Maandag 17/02/2020

InterviewEls Ampe

Els Ampe, kandidaat-voorzitter Open Vld: ‘We moeten af van die beroepsprocedures tegen windmolens’

Els Ampe: ‘Misschien onderschat de partijtop mij? Het zal er ook wel mee te maken hebben dat ik een vrouw ben.'Beeld Damon De Backer

Wie wordt de nieuwe voorzitter van Open Vld? Geen Wetstraatwatcher die zijn geld op Els Ampe (41) zet. Maar het deert de Brusselse niet dat ze de underdog is. Zich uit moeilijke posities werken, dat doet ze al een leven lang.

Het is officieel: Open Vld zoekt een nieuwe voorzitter. Na enkele schijnmanoeuvres – niet iedereen vond het een goed idee om midden in het federale vacuüm ook de partij in de onzekerheid te storten – gaf het partijbureau afgelopen maandag groen licht. Eind maart weten we wie Gwendolyn Rutten zal opvolgen. Staan alvast te trappelen van ongeduld: Bart Tommelein, de Kandidaat van de Continuïteit. Egbert Lachaert, de Donkerblauwe. Stefaan Nuytten uit Koksijde, de Obligate Onbekende in iedere voorzittersrace. En dan is er ook Els Ampe, 41 jaar, Vlaams parlementslid uit Brussel. De onbekendste van de bekende kandidaten. Zij werpt zich, ondanks haar zestien jaar in de politiek, op als de Kandidaat van de Vernieuwing.

Wat is er zo nieuw aan uw ideeën?

Els Ampe: “Ik wil alle liberalen verenigen rond één project: groei. Groei van de koopkracht, groei van de democratie, groei van onze partij. Ik wil dat wij op een andere manier aan politiek doen, in ons land en in onze partij. We hebben een andere politieke klasse nodig. Ik vind dat veel politici in een bubbel leven. Er zijn heel veel beroepspolitici en zij hebben niet door dat onze koopkracht daalt. Ze zagen niet aankomen hoe zwaar dat de burger valt. En de enige manier om het thema op de agenda te krijgen, is volgens mij dat politici weer meer in de realiteit staan. Dat ze werk hebben naast hun parlementaire mandaat.”

BIO

• geboren op 18 januari 1979 in Oostende • studeerde burgerlijk ingenieur aan de VUB • kwam in 2004 op voor Open Vld en werd de jongste verkozene van het Brussels Parlement • werd in 2012 de populairste Nederlandstalige politicus van Brussel • de voetgangers­zone en een mobiliteitsplan zetten haar in Brussel op de kaart • werd in 2019 verkozen in het Vlaams Parlement • woont in Laken, heeft vier kinderen

Dat is een bijzondere oproep voor iemand die altijd beroepspoliticus geweest is.

“Ik heb mijn zelfstandige activiteiten destijds stopgezet en ik heb daar echt spijt van. Daarom dat ik sinds een maand opnieuw zelfstandig aan de slag ben. Ik schrijf scenario’s voor videoproductie. Drie jaar geleden bracht ik ook mijn eerste roman uit. Aylans geheim, heet die, over een Syrisch jongetje dat in België terechtkomt. In de opvolger focus ik op de ouders van Aylan. Meer geef ik nog niet prijs. (lacht)

“Het is goed om ook in het echte leven te staan en bij te dragen aan de economie. Ik zou het alle politici aanraden.”

Toen u uw kandidatuur bekendmaakte, zei u al dat u de kandidaat van de basis wilde zijn. Wat wil die basis, volgens u?

“Dat de top van die partij met de voeten op de grond komt. Er is een groot gebrek aan interne partijdemocratie. De partijraad komt bijna nooit samen. Een heleboel beslissingen wordt genomen door de top, maar nauwelijks afgecheckt bij de basis. Ik vind dat lijsttrekkers verkozen moeten worden in plaats van aangeduid. Dat we enkel ministers mogen accepteren die verkozen zijn door de burger en hen een examen te laten afleggen voor de partijraad, in plaats van dat over te laten aan de voorzitter die rondloopt als een keizer die zijn duim omhoog of omlaag steekt.

“Als alle partijen zich intern democratischer zouden organiseren, zal dat ook afstralen op de werking van het parlement. En dat staat nog los van mijn voorstellen om ons land verder te democratiseren door bijvoorbeeld de premier rechtstreeks te laten verkiezen.”

