Donderdag 21/10/2021

Elvis' Christmas Album 1957

Elvis Presley, RCA

Niet alleen kalkoenen hebben een hekel aan Kerstmis. Zelf zou ik er ook geld voor overhebben om vanaf nu tot pakweg maandag 8 januari 2014 ingevroren te worden en dus weer fris wakker te worden op Elvis' volgende verjaardag.

Ik gun ieder dier zijn plezier, maar de weeë lucht van smoutebollen en bloemsuiker, de aanblik van bejaarde echtparen die met elk een kerstmuts op hun vervallen hoofd de plaatselijke kerstmarkt afschuimen, de blatende luidsprekers die aan die ellendige houten hutjes hangen, dat zielige laagje kunstsneeuw op het dak en die ononderbroken muzakversie van 'Jingle Bells' die over de laatste dagen van het jaar klinkt: niet mijn kop van thee.

En biedt de muziek dan geen troost, hoor ik u vragen? Welja, soms. Ik kan mij bijvoorbeeld helemaal scharen achter vorm en inhoud van Raymonds 'Kerstlied '72' en ik voel ook altijd een lichte krop opdoemen wanneer Wannes' 'Kerstmis is de dag dat ze niet schieten' nog eens op de radio klinkt, ook al ben ik ondertussen oud genoeg om te beseffen dat er met Kerstmis toch altijd wel ergens geschoten wordt.

Mooie kerstliedjes die je zelden hoort, bestaan dus inderdaad : ik denk dan aan John Prine's 'Christmas in Prison', aan Tom Waits' 'Christmas Card from a Hooker', aan 'Father Christmas' van The Kinks, aan '2000 Miles' van The Pretenders, aan Keith Richards' cover van Chuck Berry's 'Run Rudolph Run'. En vooral aan de mooiste alternatieve kerstssong van allemaal, 'Fairytale of New York', waarin The Pogues en Kirsty MacColl een pakkend hoorspel opvoeren dat werkelijk alles zegt wat er over die befaamde Heilige Nacht te vertellen valt. Kommer, kwel en glühwein.

Toch ben ik niet te beroerd om u binnen het kader van deze rubriek een bekentenis van formaat te doen, en wel dat zelfs ik wel eens droom van een witte kerst. Het zachte gebrom van Bing Crosby's 'White Christmas' komt mij daarbij als soundtrack goed van pas. Het bewuste lied van Irving Berlin dat niet voor niets de bestverkopende single uit de geschiedenis van de grammofoonplaat is, laat ook mij niet onberoerd en ik herinner me dat ik als jonge snaak ook wel eens melancholisch kon worden van de mooie versie die reeds genoemde Elvis ervan maakte en die mij wel eens aangewaaid kwam uit de kamer van een oudere broer.

Het duurde nog even tot ik doorhad dat Presley tussen januari en september van 1957 een reeks kerstliederen had opgenomen, op dwingend verzoek van zijn even beroemde als beruchte manager Colonel Parker. Die vond dat zijn cliënt dringend een ander publiek moest aanboren dan de heupenschuddende jongelui en de gillende meiden die op dat moment de doelgroep vormden van The King. Omdat die Parker zoals velen vreesde dat rock-'n-roll een soort van muzikale knikkerrage was die vanzelf wel zou overgaan. Nou, mooi niet, is ondertussen gebleken.

Elvis kweet zich op voorbeeldige wijze van zijn taak en toen op 15 oktober 1957 zijn vierde langspeelplaat Elvis' Christmas Album in de winkels lag, bleek algauw dat het feestelijk verpakte voorwerp ook voor niet feestdag-gebonden luisteraars een voltreffer was. Elvis slaagde er moeiteloos in om vocaal helemaal zichzelf te blijven, terwijl hij zich samen met zijn excellente groep, waaronder gitarist Scotty Moore, basman Bill Black en drummer D. J. Fontanta, en het ook toen al legendarische mannenkoor The Jordanaires, door de twaalf tracks van de originele lp werkt.

