Maandag 26/10/2020

Muziekrecensie

El Vy in uitverkochte AB: Tranen in de limonade***

Beeld Deirdre O'Callaghan

Het mag niet zo heten, maar in Brussel bleek El Vy - met The National-zanger Matt Berninger - toch vooral een tussendoortje. Onderhoudend, zeker, en zelfs een enkele keer ontroerend, maar nooit zo bevlogen als Berningers andere band.

Als je maandagavond in de uitverkochte AB tijdens 'Careless' en 'It's a Game' de ogen gesloten hield, waande je je vast op een concert van The National. Matt Berninger bromde zich met zijn karakteristieke bariton door die eerste twee, helaas weinig opvallende nummers, waarin meermaals herhaalde zinnetjes als "it's agony" en "I'd never been so alone" niettemin de aandacht trokken.

Typische Berninger-teksten, waarin de man vocht met twijfel en angst, schipperde tussen actie en lethargie, zich nooit definitief leek te kunnen geven aan iemand anders. Op Return to the Moon, de onlangs verschenen debuutplaat van El Vy, dreven naast dat eeuwige geworstel met het leven nog twee thema's boven: een dubbelzinnige terugblik op Berningers jeugd en een verhaal over de voorbijgaande aard van vriendschap.

Dat eerste hoorde je in Brussel het duidelijkst terug in 'Paul Is Alive'. Berninger mijmerde over de punk die hij als puber hoorde en die zijn leven veranderde. Maar hoewel hij zijn jeugd een "sugar coated childhood" noemde, gaf hij toch aan dat hij alles anders zou doen als hij daartoe de kans kreeg. Terwijl Berningers zong over tranen in zijn limonade, druppelde Brent Knopf (de andere helft van El Vy en ook bekend van Menomena en Ramona Falls) delicate gitaar- en synthmotiefjes over het klankbeeld. De inventieve ritmes van Wye Oak-drummer Andy Stack en bassist Matt Sheehy versterkten de onrust en onzekerheid in Berningers jeugdherinneringen.

Een hoogtepunt dus, net als 'No Time to Crank the Sun', waarin een bloedmooie pianolijn van multi-instrumentalist Knopf Berningers onmacht om het leven te omarmen nog hartverscheurender liet klinken, en het door de rest van de band nagezongen refrein "it got away from me" de wanhoop bijna tastbaar maakte.

Dat vrienden voor het leven zijn, zul je Berninger niet snel horen beweren: 'Need a Friend' en 'Silent Ivy Hotel' zetten vooral de vergankelijkheid van vriendschap in de verf. Die laatste, op een walsritme geplante song ademde verloren grandeur als een enorme kristallen luster die geen licht meer geeft, en ook in de bezongen liefde bleek het vuur al even gedoofd.

Met al die woelige gevoelens in tekst en zang deed El Vy natuurlijk voortdurend aan The National denken - 'Happiness, Missouri' had zo op het album High Violet kunnen staan - maar de muzikale inkleuring wees nadrukkelijk in een andere richting: droger, poppier, springeriger. In 'Sleeping Light' en 'Sad Case' moest die aanpak - funky gitaartjes, frivole ah-ah's - vooral verhullen dat de songs amper iets om het lijf hadden, voor single 'Return to the Moon' en 'I'm the Man to Be' werkte het wel. In die laatste song stak Berninger genadeloos de draak met snoeverige rockers en rappers, en ook wel met zichzelf. De parlando zang, de naar hiphop neigende beat, de gekke belletjes: ze bleven allemaal net aan de juiste kant van de dunne grens tussen cool en kitsch.

Beeld kos

Dat gold niet voor El Vy's versie van 'She Drives Me Crazy', bekend van Fine Young Cannibals - geen idee wat Berninger wilde bewijzen toen hij ineengedoken op de drumriser "I won't make it on my own" zat te schreeuwen. Oké, je snapte dat de man even wilde breken met zijn imago van wroetende intellectueel, en eens wat luchtiger emoties wilde tonen dan de "careful fear" en "dead devotion" die hij zichzelf toedicht in 'Don't Swallow the Cap' van The National. Maar deze cover bleek toch vooral potsierlijk.

Vreemd genoeg leek Berninger zich juist in deze song het meest uit te leven: schreeuwen, over de eerste rij hangen, ijsberen over het podium. En toen besefte je wat je al de hele tijd miste bij dit concert: overgave en bevlogenheid - zoals bij The National. Optredens van die band zijn een stormvloed van soms tegenstrijdige emoties, en tegen het eind volgt een cathartische climax met een briesende Berninger die in 'Mr. November' zijn hele ziel en zaligheid in de strijd gooit. Nu moest je het doen met de droge plof van een weggegooide micro en een herhaaldelijk geschreeuwd "this is heartbreaking" in 'Need a Friend'. Je hoorde en zag het wel, maar voelde het te weinig.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234