U wil ook dat de burger de coalitie al vastlegt in het stemhokje, schrijft u in uw Groeimanifest dat u deze week voorstelde.

(beslist) “Dan zouden we niet meer een jaar zonder regering zitten, zoals nu. Mijn idee is dat je de kiezer laat stemmen voor de volksvertegenwoordigers, zoals we altijd doen. Dat ze vervolgens op het volgende formulier hun premier kunnen aanduiden, een zelfde keuze aan personen van Arlon tot in Oostende, over het hele land. En ten slotte duid je als burger aan wat de volgorde van partijen is die je voorkeur wegdragen. Zo legt de burger de toekomstige coalitie al vast, want de eerste partijen op het lijstje die dan samen een meerderheid hebben, moeten een regering vormen.”

'Die vele procedureslagen zijn verschrikkelijk. Waarom raken bruggen of windmolens niet gebouwd? In China lukt dat wel, en niet alleen omdat dat een communistisch land is.'Beeld Damon De Backer

Hoe zal dat toekomstige impasses voorkomen? Partijen zullen toch veto’s tegen elkaar blijven uitspreken?

“Maar ze zullen moeten overeenkomen, want de kiezer heeft dat beslist.”

Kent u plaatsen waar zo’n systeem werkt?

“Rechtstreekse verkiezingen van een premier of president werken uiteraard. Ik weet eerlijk gezegd niet of er landen zijn waar burgers de coalitie al kiezen, uitgezonderd van meerderheidssystemen natuurlijk. Maar dat is ook niet van belang, we moeten creatief zijn. België was een van de eerste landen met een liberale grondwet, we moeten ons permanent blijven vernieuwen. We zien vandaag dat onze huidige democratie is opgebruikt, het werkt niet meer.”

Als u de coalitiekeuze in handen wil geven van de burger, toont u daarmee dan ook niet de onmacht van de politicus aan om een akkoord te sluiten?

“Dit gaat niet om de onmacht van de politiek, wel om meer macht voor de burger. We moeten meer luisteren naar wat zij willen. Zij zullen de politici dwingen om samen te werken rond een project. Het mijne is dat van de koopkracht en de democratie.”

Twee bij uitstek liberale thema’s. U zegt dus eigenlijk dat Open Vld dat in twintig jaar onafgebroken regeren...

(onderbreekt) “Niet heeft gedaan, inderdaad. Dat zie je ook aan de cijfers. Tussen 2008 en 2018 is het overheidsbeslag toegenomen met 32 procent, en het bbp met 27 procent. En dan zijn we verbaasd over een gat in de begroting. Dan mag Paul Magnette nog twintig studies bestellen: als je meer geld blijft uitgeven dan er binnenkomt, ga je het gat niet dichten.

“Ondertussen zijn er zoveel projecten die niet van de grond geraken. Hoeveel geplande windmolens worden er niet gebouwd? Hoeveel extra groene energie lopen we zo wel niet mis? Hoeveel koopkracht?”

Die windmolens raken vaak niet gebouwd omdat buurtbewoners protest aantekenen.

“Precies. Al die beroepsprocedures, we moeten daarvan af. We moeten veel minder dubbelzinnig zijn. Wil je dat die windmolens gebouwd worden, of wil je dat niet? Ja? Schaf dan die remmen op onze groei af.”

Maar het is toch het recht van de burger om bezwaar aan te tekenen wanneer hun hele eigendom onder de slagschaduw van een windturbine dreigt te vallen? Of wanneer de bouw van een viaduct voor de deur de waarde van hun woning drastisch dreigt te doen dalen?

“Burgers mogen zeker protesteren, maar dan moeten ze achteraf maar op iemand anders stemmen wanneer ze niet content zijn. Die procedureslagen, die zijn gewoon verschrikkelijk. Op elk domein. Weet je wel hoeveel er daardoor niet kan gebeuren? Waarom raken bruggen niet gebouwd? Waarom ligt Oosterweel er nog niet? Er zijn ook veel ambtenaren die hun werk niet kunnen doen omdat die procedures hun werk vertragen. In China raakt dat allemaal wel gebouwd en dat is niet alleen omdat het een communistisch land is. Hier kon dat in de jaren zestig ook.”

