Dinsdag 03/08/2021
Hilde Van Mieghem. Beeld DM
Hilde Van Mieghem.Beeld DM

ColumnHilde Van Mieghem

Elke voorbijganger knikte of lachte me vriendelijk toe. Als dat nu eens zou kunnen blijven duren

Hilde Van Mieghem heeft het druk, maar neemt de tijd voor een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

Je hebt het gevoel dat het alle dagen zondag is. En toch, in deze periode waarin je eigenlijk de volgorde van de dagen niet meer kent, is die ene dag nog net dát tikkeltje specialer dan de andere dagen. Het kwik steeg vorige week zelfs tot 24 graden op zondag. Ik durfde niet naar het park te gaan, bang dat het overspoeld zou worden door te veel wandelaars, gezinnen en o horror, joggers. Ik ben het een beetje beu dat ze al hijgend, tuffend en puffend rakelings langs me heen lopen. Als ik in het park ga wandelen en ik hoor er achter mij weer een – of nog erger, twee – aankomen spreid ik mijn armen om ze zo te verplichten afstand te houden. Wat al een paar keer ei zo na misliep.

Dan maar de stad in. Weer thuis gooide ik de ramen open. Het deed het gevoel van gevangenschap meteen teniet. Mijn huis heeft vier-meter-hoge-ramen en als ze open­staan lijkt buiten zich binnen te bevinden. Ik ging op de vensterbank zitten, had de Matteüs Passie opgezet, de kleine Bose-geluidsboxjes stonden naast me en weemoedig zong ik zacht elk woord mee. Ik ken het volledige libretto uit mijn hoofd.

Elke voorbijganger knikte of lachte me vriendelijk toe. Als dat toch maar zou kunnen blijven duren, wanneer de quarantaine eenmaal voorbij is! Er zijn nog wat verzuurden die het zelfs nu niet kunnen laten om gif te spuien. Je ziet ze vooral opduiken op sociale media en af en toe in nieuws­programma’s.

Hoe weldadig is het dat solidariteit en zachtheid zo toegenomen zijn, waardoor trollen en hun aanvoerders veel minder voet aan de grond krijgen. Het woord ‘hoofd­doek’ heb ik de laatste drie weken niet één keer weten vallen.

Zondags­ritueel

Terwijl ik zat te mijmeren kwamen mijn dochters me onafhankelijk van elkaar bezoeken. We hadden niets afgesproken. Ook zij missen ons zondags­ritueel – het uitgebreid samen brunchen hier. Eerst, de oudste die me van ver al vrolijk toewuifde. Niet veel later kwam de jongste aangefietst met Gloria achterop.

De kreetjes en gilletjes van plezier om elkaar te zien waren niet van de lucht. Mijn geluk kon niet op. We waren samen en onze liefde overbrugde moeiteloos de meters afstand die we in acht moesten nemen. Ik liet een bankje zakken, dat mijn jongste – ze heeft blijkbaar Dettol-doekjes in haar fiets­tas zitten – ontsmette voor ze erop ging zitten, twee meter verwijderd van haar zus, die op de stoep zat. Ik verving de Matteüs Passie door ‘Elfje Marie’ en meer had Glorissima niet nodig om een uur lang de show te stelen.

We lachten, zongen en dansten met haar mee. Als ze na heel lang ophield, applaudisseerden we uitbundig en ze boog voor ons als een volleerde kleine actrice. Mijn bravo’s schalden door de straat.

Nog zeven keer slapen, dan is het weer zover. Het mag elke dag regenen wat mij betreft als ‘zondag’ zijn naam maar waarmaakt! Dan kan ik alles aan. Het bankje staat al klaar.

null Beeld Jenna Arts
Beeld Jenna Arts
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234