Vrijdag 13/12/2019

ELS DE PAUW

'Den 'elleft ervan verston'kik nie", zo liet jurylid Karen Daemen, de woeste van K3, zich ontvallen. Ze had net naar de act van een beatboxer gekeken. Voor haar stond een pezige kerel, die een portie rechtstaande humor tussen zijn gegorgel en plof-ritmes had gegooid, kwestie van origineel uit de hoek te komen in de tv-show Belgium's got talent. Toegegeven: het ging snel. Hij was een fakke mitraillette uit Bachten de Kupe. Of daaromtrent. De jongen had niettemin zijn best gedaan om gekuist Vlaams te spreken, maar helaas. Het water tussen hem en prinses Karen bleek veel te diep, en vervuild op de koop toe. Van over de Schelde, dat is vér, man.

In Karens biotoop, het media- en showbizzlandschap, daar spreekt men namelijk helemaal anders. Tot groot ongenoegen van de mensen uit de Vlaanders, en bij uitbreiding ook van Limburg, blijkt het meeste tv-volk nog steeds uit het vruchtbare land tussen Antwerpen en Leuven te komen. Vraag het maar aan de Bruggeling Filip Dewinter (né Philip Dewinter). Wil men zich verstaanbaar wil maken in Antwerpen en in de media, dan moet men stevig aan assimilatie doen. Liever een overgecompenseerde Antwerpse tongval dan een gekuiste Brugse. Tot zover de liefde voor het eigen volk. Soit.

Ik vroeg mij af, terwijl ik een handvol chips in mijn mond propte, of Karen ooit een West-Vlaams lief zou hebben gehad. Zou zij dan al die jaren over de snelweg naar haar optredens in Plopsaland in Adinkerke-De Panne zijn gegleden, zonder het mansvolk van dichtbij te monsteren? Ik vermoed het. Anders had ze tussen de lakens en in de armen van een fakke gast de h naar omhoog wel leren onderscheiden van de g naar omlaag. En kip van keppe. En ontcijferd wat entwadde en wuk willen zeggen.

Nu zat Karen daar in haar jurystoel, met de mond vol blinkende prinsessentanden. Of ze de jongen met zijn taal die botste en galmde in haar Antwerpse oren als een prikkelend en exotisch gegeven moest beschouwen, of toch maar als een uitheemse curiositeit. Misschien komt er ooit nog wel iets moois van, van Kakelende Karen en de Bluffende Beatboxer. Niets doeltreffenders dan groeiende nieuwsgierigheid en ontluikende liefde om volkeren dichter bij elkaar te brengen.

Of toch. Aan de vooravond van Verhofstadts nieuwe Europa is het nog maar de vraag of de Europeanen over genoeg liefde beschikken om malkander innig te omarmen in een allesoverbruggende unie. Ik zie het allemaal nog niet zo rimpelloos verlopen. Iedereen lijkt op dit oude krakende continent te schipperen tussen de heimat en de wereldwijde illusie. En als Antwerpenaren nog niet eens West-Vlaams verstaan, hoe moet dat dan met het eenheidsgevoel tussen een Antwerpenaar en een Athener, een Belg en een Kroaat?

Anderzijds: het is niet omdat een mens zich van al die mondiale dreiging al eens makkelijker aan zijn roots vastklampt, dat men daar ook moet in overdrijven. Wat ik op een mooie landweg ergens in het prachtige West-Vlaanderen deze zomer ontwaarde, tart alle verbeelding. Een flink uit de kluiten gewassen cyclotoeriste probeerde zich terug op haar fiets te hijsen. Op haar derrière stond, in grote witte letters dwars over haar zwarte wielrennersbroek: de vorte prume. Ik wil maar zeggen: sommige mensen zijn echt wel veel te hard op zoek naar een eigen identiteit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234