'Ik vind dat liberalen met een project voor België moeten komen. Ik heb er geen gehoord.'Beeld Damon De Backer

Het algemeen belang primeert op het individuele?

“Natuurlijk. We moeten voorbij die waan van de dag. Je moet als politicus altijd het algemeen belang vooropstellen, niet het partijbelang. Je ziet dat nu toch ook? Mensen zeggen: mijn nettoloon is gestegen, allemaal goed en wel, maar mijn kosten nog veel meer. Mijn spaarboekje levert niets meer op. Mensen met een zaak durven hun bedrijf niet meer over te laten aan hun kinderen, uit angst dat ze er niets meer aan overhouden. Al die mensen voelen zich in de steek gelaten.

“Voor hen wil ik opnieuw hoop creëren. Je kunt hindernissen niet overwinnen door er gewoon naar te lachen. Je moet die hindernissen nemen, weer aan de kant van de burger staan. Ik vind dat we dat als Open Vld veel te weinig gedaan hebben. In de Burgermanifesten van Verhofstadt ging het destijds over een ethisch reveil. Dat hebben we intussen gerealiseerd. Maar het ging ook over staatsvermindering, en dat deel is niet aangepakt. Hoeveel liberale politici hoor je vandaag nog pleiten voor de vrije markt? Bijna niemand.”

Maar uw oplossing is toch in strijd met de democratische principes? En met de liberale waarden?

“Waarom? Het parlement is toch de wetgever? Die kan te allen tijde beslissen om procedures aan te passen.”

U pleit voor meer macht voor de burger, maar wanneer die burger zijn eigendom wil verdedigen, moet dat recht ingeperkt worden. Is dat niet tegenstrijdig?

“Er is een groot verschil tussen een democratische verkiezing waarbij alle burgers zich uitspreken, en vier man en een paardenkop die zich verzetten tegen een windmolen waardoor een heel dorp van energie voorzien zou worden. Dat zijn twee totaal verschillende zaken.“

Want vindt u van de positie die uw partij inneemt tijdens de onderhandelingen?

“Ik weet niet of het voor iemand duidelijk is wat die positie is.”

Is ze dat voor u?

“Niet echt. Ik vind dat liberalen met een project voor België moeten komen. Ik heb er geen gehoord.”

Vandaag lijken er twee types liberalen te zijn: paars-gele en paars-groene. Welke bent u?

“Zoals ik de leden wil verenigen met een project rond groei, zou ik dat ook willen doen met de andere partijen. Ik wil werken met de partijen die willen meewerken aan de groei van de koopkracht, een belastingstop en de verdere democratisering van ons land.”

Paars-geel, dus?

“Waarom? Ik vind dat er te veel vooroordelen zijn ten opzichte van andere mensen en partijen. Je leert op school dat je met iedereen moet spelen op de speelplaats, maar in de politiek moet je mensen gaan uitsluiten. Heel vreemd. Wie ben ik nu om op voorhand een partij uit te sluiten? Misschien willen ze wel meespelen? Vraag het gewoon.

Vandaag regeren de intentieprocessen, de afgunst, het wantrouwen. Het is precies de speelplaats op mijn middelbare school. (lachje) Het is niet mijn ding.”

'Het aantal tweets dat ik zie waarin ik dom genoemd word. Ik ken niet zoveel burgerlijk ingenieurs die dom zijn, maar bon.'Beeld Damon De Backer

Is dat niet inherent aan de politiek?

“Maar neen. Ik weiger dat te geloven. Er moet gewoon één iemand beginnen met een andere mentaliteit. De rest zal dan wel volgen.

“Als het van mij afhangt zou ik de onderhandelingen zelfs filmen. Waarom worden die eigenlijk niet gefilmd?”

Dan kom je toch nooit tot een akkoord? Wie gaat er toegevingen willen doen, wanneer iedereen erop zit te kijken?

“En dan? Mogen de mensen niet weten waar de partijen voor staan? Dan krijgen we tenminste echt zicht op ieders project voor dit land. Dat zou toch geen geheim mogen zijn? Het gaat om belastinggeld, de toekomst van de burgers.

