Zaterdag 25/06/2022

InterviewLabmanager Elke Wollants

Elke Wollants, rechterhand van Marc Van Ranst: ‘‘Awel, waar zit je?’, stuurde ik. Ik kreeg meteen een droog antwoord’

Elke Wollants en Marc Van Ranst in maart.  Beeld Joel Hoylaerts / Photo News
Elke Wollants en Marc Van Ranst in maart.Beeld Joel Hoylaerts / Photo News

Ze zijn al járen twee handen op één buik, Marc Van Ranst en Elke Wollants, zijn labmanager in het Rega Instituut. En ook nu Van Ranst en zijn gezin op een schuiladres zijn ondergebracht, houden de viroloog en zijn trouwste rechterhand nauw contact. ‘Ik heb hem meteen een berichtje gestuurd: “Awel, waar zit je, Marc?” Meteen kreeg ik antwoord. Op zijn typische, droge manier’, zegt ze tegenover Het Laatste Nieuws.

JB

“Dat moet lukken: ik had Marc nét aan de lijn. Om hem te zeggen dat hij zich beter gedeisd houdt op Twitter. Denk aan jezelf en aan je gezin, zei ik hem. Maar – eigenlijk had ik het kunnen wéten – mijn woorden maken niet veel indruk: “Ik ben niet bang, Elke. En trouwens, je kent me toch. Ik laat mij door niemand intimideren”. Meestal luistert Marc naar mij, weet je. Maar nu kennelijk eventjes niet. (lacht)”

Elke Wollants kent Marc Van Ranst al van toen ze als studente medisch laboratoriumtechnieken les van hem kreeg op de Regaschool in Leuven. Intussen heeft ze het in het researchlab van klinische en epidemiologische virologie in het Rega Instituut (KU Leuven) – waarvan Van Ranst het diensthoofd is – tot labmanager geschopt. Na meer dan twintig jaar samenwerken – jaarlijkse labweekendjes, restaurantbezoekjes en buitenlandse congressen incluis – kent ze ’s lands bekendste viroloog door en door.

Mikpunt van extreemrechts

Ook voor Elke was het schrikken toen Marc Van Ranst, zijn vrouw Erna en hun elfjarige zoon Milo anderhalve week geleden in allerijl naar een safehouse werden gebracht. Dat de viroloog op sociale media hét mikpunt van extreemrechts was geworden, wist ze maar al te goed. Maar dat er ook effectief een zwaargewapende militair aan de woning van de familie Van Ranst zou opduiken - zoals Jürgen Conings deed - had Elke nooit durven vermoeden.

“Blijkbaar vond de politie het niet nodig om ons – Marcs naaste medewerkers – op de hoogte te brengen. Dus heb ik via de pers moeten vernemen dat Marc en zijn gezin waren ondergedoken”, vertelt Elke. “Ik heb hem meteen een berichtje gestuurd: “Awel, waar zit je, Marc?” Meteen kreeg ik antwoord. Op zijn typische, droge manier. “Kan ik niet zeggen, Elke. Anders zouden ze het geen safehouse noemen. (lacht)”

Elke Wollants Beeld Joel Hoylaerts / Photo News
Elke WollantsBeeld Joel Hoylaerts / Photo News

Van Ranst en zijn gezin zitten nu al elf dagen ondergedoken. Maar op zijn werk ondervinden ze daar niet de minste hinder van. “Safehouse of niet. Marc werkt gewoon keihard verder”, weet Elke. “Ik weet dat hij van de ene in de andere Zoom-meeting stapt. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Hier in het Rega Instituut zagen we Marc de laatste jaren trouwens toch steeds minder. Na twintig jaar draait de boel hier perfect, ook zonder zijn fysieke aanwezigheid. Het grootste deel van zijn tijd brengt hij trouwens door in het UZ Leuven, waar hij diensthoofd laboratoriumgeneeskunde is. Vandaar dat ik zijn bureau hier in het Rega Instituut heb ingepikt. (knipoogt)”

Toegangsbadge

Dat de politie- en veiligheidsdiensten er maar niet in slagen om Jürgen Conings te lokaliseren, en de kans bestaat dat de voortvluchtige militair in leven is en nare plannen heeft, maakt Elke niet bang. Integendeel. “Of ik bang ben dat Jürgen Conings plots op onze werkplek zal opduiken? Bijlange niet. Zelfs de pakjesbezorger loopt hier verloren. (lacht) Sinds de klopjacht op Conings geraak je hier trouwens ook niet zomaar binnen. Zowel de ingang als de garagepoort is volledig afgesloten, niemand kan er nog in. Tenzij je een toegangsbadge hebt natuurlijk. Eerlijk? Ik word er een beetje ambetant van. Maar blijkbaar voelen sommige collega’s zich er toch veiliger door.”

Hoelang de klopjacht op Jürgen Conings nog zal duren? Uiteraard heeft ook Elke er het raden naar. “Hopelijk niet meer al te lang, zeker? Je kan toch niet ondergedoken blijven leven? Nu, Marc zou daar niet zo’n groot probleem mee hebben. Maar vooral voor Marcs zoontje vind ik het erg. Hij krijgt afstandsonderwijs, weet ik. Maar die jongen hoort toch gewoon naar school te gaan, naar zijn vriendjes. Toch?”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234