Dinsdag 10/12/2019

straatblog

Elke stad heeft een hartslag waarbij we geen vinger aan de pols kunnen houden

Beeld Koen Broos

Maarten Inghels is dichter en schrijver. In oktober 2013 verscheen het reportageboek 'De eenzame uitvaart, 40 verhalen en gedichten bij vergeten levens' over zijn werkzaamheden als coördinator van 'De eenzame uitvaart' in Antwerpen. Hij werkt en woont in het Schipperskwartier.

Tijdens mijn dwaaltocht door de straten van Antwerpen zag ik een man met zijn ogen dicht op het voetpad voorbijsnellen. Als een blinde werd hij door zijn hond aan de leiband geleid.

Ik moest aan mijn boek 'Een landloper op batterijen' denken, een verhaal over moedwillig verdwalen in de stad. Aan de hand van een smartphone-app als een slecht afgesteld kompas, raakte ik steeds verder verwijderd van het punt dat ik voor ogen had.

De smartphone-app heet toepasselijk 'Serendipitor' en is niet veel meer dan een Google Maps met opdrachten. De wandelaar dient gedurende vijf minuten richting het geluid van een brandweer- of politiesirene te lopen, of twee straten lang iemand met een witte broek te volgen, of drie haltes met het openbaar vervoer te reizen.

De app wil je aanzetten tot verstilling, nieuwsgierigheid, oplettendheid voor het vanzelfsprekende.

Het hanteert het principe van de serendipiteit; het vinden van iets onverwachts en bruikbaars terwijl je op zoek bent naar iets totaal anders. Uitvindingen als de röntgenstraling, het theezakje of champagne zijn ontstaan dankzij dit principe.

Het is een pleidooi voor het toeval, een geneesmiddel tegen de verstarring.

Vandaag had ik geen app nodig om op plekken te botsen waar ik nog nooit was geweest, vervallen braakland te vinden, turen naar daktuinen en loftterassen. Ik liep langs aanplakborden met lachende gezichten van verliezers, donkere slogans en uitgesproken aanvallen.

Het was Bent Van Looy die me met een interview ooit iets merkwaardigs over steden leerde: iedere stad heeft zijn eigen metronoom. En inderdaad, Londen jaagt me meer op dan Parijs, Berlijn doet me sneller stilstaan dan Brussel.

Elke stad heeft een verschillend ritme dat maar moeilijk in getallen te vatten valt, een hartslag waarbij we geen vinger aan de pols kunnen houden. Uiteindelijk blijkt de pulserende stad even levend als zijn bewoners te zijn.

Na al die tijd heb ik het juiste tempo van Antwerpen nog steeds niet in de benen. De ene keer ga ik te snel, soms te traag, vaker zit ze mij op de hielen. En het was nu, tijdens mijn zoveelste dwaaltocht op zoek naar de juiste tred, dat ik tegen een schutting de half vergane sticker zag hangen.

"De stad ademt in wat wij uitademen, laat het in hemelsnaam liefde zijn" - Italo Calvino

Jaren geleden kleefde een wilde weldoener honderden van deze stickers als pleisters op oude gebouwen, lantaarnpalen, plekken waar mensen wachten op een bus. Enkele van deze verdwaalde aanbevelingen voor een betere samenleving hebben het overleefd.

Een citaat dat getuigt van de mogelijkheid dat steden een hart hebben.

Dit is mijn laatste straatblog over Antwerpen voor ik een lange zomerstop inlas. Ik ga de komende maanden op verschillende plekken verdwalen en extra veel aan bovenstaand citaat denken.

Zeker omdat het hart van dit land afgelopen zondag even een elektrische schok kreeg toegediend, waardoor het nu in een ander ritme zit. De harmonie is opgeschud, er is een aanzet tot verandering zonder dat we daarvoor een app nodig hadden.

Verkiezingen als een pacemaker, met de bedoeling dat het land in een nieuw tempo gaat kloppen. Laat het dan in hemelsnaam van liefde slaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234