Zondag 16/05/2021

'Eindigheid, daar kan ik dus niet mee om'

Max Colombie is met Oscar And The Wolf aan een Europese tournee begonnen. In Parijs ontmoetten we Belgiës meest wulpse zanger. 'Mensen als ik kun je nooit vastgrijpen.'

Dat hij zo uit een gothic novel weggelopen zou kunnen zijn. Dat denk je elke keer als je naar zijn songs luistert, of hem op een podium ziet. Max Colombie moet zelf glimlachen om die opmerking. Al te graag zou hij vertoeven in zo'n 18de-eeuwse roman waarin horror, mysterie, romantiek en creaturen als Dracula of Frankenstein de hoofdrol spelen.

We ontmoeten Colombie in Parijs, enkele uren voor hij er 's avonds een stomend concertje zal spelen. 'No alarms and no surprises', klinkt Thom Yorke uit de boxen in het charmante Café Charbon. "No, I've never heard of Oscar And The Wolf", zal een vrolijke Ier enkele uren later zeggen in de aanpalende club Nouveau Casino. "But I'm visiting friends in Paris, and they said I definitely had to see this concert."

De Ier en zijn Parijse vrienden zijn niet de enigen in Nouveau Casino. De zaal is weliswaar wat aan de kleine kant, maar zit stampvol voor het optreden van Oscar And The Wolf. Veel Fransen, uiteraard, maar ook de Belgen zijn goed vertegenwoordigd. Met fans ("We zijn dól op Max", kirt een groepje Vlaamse meisjes) en vrienden ("Als ik in Parijs speel, komen ze altijd kijken", volgens Colombie).

Parijs is de halte die Oscar And The Wolf aandoen na Berlijn en Nantes, en voor Londen en Luik. De Europese tournee volgt op een jaar waarin hun plaat Entity zowat elke prijs won die er te winnen viel. België is voor de bijl gegaan, het buitenland lijkt mondjesmaat te volgen.

Dat het songs zijn vol hartverscheurende romantiek, wulpse beats en mysterieuze lyrics die je nooit helemaal kunt vatten, dat weet u ondertussen. Dat het zo'n plaat is die je blijft draaien, en die een verdomd opwindende metgezel in de auto kan zijn, dat weet u wellicht ook. Wie Max Colombie is, het 23-jarige brein achter dat alles, is een moeilijkere zaak.

Want zo zinderend als zijn songs zijn, zo flamboyant als hij op het podium staat, zo wonderlijk klinkt zijn wereld als je interviews met hem leest, en zo verrassend gewoon lijkt Max Colombie als hij tegenover je zit. Nu is hij wel wat ziek - keelpijn en koorts gehad de nacht ervoor - maar, zo zegt hij, ongelooflijk bijzonder is hij sowieso niet. "Ik denk zelfs dat sommige mensen teleurgesteld zijn dat ik zo normaal ben. Ik denk dat ze mij excentrieker verwachten omdat ik mij op een podium blijkbaar nogal opvallend gedraag. Maar daar ben ik iemand anders.

"Toen mijn moeder mij de eerste keer zag optreden, zei ze dat ze het niet begreep, ze wist ineens niet meer wie ik was. Mijn beste vriendin zei net hetzelfde toen ik pas optrad: 'Ik versta dit niet'. Mooie complimenten, vind ik."

Je nummers zitten boordevol wellust en zinnelijkheid. Ben je zelf iemand die eerder met zijn lijf dan met zijn hoofd leeft?

"Dat is dubbel. Ik denk veel te veel na, over alles. En aan de andere kant ben ik veel te emotioneel. Van iets kleins zoals een meningsverschil kan ik iets enorm groots maken.

"Tegelijk werk ik wel veel op instinct en gevoel. Ik ben bijvoorbeeld na drie jaar gestopt met mijn studie beeldende kunst aan Sint-Lucas, omdat ik mij volledig aan muziek wilde wijden. Dat was een instinctieve beslissing, want op dat moment was het nog compleet onduidelijk wat ik met mijn muziek zou doen. Rationeel kun je mij dus moeilijk noemen. (denkt na) Emotionele overthinking, dat vat het goed samen, denk ik."

