Zaterdag 24/07/2021

Elk huisje heeft zijn kruisje

In de Franse film Party Girlis Angélique moeder van vier kinderen én het animeer-meisje uit de titel. En in de Israëlische film Loin de mon père kan vijftiger Moshe niet van zijn dochter Tami blijven. Indien het een dubbel-programma was geweest, was de titel Les parents terribles (naar het toneelstuk van Jean Cocteau) niet misplaatst.

De Franse film Party Girl is het langspeelfilmdebuut van de drie jonge filmmakers Marie Amachoukeli, Claire Burger en Samuel Theis, wat betekent dat deze film uit de Un Certain Regard-nevensectie in de running is voor de Caméra d'Or. Regisseur Samuel Theis speelt zelf ook een rol in de film, namelijk die van... Samuel. Het verhaal is immers autobiografisch geïnspireerd en de suggestieve titel Party Girl is wat misleidend, want het feestmeisje in kwestie is zestig én moeder van vier, met Samuel als oudste zoon.

In de Lorraine-regio heeft Angélique (Angélique Litzenburger) zowat haar hele leven doorgebracht in het nachtleven. Als animeermeisje of entraineuse. Uitzuipster, zeg maar. Ze heeft dat werk blijkbaar graag gedaan. In ieder geval: ze doet het nog steeds. Maar zij wordt ouder en de klanten steeds jonger. Haar jarenlange aanbidder Michel (Joseph Bour), een gepensioneerde mijnwerker, komt niet meer langs, want hij is het eigenlijk beu om steeds voor haar gezelschap te moeten betalen. Maar hij houdt nog steeds van haar en als zij hem, tot zijn grote verrassing, zélf eens opzoekt, doet hij haar een huwelijksaanzoek. Voor Angélique is dat de gelegenheid om haar vier kinderen nog eens samen te brengen.

Het verhaal is dus werkelijk uit het leven gegrepen en wordt trouwens door de protagonisten, de moeder en haar vier kinderen, zelf vertolkt. Voor de andere personages, zoals aanbidder Michel, werd beroep gedaan op niet-professionele acteurs.

Party Girl had eigenlijk ook als documentaire gedraaid kunnen worden, maar de makers hebben bewust gekozen voor een een speelfilm met een uitgewerkt scenario, maar waarbij de dialogen desnoods aangepast of geïmproviseerd konden worden. Het resultaat is een fascinerend, want onvoorspelbaar staaltje cinéma vérité, met elementen van een sociaal drama en een romantische komedie, maar vooral een filmportret van een heel speciale vrouw.

Ook de Israëlische film Harcheck mi headro, in het Frans vertaald tot Loin de mon père en in het Engels tot That Lovely Girl, komt bijzonder levensecht over, maar gelukkig - althans voor cineaste Keren Yedaya - hoefde zij haar inspiratie hiervoor niet uit haar eigen leven te halen. Het verhaal is dat van de vijftigjarige Moshe (Tzahi Grad) die een relatie heeft met de twintigjarige Tami (Maayan Turgeman). Ze zijn vader en dochter. Van de echtgenote/moeder geen spoor. Het is ook onduidelijk hoe lang die incestueuze verhouding reeds aan de gang is. Zeker al een tijdje, want Moshe en Tami lijken wel een koppel, waarvan de relatie verloopt via vaste gewoontes, die zelfs tegen de sleur aanschuren, en waarbij Moshe zich als een ongegeneerde macho gedraagt.

Een dergelijke verhouding moet voor geen enkele vrouw aangenaam zijn, laat staan voor een bloedeigen dochter. En toch heeft het er alle schijn van dat Tami zich niet van haar vader en zijn misbruik kan losmaken. Het lijkt soms een extreme, perverse vorm van het stockholmsyndroom. De matter-of-fact-manier waarop cineaste Yedaya alles observeert en in beeld brengt, maakt het geheel alleen maar hallucinanter. In Cannes schijnt de zon, maar in de donkere zalen worden duistere verhalen verteld.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234