Zondag 16/02/2020

ELS DE PAUW

Ik had beter elleboogbeschermers en schoenen met stalen toppen aangetrokken. Stemmen doet men blijkbaar beter niet met onvaste hoge hakken en een boterzacht zondagochtendhumeur. Meteen bij het binnenkomen van het schooltje bleek er al wrijving tussen rechts en links. Tussen lieden die buitenkwamen en zij die binnen wilden door de iets te smalle tussendeur. Rechts aanhouden hielp niet, wie binnen wou, duwde de buitengaanders opzij, en omgekeerd.

De weg naar de stembureautjes verliep ook al niet zonder slag of stoot. Op de speelplaats reed een gehaaste moeder met haar kinderwagen, na een snelle inhaalbeweging, over mijn kleine teen. Ze deed het argeloos, hetgeen mij deed vermoeden dat ze normaliter met een terreinwagen reed en naar gewoonte het recht van het grootste volume opeiste. Binnen in het stembureau werd ik meteen daarna in de coulissen geduwd door een vinnig oud vrouwtje met een blinkende anorak dat na mij het gebouw binnengekomen was en voor mij in het stemhok wilde raken. Daarop haalde ze ook de wachtende man voor mij in en posteerde zich links voor hem, zodat ze in haar zilveren vastberadenheid meteen twee plaatsen gewonnen had en dus zeker op tijd terug zou raken om haar kalfsgebraad met doperwten in de oven te schuiven. Mijn voorligger draaide zich om, de wenkbrauwen opgetrokken, en opperde olijk dat "de jeugd van tegenwoordig geen manieren meer had". Ik knikte. We zuchtten gelijktijdig, ietwat moedeloos van al dat zondagse geweld.

Wat later die dag zag ik op de televisie Bart De Wever zijn intrede maken in de Zuiderkroon. Een medewerker had voor hem het vreugdelied 'Happiness' van Sam Sparro in de stereo gemikt. Persoonlijk zou ik gekozen hebben voor 'Die Sonne' van Rammstein, gezien de algemene ambiance, maar goed. Bart beklom het podium, terwijl hij een blonde collega ordonneerde om links van hem te gaan staan. Sparro ging intussen vrolijk stampend door, de podiumbeesten mochten handjes klappen en draaien. De Winnaar werd er wrevelig van. Nu hij het gewicht van die duizenden stemmen in zijn achterzak voelde, verloor hij zijn koelbloedigheid. Zijn geciviliseerde masker viel af. Hij gromde, hij siste, de halsspieren gespannen. Zet die plaat af. Een bitsige order, zonder één spoor van beleefdheid. Alweer moest ik zuchten, ietwat moedeloos van al dat zondagse geweld.

Dat de Vlaming wat mondiger moest worden, zei men vroeger. Dat de Vlaming wat meer moest durven opkomen voor zichzelf, voegden anderen daaraan toe. Ik vrees dat de Vlaming zichzelf zondag overtroffen heeft. Het iTijdperk lijkt me niet zo gezond voor de goede manieren. Alstublieft, dank u wel, pardon, nog een fijne dag: alleen de middenstand krijgt het nog door het strot. Niet de Winnaar, niet de nieuwe iVlaming. Die denkt het eerst aan zichzelf. Aan het kalfsgebraad met doperwten.

Verschoning, als ik het wat somber zie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234