Het succes voor Oscar And The Wolf wordt steeds groter. Daar moet je toch je hoofd bij houden?

"Maar dat is mijn werk, dat is iets anders. Als ik nummers schrijf, doe ik dat vanuit emoties en instinct, maar met het succes ga ik heel rationeel om.

"Kijk, alles op onze aardbol is relatief. Alles wat beweegt, kan voortdurend in het tegenovergestelde veranderen. Ik verwacht dus niets van Oscar And The Wolf, er is geen specifiek doel dat ik vooropstel. Ik open mijn armen en zie gewoon wel wat er gebeurt. Anders denk ik ook niet dat je daarin gelukkig kunt zijn. Bij elk doel dat je stelt, moet er immers weer een nieuw doel zijn als het bereikt is.

"Eerlijk gezegd ben ik zelf verbaasd dat ik zo moeiteloos in vandaag kan leven als het over Oscar And The Wolf gaat. Want op andere vlakken, in relaties bijvoorbeeld, kan ik dat niet genoeg. Dan denk ik veel te veel aan morgen, en wat er allemaal kan gebeuren en mislopen. Van mensen verwacht ik wél veel. Als ik geef, dan verwacht ik dat emotioneel gezien ook terug."

Ben je iemand die veel geeft?

"Ja, maar altijd op een afstand. Ik ben niet iemand die constant aan de telefoon hangt of mails stuurt. Ik geef heel veel om de mensen rondom mij, maar ik uit dat te weinig, denk ik.

"Mijn beste vriend zei onlangs nog dat hij er nood aan heeft dat ik meer aanwezig ben in zijn leven."

Het lijkt nochtans alsof je zelf iemand bent die veel aandacht nodig heeft.

"Ik heb vooral impulsen nodig. Er moeten dingen rondom mij gebeuren waar ik zelf bij kan zijn, maar in het middelpunt staan, wil ik eigenlijk liever niet."

Dat is vreemd. Op het podium ben jij namelijk degene die in het middelpunt staat, en dat speel je ook duidelijk zo uit.

"Ik ben niet alleen het middelpunt, het publiek is dat ook. Als er geen publiek is, is er geen optreden.

"Het belangrijkste bij onze concerten is dat mensen zich op hun gemak voelen, en niet bezig hoeven te zijn met hoe ze overkomen. Ze moeten kunnen dansen en bewegen als ze daar zin in hebben, op wat voor manier dan ook, zonder dat ze zich iets moeten aantrekken van hoe er naar hen gekeken wordt."

Ben je daar zelf hard mee bezig, met hoe mensen naar je kijken?

"Nee. Sommigen vinden dat ik een rare dansstijl heb, en ik weet dat daar ook mee gelachen wordt, maar het kan me niets schelen. Mijn dansstijl straalt vrijheid uit, en de meeste mensen ervaren dat toch als iets positiefs."

Is het dat wat je wilt meegeven, dat iedereen vooral zichzelf moet zijn?

"Ik heb daar vroeger zelf lang mee geworsteld. Je kent dat, van die typische vragen voor een achttienjarige: 'Help, ik weet niet wie ik ben'.

"In die periode heb ik een heel nauw contact opgebouwd met iemand die ondertussen een goeie vriend van mij geworden is, en later ook een tijd onze geluidsman was. Hij was 42 toen ik hem ontmoette, en hij en zijn vriendin hebben mij geleerd hoe belangrijk het is om echt vrij te zijn als mens. Zij hebben mij aangemoedigd om te dansen op het podium, mij niet meer te verstoppen achter de piano, zoals ik toen nog deed.

