Dinsdag 01/12/2020

Electric Avenue

iet dat het in mijn aard ligt, maar ik denk dat als ik dat echt wilde ik u hier en nu met een bijzonder sjaggerijnig stukje zou kunnen doen grimlachen. Ik ben ze namelijk helemaal horizontaal en vertikaal beu , die mannen van volgende zondag.

De varkenskop in het SKM-kostuum, de blauwkous met de misdienaarssmoel, de opblaaspop qui fait non, ik wens ze allemaal naar de hel en als die niet bestaat een verlengd verblijf in Zottegem.

Wat een vreselijke week was het toch, die afgelopen week, met al die motregen, die nu al eeuwigdurende milieuramp voor de kust van Louisiana, die geflipte rechter die tegen een drievoudige moordenaar zegt dat hij “wat voorzichtiger moet rijden, in het vervolg” en verder op radio en tv al die voze praatjes en al dat enge gekakel over dat ‘wij’ de goeien zijn en ‘zij’ de slechten.

En dat het allemaal beter zal zijn wanneer fatsoenlijk rechts, naar mijn bescheiden mening een volwaardige contradictio in terminis, straks aan het stuurwiel zit en ons fluitend naar de afgrond zal leiden.

Ik kon er écht niet meer tegen en ben daarom niet langer geleden dan gisteren op een treinstel gestapt dat me in minder tijd dan het tegenwoordig duurt om via de A12 van Wilrijk naar Willebroek te rijden tot in het hartje van Brixton bracht.

Brixton is een wijk van Londen die door een dichter die nog niet geboren is ongetwijfeld ooit het Kuregem van Albion zal genoemd worden. Maar ik vond het er nog mooier dan in Kuregem. En ik voelde me er ook meteen thuis, gisteren.

Het liep nog maar net tegen elven toen ik er al langs de zo innig mooi genaamde Electric Avenue struinde en er me samen met enkele fijne reisgezellen vergaapte aan tientallen soorten exotische vis, Caraïbisch fruit en indrukwekkende zwarte madams.

Ja, laf is het, weglopen van de drukte. Ik weet het, maar hey, ik ben een man en laf is dan toch altijd een beetje my middle name . Dus druk maak ik er me niet over.

Wanneer ik bij het eind van mijn dag onderweg toch nog een glimp van ergens een nieuws meepik, merk ik dat ik alweer niet veel gemist heb. Het SKM-kostuum heeft een meertalige persconferentie gegeven om te zeggen dat het eigenlijk geen SKM-kostuum is. Big deal! Porno als praatje verpakt.

Go fuck yourself, Bart De Winter en als dat toevallig je naam niet is, go dan gewoon fuck yourself again.

Goed dat Bobbejaan Schoepen, Dennis Hopper en Jan Wauters het allemaal niet meer moeten meemaken.

Ik hoop dat ze daar in de green room van de hemel, of ergens in Zottegem, samen een dubbele kwaliteitsmalt kunnen nuttigen om te vieren dat hun leven een goed leven was.

Ik was waarlijk ontroerd en onder de indruk hoe de ex-collega’s van Jan Wauters in woord en beeld afscheid namen van hun iconische collega. Deze krant en die andere, het Journaal, het Nieuws, Terzake, Sporza: ze vonden allemaal opvallend de juiste bewoordingen en fraseringen om de journalistieke toppen die Wauters ooit bereden had te beschrijven.

We kunnen dan wel in een land wonen dat straks door patente klootzakken bestuurd wordt, we hebben toch maar mooi, dankzij Jan Wauters en zijn destijdse mentor Piet Theys, van de beste sportjournalistiek ter wereld.

Ik ben ook een beetje beschaamd dat ik in een onbewaakt ogenblik over één van Wauters’ laatste optredens, ik denk dat het in Extra Time was, geopperd heb dat de man een beetje een oude knorpot aan het worden was.

Niet mooi van mij, al zou ik kunnen opperen dat ik recht van spreken had, zelf een oude knorpot zijnde.

Eén ding weet ik zeker : toen ik 37 jaar geleden per ongeluk in de journalistiek viel, had ik maar twee ambities, zijnde een paar inktmouwen en over rock-’n-’roll schrijven zoals Jan Wauters over wielrennen sprak.

Er bestaat een zeer mooie kortfim van Vincent Bal die Tour De France heet en die zich in een Gentse volksbuurt afspeelt, waar enkele pre-pubers zich royaal vervelen tijdens een lange, lome zomer. Op de soundtrack hoor je een song van Boney M. en ook dat Eddy Merckx iets groots overkomt in één of andere zuiderse bergketen.

Dan volgt een waarlijk homerische beschrijving van het koersverloop door de beste aller Jan Wautersen. En ook altijd kippenvel. Waarvoor hulde!

En ook een stiekeme wens: ik zou die Phara met Wauters, Mulder en Lanoye écht ooit wel eens graag zien. Al kan ik er ook begrip voor opbrengen dat het om allerlei goede redenen mijn leven lang bij die stiekeme wens zal blijven.

Niettemin: hulde!

En omdat ik toevallig nog wat lauwerkransen in de aanbieding heb, zou ik er tenslotte toch nog een graag op wijzen dat ik al die verkiezingsprogramma’s nog net draaglijk vind door het grote aantal verbluffende verslaggevers die de openbare omroep hier de arena instuurt. U kent ze ook. Martine Tanghe, Goedele Devroy, Freek Braeckman, Kathleen Cools, Ivan De Vadder, Annelies Beck, Linda De Win, Phara de Aguirre, Lieven Van Gils, Lieven Verstraete! Allemaal Wereldklasse!

Neem het aan van iemand die soms op een druilerige dag even de trein naar Brixton neemt om op Electric Avenue te gaan wandelen.

Als u zondag gaat stemmen, stem dan op wie u wil, maar liefst op een vrouw en niet op Anne De Baetzelier, because un peu stupide.

Wat het WK voetbal betreft, heb ik besloten, gezien de stuitende afwezigheid van de Vlaamse Leeuwen, als één man achter het team van Portugal te gaan staan en ik hoop van u hetzelfde.

Als Portugal de wereldcup wint, mag u allemaal bij mij komen eten. En met allemaal bedoel ik allemaal.

Behalve Anne De Baetzelier of één van die anderen die zich aan de rechterzijde van Attila de Hun bevinden.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234