Donderdag 26/01/2023

Elke dag opnieuw verliefd in Rio

In die angstaanjagende tijd, de tijd dat duidelijk werd hoe snel het ontwrichtende monster aids zich een weg vrat door jonge levens, ging Bruce Weber voor het Italiaanse blad Per Lui naar Rio de Janeiro. Hij fotografeerde de bloedmooie jonge vrouwen en mannen uit de lijfelijke stad aan het gouden strand, kussend, knuffelend, blij en vrij.

De vrijheid die New York sinds de komst van het monster was kwijtgeraakt, vond Weber in 1986. Aids belemmerde niet alleen fysieke relaties, maar in het verlengde daarvan ook emotionele verhoudingen. 'Ineens kregen mensen angst om elkaar te omhelzen en zoenen. Ineens werden ze voorzichtiger. Ze waren huiverig geworden gevoelens te tonen.'

De wereldberoemde fotograaf en filmmaker keerde terug uit Rio met zo'n overvloed aan materiaal dat zijn agent opperde er een boek van te maken en de opbrengst te schenken aan het Aidsfonds. Een fotoboek bij toeval eigenlijk, dat nu wordt gezien als een van de mooiste uit de twintigste eeuw. Toen kostte het 70 euro, de prijs voor de zeldzame exemplaren die nu nog te krijgen zijn, loopt op tot ruim duizend euro.

In Rio fotografeerde Weber geen duurbetaalde topmodellen of celebrity's, zijn specialisme, maar creëerde hij zijn eigen sterren. Zoals Jorge de bodyguard en zijn mahonie-getinte vriendin, gevangen door Webers camera terwijl ze zonnebaden, tegen elkaar aankruipen, hun glanzende lichamen in dezelfde posities vleiend als in zijn eerdere, iconische advertentie-campagnes voor Calvin Klein en Ralph Lauren.

'Ik had nog nooit met een lijfwacht gewerkt', vertelt Weber, wiens studio in het New Yorkse Tribeca zit. 'Maar bij deze serie werd er gedacht dat het een goed idee was als ik er een om me heen had. Tijdens een volleybalwedstrijd op het strand wilde Jorge me maar niet alleen laten; hij stond erop me overal te volgen. In een poging even van hem af te zijn, wees ik naar een prachtige jonge vrouw, tussen alle kletsnatte toeschouwers. 'Ga eens praten met dat meisje en vraag of ze gefotografeerd wil worden.' Hij draaide zich naar me om, met die relaxte Braziliaanse lach en zei: 'Dat is toevallig mijn vriendin.'

Het leven aan het strand: dat maakt Brazilië zo lichamelijk, denkt hij, ook veel lichamelijker dan andere Latijns-Amerikaanse landen. 'Volleyballen, het beoefenen van capoeira, ontbijten, lunchen - alles gebeurt op het strand in Rio, in zwembroek of bikini of soms zelfs halve bikini. Het was er toen zo gevaarlijk. Maar het leek de Brazilianen niks uit te maken.'

Vraag Weber, de ronde piraat met zijn onafscheidelijke bandana en ongetemde baard, niet zijn werk te analyseren. 'Ik maak gewoon wat ik mooi vind. Zeg nou zelf: wat is moeilijker te definiëren dan de vraag waarom je iets mooi vindt?'

Modefotograaf van origine, maar zijn werk lijkt aan kleren voorbij te gaan. Showing the dress heeft geen plek in zijn portefeuille. Weber is niet de man voor standaard modefoto's, van 'vrouwen die de straat oversteken', zoals hij dat noemt. Hij heeft altijd geweigerd gedicteerd te worden door de mode-industrie: 'Dan sta ik nog liever in een fotozaak.'

De jonge Bruce bladerde eindeloos in de Vogues van zijn moeder en verloor zich in de fantasiewereld die hieruit voortsproot, terwijl zijn leeftijdgenoten buiten speelden.

Hij was een dromer en een loner, kind van welgestelde ouders in de provinciestad Greensburg, Pennsylvania. Een omgeving van gekleurde postbussen aan de weg, glooiende groene gazons, golden retrievers en knoestige appelbomen. Veel van zijn werk ademt nostalgie naar die jaren, van de onbevangenheid van de jeugd.

Inmiddels fotografeert Weber decennialang voor alle gezaghebbende modebladen, gaat er geen maand voorbij dat hij níet in de societyrubriek van The New York Times staat, aan de zijde van Karl Lagerfeld of Anna Wintour, nam hij een handvol films op en maakte meer dan twintig vermaarde fotoboeken.

Hij is niet bang om oud te worden, hij is bang voor de dag dat hij opstaat en geen foto's meer kan nemen.

De manier waarop hij omgaat met zijn vak lijkt op dat van een goede barkeeper, is zijn stellige overtuiging. Het belangrijkste is om open te staan en te luisteren naar verhalen van allerlei soorten mensen.

'Het is de kunst iets van die levens op te pikken. En daarvan weer iets te maken, op een eerlijke manier. Ik bedoel: je moet over de flexibiliteit beschikken elke dag opnieuw verliefd te kunnen worden.'

Dat deed hij. In Rio.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234