Dinsdag 30/11/2021

Elke cent van het dure ticket waard

De combinatie Diana Krall-Bozar staat altijd garant voor een vol huis. Maar met een nieuwe groep en een onverwachts rauw repertoire wist de jazzzangeres toch te verrassen.

"De volgende keer komen jullie gewoon naar me thuis", grapte Diana Krall (47) halverwege haar concert in Brussel. "Daar zijn de toegangskaartjes zo duur niet, en in principe kook ik altijd voor mijn gasten. Achteraf voer ik ze wijn tot ze dronken zijn, dan deel ik partituren uit, en uiteindelijk wordt er samen gezongen. Een beetje zoals hier nu." Dat van die ticketprijzen was alvast niet gelogen, want de beste plaatsen gingen voor 105 euro per stuk de deur uit. Maar eerlijk is eerlijk: het was elke cent waard.

Op Glad Rag Doll, haar elfde, door producer T-Bone Burnett gesuperviseerde plaat, grijpt mevrouw Elvis Costello terug naar de vaudevillejazz uit het interbellum. Ze had ronduit fantastische muzikanten om zich heen geschaard in een nostalgisch decor. Er was een podiumvullend videoscherm waarop acteur Steve Buscemi ons in zwart-wit welkom heette, en het podium bleek verpakt in grote gordijnen met kerstverlichting.

Cancan

Krall sneed de set aan met 'We Just Couldn't Say Goodbye', en meteen voelde je dat deze passage fors zou afwijken van haar vorige tournees. De muziek klonk organischer, broeieriger, en lonkte op gezette tijdstippen nadrukkelijker naar de sound van Costello en Tom Waits. Van die laatste had ze trouwens zowel 'Temptation' als een tot countryclassic verbouwd 'The Heart of Saturday Night' op de setlist staan. Er kwam al eens een zigeunerviool voorbij geflaneerd, en de gitarist van dienst ontbond zijn duivels op 'There Ain't No Sweet Man that's Worth the Salt of My Tears'. Als Tom Waits een blonde jazzpianiste was, dan zou hij klinken als Krall. Het van Doc Pomus geleende 'Lonely Avenue' ademde getemperd verlangen uit, en zelfs het platgecoverde 'Sunny Side of the Street' wist ze met een eigenzinnig arrangement helemaal naar haar hand te zetten.

Ook de passage waarbij ze helemaal alleen achter haar piano ging zitten en herinneringen ophaalde aan haar kindertijd, bleef boeien. Kralls vingers dansten over de piano als cancandanseressen, maar ook wanneer de toon wat intimistischer werd - tijdens een krop-in-de-keeluitvoering van Joni Mitchells 'A Case of You' bijvoorbeeld - liet ze een grote indruk na. En terwijl de zangeres vorige keer na iets meer dan een uur al opstapte, kon er nu na twee uur nog een juweel van een bisronde vanaf. Een uitgepuurde versie van 'Almost Blue', "geschreven door de vader van mijn kinderen", stak het origineel naar de kroon, en de verrassende uitsmijter, een potige uitvoering van de The Band-klassieker 'Ophelia' onderstreepte dat dit een heel andere Diana Krall was dan degene die doorgaans door het grote American Songbook flaneert. Het keurig gekostumeerde publiek - er zaten nogal wat dokters in de zaal - was wellicht met heel andere vooruitzichten gekomen. Maar wat goed dat Diana Krall niet deed wat van haar verwacht werd, en met zichtbaar plezier gewoon eens lekker uit de band sprong.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234