Zondag 19/09/2021

Eindelijk glorie voor de Spaanse Joop Zoetemelk

Fernando Escartin wint in Piau-Engaly koninginnenrit in Pyreneeën

PAU.

WALTER PAULI

Al jaren hoort hij bij de meubels van het Tour-peloton. Altijd is hij erbij, in geen een lijstje van outsiders ontbreekt zijn naam. Maar ook niemand die op hem geld zou verwedden voor de eindzege in de Tour. 'Lid van de kopgroep', dat is zowat de vaste status van Fernando Escartin, de magere kopman van Kelme. Door iedereen gekend, door niemand gevreesd. Zijn prachtige zege in Piau-Engaly verraste dan toch, in die zin dat niemand ooit voor mogelijk had gehouden dat Fernando Escartin van zo ver zou toeslaan: hij ging ervandoor op de Peyresourde, reed de tegenstand uit het wiel op Val-Louron en hield stevig stand op de slotklim naar Piau-Engaly.

Tranen biggelden over zijn wangen toen hij aankwam, Spaanse collega's vielen hem huilend om de hals, en nog uren later was het een getoeter dat het horen en zien verging, in de vlakbij gelegen tunnel van Bielsa. Joan Mas, adjunct-ploegleider van Kelme: "Kelme is altijd het kleine broertje geweest, in de schaduw van Once en Banesto. Maar op Piau-Engaly waren wij de besten. We hebben het vroeger al eens meer geprobeerd in de Ronde van Frankrijk, aan te vallen met een 'drietrapsraket', maar pas nu is het echt raak." (bij de vroege vluchters zaten twee Kelme-maats, Ochoa en Gomez. Toen Escartin de tegenaanval inzette, liet eerst Ochoa zich uitzakken om Escartin 'een lift' te geven tot bij de kopgroep, waar dan Gomez als gek voor locomotief ging spelen, tot Escartin het ogenblik gekomen achtte om solo te gaan).

"De mooiste overwinning uit mijn carrière", weende Escartin nadat hij zijn eerste Tour-etappe gewonnen had, nota bene de koninginnenrit van de Tour '99. "En ook al bezet ik nu een tweede plaats, toch ben ik realistisch: Armstrong bedreigen zal niet meer lukken. Het podium telt nu. De opdracht is nu om in de tijdrit Zülle en Dufaux, mijn twee achtervolgers, partij te kunnen geven."

En reken maar dat de kopmannen van de met Kelme 'concurrerende' Spaanse teams een kwade klant zullen hebben aan die pezige Escartin. Hij werd pas kopman bij Kelme nadat hij een stevig robbertje had uitgevochten met Toni Rominger. Die was bij Clas en Mapei de absolute kopman, Escartin diens meesterhelper in het hooggebergte. Tot de Tour '95, toen de bleke Escartin plots snediger klom dan de magere Rominger en de Ronde op een zevende plaats beëindigde, twee rangen voor zijn kopman. Jaloezie in het Mapei-huishouden, Escartin naar Kelme, een kleinere ploeg, waar hij echter zijn eigen baas was.

Daar reed Fernando Escartin een mooi, zij het weinig groots palmares samen. Als er overwinningen waren, dan vooral in Spaanse rittenkoersen. Zijn zege in de Ronde van Catalonië (een rittenwedstrijd buiten categorie, te vergelijken met Parijs-Nice of de Dauphiné Libéré) is zijn hoogst ingeschatte zege, in ieder geval veel meer dan de Ronde van Aragon, de Ronde van de Mijnvalleien of zijn etappes in de Bicicleta Vasca of de Ronde van Galicië. Dat zijn rittenkoersen die in België nauwelijks weerklank hebben, maar in Spanje van Escartin een heuse topper maken. Zeker, omdat hij ook goed presteerde op internationaal niveau. In Vuelta en Tour werd hij de Joop Zoetemelk van de jaren negentig: altijd toptien, meestal op het podium, nooit op het hoogste schavot. Dat gebeurde in de Vuelta (2de in '97 en '98, 9de in '94, 10de in '93 en '96), in de Ronde van Zwitserland (3de in '94), in het kampioenschap van Spanje (3de in '93 en '96) en natuurlijk in de Tour de France: 7de in '95, 8ste in '96, 5de in '97, en vorig jaar moest hij opgeven, onder druk gezet door een hysterische Spaanse publieke opinie nadat Once met veel misbaar de Ronde verlaten had. Escartin bezette toen de derde plaats.

Kortom, een jaar na die mislukte campagne smaakt de overwinning bijna dubbel zo zoet. In Lallemezan, startplaats van de tweede Pyreneeën-etappe, spelen zich voor de autobus van Kelme taferelen af zoals die in de eerste, vlakke etappes waren voorbehouden waren aan Mario Cipollini. Maar Escartin is Super-Mario niet, ook niet na een ritzege, en de vrouwen die hem om de hals vallen kunnen zo door Pedro Almodovar ingeblikt worden: dikke Spaanse madres, zwaar gestifte lippen, ogen met geen lijntje, maar een vette streep mascara, een lichtjes zwaarlijvige arm om dat schriele, tengere mannetje met zijn grote hoofd: 'Foto!' Escartin grijnst schaapachtig, maar houdt zich flink: geen betere training dan dit voor de podiumfoto op de Champs Elysées.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234