"Dat ik mezelf zo laat gaan op het podium, wekt iets positiefs op bij mensen, merk ik. Ik heb dat zelf ook, ik ben ook graag in de nabijheid van mensen die heel vrij zijn.

"Stromae is het perfecte voorbeeld van wat ik bedoel. Hij heeft het talent om duidelijk te maken dat we allemaal hetzelfde zijn. Stromae is heel excentriek, maar hij brengt dat op zo'n manier dat iedereen het geweldig vindt. En dat is exact wat deze maatschappij nu nodig heeft.

"Goed, er is al veel veranderd, maar ook onze generatie is nog veel te weinig open-minded voor mensen die 'anders' zijn, wat dat ook mag betekenen.

"Mensen die muziek maken, en cultuur in het algemeen, kunnen daartoe bijdragen. Cultuur heeft een soort van overtuiging in zich die niet aan je wordt opgedrongen. Je wordt niet verplicht om mee te stappen in die filosofie, maar ze is er wel. Iemand als Stromae verandert echt iets aan onze maatschappij. Ik hoop dus dat hij ook de rest van de wereld zal veroveren."

Ben jij geïnteresseerd in de wereld om je heen? We zitten hier in Parijs, waar enkele weken geleden de aanslag plaatsvond op Charlie Hebdo. Houdt dat je bezig?

"Ik lees de krant niet en kijk niet naar het nieuws, omdat ik daar triestig en teleurgesteld van word. Ik moet me daar dus voor afschermen, en me focussen op de dingen die ik graag doe en die belangrijk zijn voor mij. Dat kan egoïstisch en naïef klinken, maar als ik het niet buitensluit, verlies ik mijn geloof in de mensheid. En dat heb ik al zo weinig."

Je hebt op de kunsthumaniora gezeten in Brussel, en je bent schilderkunst begonnen aan Sint-Lucas. Van welke schilders hou je?

"Ik zit nu heel erg in de renaissance. Joachim Patinir, Jan van Eyck, Rogier van der Weyden. En ik ben een grote fan van Fra Angelico. Francis Bacon en David Hockney blijf ik ook erg goed vinden, maar momenteel zit ik helemaal in de religieuze sferen. Ik hou enorm van het narratieve, en dat vind je in die werken heel erg terug."

Je houdt van het narratieve, zeg je. Wat voor verhaal vertel je eigenlijk op Entity?

"Het is altijd achteraf dat ik besef welke teksten ik geschreven heb. Nu weet ik dus dat Entity het verhaal is van iemand die een heel intense tristesse bezit, maar daar wel schoonheid in kan vinden. Dat die tristesse zelfs bijna essentieel is om te leven."

Zou dat eigen zijn aan je leeftijd? En zou het dus kunnen overgaan?

"Dat gaat niet over. Dat heeft te maken met mijn sterrenbeeld."

O ja, daar heb je het al wel eens over gehad, over het feit dat je sterrenbeeld Vissen is.

"Vissen zijn niet gebonden aan de realiteit. En ze gaan nooit aanvaarden dat ze graag gezien worden."

Lastig.

"Ja, maar ook heel interessant. Ik probeer die gevoelens vanop een afstand te bekijken. Eerst moet ik het ondergaan - let yourself feel what you need to feel - en dan wil ik kunnen neerschrijven wat het is. Mezelf onderzoeken is het eigenlijk."

In mijn omgeving bevinden er zich wel wat vissen, en als er toch iets moet zijn wat hen bindt, dan is het dat ze nogal ongrijpbaar zijn.

(enthousiast) "Dat klopt zo hard! Omdat ze denken dat ze nooit de liefde gaan kunnen aanvaarden die ze krijgen. Daarom kun je een vis nooit grijpen. Snap je?"

Ik denk het wel.

"Dus ja, je hebt gelijk, dat is lastig. Want als je iemand graag ziet, en je al je liefde geeft aan die persoon, dan gaat die vis dat niet durven aan te nemen. Omdat hij het niet gelooft."