De songlijst bevat een reeks evergreens, een paar speciaal voor deze plaat geschreven instant klassiekers, en ook vier gospelsongs die eerder voorgekomen waren op de even onvindbare als beklijvende ep (There'll Be) Peace in the Valley. De lp is in de loop der jaren grondig ingekort, aangelengd en door elkaar geschud voor allerhande re-issues en budgetversies, maar ik smeek u: doe a.u.b. zoals ik en ga op zoek naar het origineel, als het kan op vinyl. Ikzelf ben hem tegengekomen bij het charmante Tune Up Records in hartje Antwerpen, maar ik ben er zeker van dat de snuffelhond die in elk van ons schuilt vroeg of laat toch beloond kan worden met de helemaal in het rood en liefst ook in een harde kartonnen klaphoes gestoken exemplaar van Elvis' Christmas Album (plus an album of full color photos) die luistert naar het roepnummer RCA Victor/ AFMI-5486.

Het begint al geweldig goed met het ook bij Springsteen-fans bekende 'Santa Claus Is Back in Town', een loeier van Jerry Leiber & Mike Stoller die voorgoed de brug opblies die de begrippen Kerstmis en meligheid van oudsher verplicht scheen te verbinden. 'Santa' begint als een hymne, maar wordt al van vlak na de eerste drumroffel een onmiskenbaar stuk even vettige als prettige rock-'n-roll, waar saxofoons en boogiepiano welig tieren. Heerlijke muziek ook waar Elvis zingt als de ware King Creole die hij een jaar later in de gelijknamige film van Michael Curtiz zou gaan vertolken. Kerstmis bij de beesten af is dit, niets anders, maar even later toch ook weer helemaal puur misdienaarsgeluk op 'Silent Night' of 'Take My Hand, Precious Lord'. En werkelijk onstuitbare klasse op rustiger tracks als 'Blue Christmas' of de geniale smartlap 'I'll Be Home for Christmas'.

De grote verdienste van deze geweldige korte langspeelplaat (30 minuten en 9 seconden!) is dat Presley er in niet alleen in geslaagd is een ontroerende kerstplaat te maken, maar tegelijk ook nog helemaal zichzelf te blijven. Na de fenomenale hattrick (Elvis Presley - 1956, Elvis - 1956 en Loving You - 1957) waarmee hij zijn carrière startte, kwam die goede Elvis zomaar voor de vierde maal in minder dan vierentwintig maanden op de proppen met zo goed als een masterpies. Wij kunnen alleen maar dankuwel zeggen en bewonderend proberen mee te fluiten op bijvoorbeeld 'Santa Bring My Baby Back (To Me)'.

En blij zijn dat Het Bekken het dubieuze genre van de kerst-lp een vroege boost gaf met deze uitstekende plaat.

Nu, weet vooral dat de popgeschiedenis nog een paar kerstkleinoden kent die de moeite zijn: The Beach Boys' Christmas Album, bijvoorbeeld. De kerstplaten van Frank Sinatra en Ella Fitzgerald. En ik denk persoonlijk ook met een blij hart maar een zeker ongemak aan Bob Dylans Christmas in the Heart. Presley zelf voegde in 1971 aan die canon nog Elvis Sings the Wonderful World of Christmas toe. Geen slechte plaat, maar ook niet meteen iets wat thuishoort in de afdeling 'onmisbaar'. Al blijft het merkwaardig om de voormalige verguisde zazou Presley als een wat zwaarlijvige engel 'O Come, All Ye Faithfull' te horen zingen op de voortreffelijke wijze van 'Adeste Fideles'.

Als u de plechtige Elvis beter wilt leren kennen, nodig ik u ook nog uit tot een zoektocht naar de twee gospelcollecties How Great Thou Art en His Hand in Mine. Wilt u echter uw kerstdagen even in Swingtown doorbrengen, grijp dan naar Elvis' Christmas Album. En als u 'm gevonden hebt, start dan uw zoektocht naar A Christmas Gift For You van Phil Spector en de zijnen. Zonder twijfel wordt dat dé Weihnachtschallplatte van Kerstmis 2014.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234