“Heel die stoet van formateurs, informateurs, koninklijke verkenners, dat is voorbijgestreefde achterkamerpolitiek. In het verleden zal dat wel gewerkt hebben, maar vandaag is dat opgebruikt. We hebben een nieuw systeem nodig.”

Toen we daarstraks schreven dat Ampe onbekend is, is dat eigenlijk niet helemaal waar. Of toch niet in Brussel. In de hoofdstad is Els Ampe een begrip. Ze richtte er op haar 24ste de Brusselse jongerenafdeling van Jong Vld op. Een jaar later, in 2004, werd ze voor het eerst lid van het Brusselse parlement. Dat bleef ze tot vorig jaar, toen ze het Brusselse halfrond verruilde voor het Vlaamse.

Maar echt naam maakte Ampe in haar zes jaar als Brussels schepen. Nadat ze in oktober 2012 de Nederlandstalige stemmenkampioen werd in de hoofdstad, kreeg ze de bevoegdheden Mobiliteit en Openbare Werken. De beruchte voetgangerszone, beslist onder het vorige bestuur maar uitgevoerd door Ampe, en een nieuw mobiliteitsplan zetten haar op de kaart.

Grootse hervormingen, die haar ook op veel tegenwind kwamen te staan. Net zoals het feit dat ze in mei het Vlaamse lijsttrekkerschap opeiste ten koste van uittredend Vlaams minister Sven Gatz. Dat is zodanig in het verkeerde keelgat geschoten dat ze binnen de partij de naam kreeg “rücksichtslos” te zijn en zichzelf “consequent te overschatten”.

Ampe zucht wanneer we het haar voorleggen. “Misschien onderschat de top mij? Het zal er ook wel mee te maken hebben dat ik een vrouw ben en vrouwen worden altijd onderschat. Het aantal tweets dat ik zie waarin ik dom genoemd word. Ik ken niet zoveel burgerlijk ingenieurs die dom zijn, maar bon. We hebben vandaag een vrouwelijke voorzitter, maar ik vind dat de partij zich daar nogal makkelijk achter verschuilt. De rest is nog steeds extreem mannelijk. Zolang ons partijbureau niet voor de helft uit vrouwen bestaat, stel ik voor dat we het uitbreiden met alle vrouwelijke opvolgers, tot we wel aan fiftyfifty zitten. En er moet geen man bang zijn voor zijn stoeltje, het wordt niet afgepakt, we zetten er alleen maar bij.

“Een vernieuwer botst altijd met het establishment. Dat is een keuze die ik heb gemaakt. Als ik aan politiek doe, wil ik zaken veranderen. Maar dat gaat over inhoudelijke meningsverschillen. Ik kom met iedereen overeen.”

'Ik zat op school met veel kinderen die het thuis moeilijk hadden of van wie de ouders niet werkten. Je moest er kunnen vechten, ook als meisje. Soms zelfs fysiek, ja.'Beeld Damon De Backer

Behalve dan met uw Brusselse partijgenoot Guy Vanhengel.

“Nee hoor, ik heb met niemand een probleem.”

Vanhengel zei in een interview met deze krant afgelopen zomer dit: ‘Vijftien jaar mee in de ploeg. Zes jaar schepen. Vijftien jaar fractievoorzitter. En één obsessie: minister worden. Ik heb haar na afloop van haar mandaat gevraagd: zes jaar schepen, waar heb jij het verschil gemaakt? Het bleef stil.’

“Maar allee. Iedereen die in Brussel komt ziet de voetgangerszone. Je moet blind zijn om dat niet te zien. Ik heb de eerste elektrische laadpalen geïnstalleerd, de eerste elektrische bussen. Er zijn zoveel voorbeelden. Ik hoef dat niet allemaal op te sommen, de mensen die er wonen weten dat ik dag en nacht gewerkt heb om dat te realiseren.”

En toch houdt bijna niemand rekening met u als mogelijke nieuwe voorzitter.

(glimlacht) “De partijtop niet nee.”

Ook daarbuiten niet. Voor de buitenwacht gaat de echte strijd niet tussen vier, maar tussen twee kandidaten. Bart Tommelein en Egbert Lachaert.

“Misschien beseffen die mensen die dat zeggen niet dat alle 56.000 leden van de partij op mij mogen stemmen, en niet enkel die in Brussel?”