Jij bent dus gedoemd om nooit vastgegrepen te worden?

(stilte) "Dat hoop ik toch van niet. Maar tegelijk is het ook de zin van mijn leven, hoe vreemd dat ook klinkt."

Heb je op dit moment een lief?

Als je zo worstelt met weltschmerz, kun je dan ooit ten volle genieten van de dingen?

"Genieten vind ik heel moeilijk. Om het uit te leggen met een metafoor: als je in een bos bent, zijn de bomen hoog, en die leiden je af van wat er zal gebeuren als je uit het bos komt. Maar je weet dat je ooit uit dat bos gaat komen, en dan zal die koude maan daar nog altijd staan, om je eraan te doen herinneren dat iedereen uiteindelijk eenzaam is. Daarom is de maan ook zo'n belangrijke factor in Oscar And The Wolf."

Waar komt dat vandaan, die fundamentele eenzaamheid? Kom je uit een moeilijk nest?

"Zeker niet. Ik ben opgegroeid in een liefdevolle omgeving. Nadat mijn ouders gescheiden zijn, is mijn vader een goede vriend geweest. Ik heb altijd goede gesprekken met hem kunnen hebben, hij is heel open-minded. Hij komt zelf uit een ruimdenkende, creatieve familie. Zijn moeder was een schrijfster en rabiate feministe (Mireille Cottenjé; SMU), zijn vader was een architect (Marcel Colombie, SMU).

"Mijn moeder komt eerder uit een educatief milieu. Haar vader was schooldirecteur, haar moeder kleuterjuf. (glimlacht) Alles van waarden en normen heb ik dus van mijn moeder meegekregen. (Die later hertrouwd is met voetbaltrainer Franky Vercauteren, SMU)

(denkt na) "Het is ook niet zo dat ik de eenzame 'Steppenwolf' ben, zoals uit de roman van Herman Hesse. Ik heb absoluut mensen rondom me nodig. Mijn grootste probleem is eerder de eindigheid. Is dat een woord, eindigheid? Ja? Bon, ik kan daar niet mee om. Ik vecht er tegen. Ik streef naar het oneindige."

Geen Steppenwolf, maar wel een Don Quichot die tegen windmolens vecht.

"Ik weet het. Maar ik kan er niets aan doen. Als ik op vakantie ben, en ik krijg een prachtig beeld voor me van de plek waar ik sta, dan geeft me dat geen warm gevoel, maar word ik daar triestig en melancholisch van.

"Dat gebeurt ook als ik een persoon tegenkom die me van de kaart brengt omdat hij of zij zo veel charisma heeft. Van alles wat mooi is, word ik triest. Omdat het allemaal eindig is. En dat is een probleem. (zwijgt even) Wel lang geleden dat ik dat nog eens zo duidelijk voor mezelf had gesteld.

"Daarom hou ik zo van dat vampierengegeven. Ken je Only Lovers Left Alive (vampierenfilm van Jim Jarmusch, SMU)? Ik vind dat waanzinnig. Want hoe schrijf je het karakter uit van iemand die al tweeduizend jaar leeft? Wat zijn die mens zijn eigenschappen? Zalig."

Zou je zelf 2.000 jaar willen leven?

(melancholische zucht) "Ja. Kijk, het probleem van ons bestaan is dat wij streven naar maatschappelijke verbetering, maar dat we niet lang genoeg leven om het ook daadwerkelijk mee te maken. Fundamentele verandering duurt veel langer dan één levensloop.

"Daarom is de mens ook zo wanhopig. En daarom zou ik veel ouder dan zeventig of tachtig jaar willen worden. Maar ik ga dat natuurlijk niet worden. Daar zal ik me bij moeten neerleggen."

"By the moonshine, come dance with me", zingt hij enkele uren later op het podium. Het is zo'n moment waarop het publiek perfect begrijpt wat hij bedoelt.

"Awesome", vindt de vrolijke Ier na afloop van het concert. "Definitely have to find that record."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234