Zaterdag 05/12/2020

Muziekinterview

Elektrobard SOHN brengt een tweede uitstekende plaat uit: "Het was een circus"

Beeld Phil Knott

Rennen!, waarschuwt SOHN. Het is het laatste restje Duits dat de elektronicachansonnier kwijt wil, want hij verruilde zopas Wenen voor L.A. Daar botste hij op de filmindustrie en op Trump. "Het was een circus", zegt hij.

Genoeg drastische wijzigingen in het leven van Chris Taylor, oftewel SOHN. De Britse elektronicabard verhuisde van Wenen naar Los Angeles, de liefde achterna. Hij werkte er als songschrijver en sessiemuzikant voor grote popartiesten, werd er vader en baarde er zijn tweede plaat Rennen.

Daarop wijkt SOHN af van de broeierige melancholische soundscape-pop die van hem drie jaar geleden een terminaal hippe blogfavoriet maakte. De grondstoffen voor zijn songs zijn nog steeds zinderend elektronisch, maar deze keer sluipen klassieke bluesmelodieën in zijn zang. Hij treurt er om een hardere, rechtser wordende maatschappij, om de klimaatverandering en maakt zich boos op laffe politici. "De angst die ons domineert, maakt van ons gevaarlijke, irrationele mensen", zegt hij als we elkaar ontmoeten in een Brusselse hotelbar. "Ook al is ons leven in de kern amper veranderd".

Een tweede plaat, een licht gewijzigde sound. In liedjes zoals 'Conrad' en 'Signal' schemert zelfs oude zwarte blues door. Da's nieuw voor je.

"Klopt. Kijk, het liedje moest op zichzelf kunnen staan. Anders mocht het niet op de plaat. Daarom doen de zanglijnen klassieker aan. Door veel te touren heb ik geleerd hoe je deftig je stem moet opwarmen. Eigenlijk grijp je met die stemoefeningen terug naar de gospel en de blues. Van die gospelachtige stemopwarmingen genoot ik vaak meer dan van mijn concerten. Ik wilde verdorie een hele plaat op die manier inzingen. En ja, de nummers blijven deze keer overeind op een akoestische gitaar. Niet dat dat een vereiste was, maar het is mooi meegenomen."

In welke mate was jouw verhuis van Wenen naar L.A. een cultuurschok?

"Los Angeles is de hoofdstad van de muziekindustrie. Toen ik ooit uit Londen wegvluchtte, was dat omdat ik genoeg had van zo'n hectische stad vol muzikanten die het willen maken. Dus mijn verhuis naar L.A. voelde enigszins aan als een test: zal ik deze keer wél kunnen overleven, en dan nog wel in een stad die tien keer erger is dan Londen? Naast de muziekindustrie heb je er immers ook de filmindustrie. Goed, ik ben recht in het cliché gedoken. Ik deed schrijfsessies met grote popsterren en schaafde met drie andere bleke jongens aan een hit voor Rihanna (lacht). Vond ik nogal belachelijk toen. Dankzij L.A. hebben mijn ambities vorm gekregen."

Beeld Phil Knott

Hoe heb je er uiteindelijk je weg gevonden?

"Gaandeweg. Ik heb er karikaturale toestanden meegemaakt. Zat ik weer in het kantoor van zo'n Hollywoodpipo die me vroeg om een liedje bij een filmscène te schrijven. Ik kreeg zo'n scène maar één keer te zien en ik mocht ze niet mee naar huis nemen. (lacht) Die ervaringen hebben me geleerd resoluut voor het muzikantschap te kiezen. Je wordt tenslotte niet gedefinieerd door de dingen die je doet maar door de dingen die je niet doet."

Boogie Man

In 'Primary' zing je over de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Als nieuwbakken Amerikaans burger zat je op de eerste rij van het circus.

"Wat een zootje was het. Het establishment zal nooit toelaten dat iemand als Trump president wordt, dachten wij. Maar plots gaf hij datzelfde establishment het nakijken. En in een ultieme daad van lafheid schaarden die Republikeinen zich toch achter Trump, om de weinige meubels nog te kunnen redden Heel droef vind ik dat. Het katapulteerde me terug naar de verkiezingen in Oostenrijk. Ook daar heb ik de almaar rechtser wordende politiek van dichtbij kunnen volgen. De meeste mensen hebben er een goed leven. De huurprijzen zijn er laag. Hun jobs zijn goedbetaald. Er is weinig criminaliteit en amper werkloosheid. Door wie voelen ze zich precies bedreigd? Simpel: door iemand die dat allemaal kan afpakken. The boogie man, wellicht."

Heb je als jonge vader aan de lokroep kunnen weerstaan om een klef liedje over je pasgeboren zoon te schrijven?

"Niet helemaal (glimlacht). 'Harbour', het laatste liedje op de plaat, schreef ik in eerste instantie samen met Kwabs, een Britse songschrijver, voor zijn album. Het gaat over een moeder die haar pasgeboren kind voor adoptie wil afstaan. In het nummer legt ze de baby op een vlot en duwt het weg, hopend dat de stroom die het kindje over de rivier zal stuwen niet te wild zal zijn. Toen ikzelf evenwel vader bleek te worden, besliste ik om het liedje voor mezelf te houden. Omdat het toepasselijk aandoet: ik laat mijn kind los in een krankzinnige wereld."

Rennen verschijnt op 13 januari bij 4AD (****)

Concert op 26 februari in de Botanique, Brussel.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234