Tommelein en Lachaert kunnen rekenen op de steun van andere kleppers binnen de partij. Vincent Van Quickenborne voert bijvoorbeeld campagne voor Lachaert, Tommelein heeft onder meer Patrick Dewael achter zich staan.

“Zij hebben inderdaad de steun van het establishment. Maar de mensen zijn toch geen gehorigen? Het is toch niet omdat Baron X een bepaalde prins steunt, dat heel zijn hinterland dat ook moet doen. Ik geloof in de onafhankelijke geest van de liberaal. Bovendien wil de basis vernieuwing en ik kan die geven.”

Is dat wel geloofwaardig wanneer u al zo lang meedraait? Egbert Lachaert zit veel minder lang in de politiek dan u.

“Vernieuwing gaat om ideeën, niet om ervaring.

“Maar misschien ben ik wel te lang in Brussel gebleven. Vorige week zei men mij nog in Machelen dat ze blij waren dat ik eindelijk buiten de negentien gemeenten van Brussel kwam.” (lacht)

Hebt u na al die jaren in de politiek een olifantenhuid gekregen? Zelfs uw grootste criticus zal moeten toegeven dat de kritiek op u al beenhard is geweest.

(denkt lang na) “Dat is het gevolg als je ergens voor staat, zeker? Natuurlijk raakt het me wel. Zeker wanneer de kritiek vanuit de eigen partij komt. Het doet me wel nadenken. Ik zal altijd nagaan: is het terecht? En zo ja, dan moet ik misschien mijn mening of beslissing bijstellen. Maar ik trek me kritiek niet aan in die mate dat het me tegenhoudt om iets te willen betekenen.”

Waar ze die instelling vandaan heeft? Die heeft er altijd al ingezeten, denkt Ampe. Wanneer ze overtuigd is van haar mening, kan niemand haar daar van af brengen. “Ik ben opgegroeid in Oostende, dat was best een harde wereld. Ik zat op school met veel kinderen die het thuis moeilijk hadden of van wie de ouders niet werkten. Je moest er kunnen vechten, ook als meisje. Soms zelfs fysiek, ja. Ik heb me wel eens moeten verdedigen. Daarom heb ik zelfs een tijdje karate gedaan. Maar het hield me niet tegen om het op te nemen voor wie gepest werd. Ik herinner me bijvoorbeeld een meisje dat geviseerd werd omdat ze altijd in dezelfde kleren naar school kwam. Ik kon daar echt niet tegen. Nee, dan liet ik van me horen.”

Daar in Oostende droomde de kleine Els van een latere carrière als uitvinder. Of als schrijver. Of schilder. Ze leerde er ook al heel jong een onderscheid maken tussen wat de moeite is om je druk in te maken en wat niet. Het gevolg van haar zwakke gezondheid als kind, vermoedt de politica. “Ik was heel vaak ziek. Ik had astma. Een heleboel allergieën. Eczeem. Maar dat wilde niet zeggen dat ik niets kon doen. Ik wilde me daar niet door laten tegenhouden.”

'Ik probeer mijn kinderen uit te leggen dat ze zich niet te veel mogen aantrekken van wat iemand anders denkt. Ik zie dat veel jongeren daaronder lijden.'Beeld Damon De Backer

Zes jaar geleden kreeg ze echter een tegenslag van een andere orde te verwerken. Baarmoederhalskanker, was de diagnose. Knal in de campagne voor de verkiezingen van 2014, bovendien. Maar, op haar dichte omgeving na, was er niemand die het wist. Zelfs tot op de dag van vandaag praat Ampe er nauwelijks over.

“Ik heb het idee dat ik kanker had heel lang proberen te ontvluchten. Iedereen heeft zo zijn manier om om te gaan met angst en verlies, bij mij was dat ontkenning. Tot ik niet meer anders kon. Mijn eerste paniekmoment had ik zelfs pas vlak voor de operatie. Hoeveel ze gingen weghalen, vroeg ik. Maar dat konden ze niet zeggen. Toen pas is het echt tot me doorgedrongen.”

Weet u waarom u wegvluchtte van de diagnose?

“Ik wilde het niet aan mijn kinderen moeten zeggen. Ik vond dat zo moeilijk. Achteraf bekeken heb ik veel geluk gehad. Ze hebben tijdens de operatie beslist om de baarmoeder volledig te verwijderen. Daarmee was alles opgelost. Maar dat weet je dus niet op voorhand.

