaat over een vrouw die blind wordt als ze nog erg jong is en op haar 27ste krijgt ze haar gezichtsvermogen terug door een operatie. Ze kan weer zien, terwijl ze vergeten was hoe de wereld eruitzag. Het is een zeer indrukwekkend boek. Als je dat leest, zie je de wereld door heel andere ogen. Ik zal je een klein voorbeeldje geven: zij kan maar niet geloven dat er in het midden van de weg lijnen staan en dat de straten verlicht zijn. Ze leest bijvoorbeeld al de informatie die op een colablikje staat..."

'If You've Never Been' is in een heel korte tijd ontstaan en dat net na de opnamen van de vorige cd.

Richard: "Het was een catharsis. Het kwam er gewoon allemaal uit, we waren bezig met de muziek van ons leven aan het maken, denk ik. En dat willen we aan de wereld laten horen."

Valt het allemaal nog mee, zo'n 'moeilijke' derde cd?

Mick: "Dat is wel komisch hoor. Wij hebben bij onze tweede cd journalisten gehad die vroegen hoe het ging bij de opnamen van onze 'moeilijke' tweede plaat en er waren er deze week nog die informeerden naar de 'moeilijke' derde plaat! Waarschijnlijk krijgen we bij onze 23ste cd nog die vraag. Bij Frank Zappa zal het wel een lastige 57ste plaat geweest zijn of zo?"

Het is een plaat geworden met prachtige melodieën en een mooie gitaarsound, maar minder overladen dan vroeger, een bewuste keuze?

Mick: "Ik denk dat we geleerd hebben om met ruimte te werken. Het geluid van een plaat is als een woud, na een tijdje zie je door de bomen het bos niet meer en dan moet je maar gaan kappen. Het is hard, als je bezig bent aan het snoeien in de arrangementen en je wéét dan dat er een bepaald rifje of riedeltje gaat sneuvelen..."

Richard: "Bij onze eerste cd hebben we met de vioolpartijen echt overdreven. Op elke track hoorde je een orkest met 40 leden! Deze keer is er maar een viertal liedjes met strijkers en we hebben ze vaak met onze mellotron nagebootst. Gewoon omdat het geluid veel te troebel werd met zoveel volk. De kleine details vielen weg."

Jullie geven altijd een draai aan de titels. 'I Hope You're Happy Now' richt zich eigenlijk tegen cynisme en dat met zo'n titel.

Danny: "Die song gaat over al die mensen die je ontmoet en die je een slecht gevoel geven omdat je open en vriendelijk bent. Zij geven de indruk dat het niet cool is als je iets positief wil uitstralen... De titel is dus absoluut niet cynisch bedoeld. Ik wilde er net tegen reageren."

Dat cynisme zit je blijkbaar erg hoog want ook in de song 'Wonder' gaat het daarover.

Danny: "Je kent ze wel, die mensen die je met de vinger aanwijzen: je mag dit niet doen of dat... Daarom dat beeld van de handen als pistolen. Je moet jezelf toelaten om te geloven in de mogelijkheden van alles en een soort van verwondering uit je jeugd bewaren."

Jullie hebben blijkbaar een versie van 'Into My Arms' van Nick Cave opgenomen voor een BBC-sessie. Wanneer krijgen we die te horen?

Danny: "Maak je geen zorgen! Ze klinkt net als het origineel!" (gelach)

Mick: "Je moet in Engeland een cover spelen als je een sessie voor de radio doet. Ik denk dat ze dat ingevoerd hebben sinds Travis een versie van Britney Spears' 'Baby One More Time' deed."

Richard: "Het stupide is dan dat ze jou verplichten om er een uit te voeren en de eerste vraag die ze dan achteraf stellen is: 'Waarom speelde je die cover?' Omdat we moesten natuurlijk!"

If You've Never Been van Embrace verscheen bij Hut en wordt verdeeld door Virgin.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234