“Ik was zo bang dat de kinderen gingen vragen: mama, ga je het overleven of niet? En wat moet ik daar dan op zeggen, als ik niet weet wat er precies aan de hand is? Misschien zeg ik beter niets? Ik had daar verschrikkelijk veel moeite mee. Maar uiteindelijk heb ik het hun toch verteld. Ik heb gezegd dat ze het zakje gingen weghalen waar de mama’s hun baby’s in krijgen en ze zijn daar heel goed mee omgegaan. De jongste zei alleen: ga ik dan geen broertje meer krijgen?” (glimlacht)

Spookt die periode nog veel door uw hoofd?

“Eigenlijk niet. Maar de mensen die ik graag zie, zie ik vandaag nog liever dan vroeger. Wat mijn man en mijn beste vrienden toen voor mij gedaan hebben, is ongelooflijk. Al zijn er ook mensen die in die periode hun ware gelaat lieten zien. Dat cliché klopt ook.”

U hebt zichzelf geen rust gegund. Ik herinner me hoe u in de zomer van 2014 lijkbleek op het bordes van het Huis van het Gewest stond, om mee aan te kondigen dat er een Brusselse regering was.

“De onderhandelingen gingen van start een week nadat ik geopereerd was. Het was vooraf beslist dat ik deel zou uitmaken van de onderhandelingsdelegatie. Nee, ik heb niet overwogen om dat af te zeggen. Plichtsbesef, wellicht. Ik was verkozen, het was zo afgesproken, ik vond dat ik dat moest doen.”

U sprak net over uw kinderen. U hebt er vier, en u was bovendien bijzonder jong toen u ze kreeg.

“Ik ben stiefmama geworden van Kimberly, intussen een afgestudeerde juf, op mijn 22ste. Zij was toen vijf. Ik herinner me de eerste keer dat ik haar zag: dat was net mijn man in het klein! Ik was jong, maar ik stond daar toen niet bij stil. Ik had de liefde van mijn leven gevonden, moet je daar dan verder over nadenken? Ik ben wel het type dat dan haar hart volgt en niet blijft twijfelen. Op mijn 24ste kregen Filip en ik Fedra, een jaar later volgde Flavia en op mijn 29ste onze zoon, Fromeo.

“Zijn dat bijzondere namen? (lacht) De namen van mijn schoonvader en schoonbroer beginnen ook met een F, mijn man wilde dat graag doortrekken.”

Vier kinderen nog voor je dertigste, het is vandaag niet evident.

“Goh ja. Mensen zuchten vaak dat kinderen hebben zoveel werk is. En dat klopt natuurlijk, je moet heel veel regelen, er komt een hoop praktische zaken en georganiseer bij kijken. Dat was niet altijd gemakkelijk, als pas afgestudeerde. Maar ik heb het gevoel dat we daar soms ook te veel bij stilstaan.

“Ik begrijp wel dat mensen wachten om kinderen te krijgen, er zijn zoveel onzekerheden. En het is een grote verantwoordelijkheid, maar sommige mensen doen alsof je leven dan voorbij is. Terwijl: je krijgt zoveel liefde. En je kunt met je kinderen ook zoveel bijzondere dingen ondernemen. Wij gingen toen de kinderen klein waren vaak wandelen in het bos en een pannenkoek eten. Dat klinkt misschien banaal, maar voor hen was dat een avontuur. Onze zoon nam een stok en ging iedere keer weer op berenjacht. Gewéldig was dat.”

Wat probeert u uw kinderen zeker mee te geven?

“Ik probeer hun uit te leggen dat ze zich niet te veel mogen aantrekken van wat iemand anders denkt. Ik zie dat veel jongeren daaronder lijden. Ze hebben het gevoel dat ze moeten presteren, dat ze er goed moeten uitzien, dat ze likes moeten halen op Instagram. Ik merk dat het heel moeilijk is voor mij als mama om daar tegenin te gaan; die druk op hen is zo groot. Maar ik blijf proberen. Hun eigen verwachtingspatroon is het enige waaraan ze moeten voldoen. Ze moeten vooral tevreden zijn met wie ze zelf zijn en wat ze doen. Al de rest doet er niet toe.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234