Dinsdag 23/07/2019

'Eigenlijk wordt dit mijn eigen speeltuintje'

Ze is een van de enige vrouwen in België die geen achternaam meer nodig hebben. Goedele, in lang vervlogen tijden een schuchtere Miss, wordt binnenkort een tijdschrift. En een 'crossmediaal' project, al trekt ze een erg bedenkelijk gezicht als ze het woord uitspreekt.

Door Els Maes

Goedele Liekens kijkt gefascineerd naar de vijver vol vissen op het terras van het Sanomahoofdkwartier in Diegem. "Dat is toch knap, hè, hoe die visjes in groep allemaal in dezelfde richting zwemmen? Zouden ze dat afspreken? Er is één koploper, en alle andere volgen gewoon."

Wil jij de koploper zijn of de vis die tegen de richting in zwemt?

Goedele Liekens: "O, ik hoef niet per se de vis te zijn die tegen de stroom in zwemt, echt niet. Maar de kans is wel groot dat ik redelijk ver vooraan zwem. Dat is gewoon zo gegroeid, en op de duur verwachten mensen dat ook van jou. Als ik eens een beetje rustig ter plaatse blijf trappelen, gaan ze allemaal achter mij staan, wachtend tot ik een richting insla. Terwijl ik zelf ook heel veel twijfel en aarzel.

"Ik heb nu net die persconferentie achter de rug, dus je treft me op een beetje een euforisch moment. Maar gisteravond had je me moeten zien. Toen dacht ik: 'Ai, ai, gaat dat allemaal wel goed komen?'"

Wat is je ergste nachtmerrie?

"Er kan zoveel misgaan. Een personalityblad, de combinatie tv en magazine, dat heeft nog nooit iemand in Vlaanderen gedaan. Ik moest dus weer eens de eerste zijn. In plaats van gewoon braaf een tv-formatje in te vullen dat zijn succes al bewezen heeft. Door een of andere rare hersenkronkel zoek ik altijd risico's op. Het is een beetje een afwijking, denk ik.

"Als je naar mijn carrière kijkt, als je al van een carrière kunt spreken, dan denk je: wat een zootje. De enige constante is dat ik nooit de voor de hand liggende weg heb gevolgd. Ik maak het me graag moeilijk.

"Maar ik besef goed dat het ook verkeerd kan lopen. Aan de ene kant word je bejubeld en ben je dat visje dat vooraan mag zwemmen. Maar tegelijk weet ik dat er heel veel mensen klaarzitten om te zien hoe ik met mijn smoel tegen de muur knal."

Misschien vinden sommige mensen dit ook een beetje hoogmoedig. 'Ze moet zichzelf wel heel wat vinden, al ze haar eigen boekske start.'

"Ik kan absoluut begrijpen dat sommige mensen er zo over denken. Het toppunt van bescheidenheid is het niet, zo'n eigen blad. Tien jaar geleden heeft een Nederlandse uitgeverij me ook voorgesteld een personalitymagazine te maken. Ik heb hen toen gewoon uitgelachen. Zoiets belachelijks had ik nog nooit gehoord. Stel je voor: je stapt een krantenwinkel binnen, en daar ligt het blad Goedele. Te gek voor woorden, vond ik toen.

"Terwijl dat nu, vreemd genoeg, heel logisch klinkt. Ook omdat ik hier mensen ben tegengekomen, zoals Sandra De Preter (uitgeefdirecteur bij Sanoma, EMa), met wie het inhoudelijk heel goed klikte. Ik zie nu hoeveel mogelijkheden zo'n blad heeft. Je kunt daar veel meer in kwijt dan in één tv-programma. Het gaat niet over die cover met mijn naam op - dat blijft trouwens een heel eng idee. Dit blad is een middel om mijn interesses en al mijn ideeën naar de mensen te brengen."

De voorbije maanden hebben zowat alle tv-zenders geprobeerd je binnen te halen.

"Ja, dat vond ik wel leuk. Hoewel ik eerlijk gezegd een paar keer in paniek ben geweest, omdat het maar niet in orde kwam. Telkens als we bijna een deal hadden, is die op het laatste moment afgesprongen. Na een tijd word je toch een beetje ongerust. Tot ik besefte: eigenlijk is het ook wel een luxe, om niet gebonden te zijn. Ineens werd alles mogelijk. En toen belde Aimé me op: wacht nog maar even voor je iets ondertekent, zei hij, ik wel even met je praten. Een 'geluksuitschuiver' was het. Ineens viel alles samen, en was ik heel blij dat ik nog nergens mijn handtekening had geplaatst."

Zou je je liever niet meer exclusief binden aan één zender?

"Ik zou het een leuk idee vinden als ik op verschillende netten terecht zou kunnen, maar het is nog altijd mogelijk dat ik een contract met één zender teken. Tegen het einde van de maand moet daar duidelijkheid over zijn. Deze deal met Sanoma maakt de zaken natuurlijk complexer. In elk project moet een voordeel voor de twee partijen zitten. Maar complexer is ook rijker."

Als de deals met tv-zenders in laatste instantie afsprongen, was dat dan omdat jij te veeleisend was?

"Absoluut niet. Ik heb nooit onmogelijke eisen gesteld. Het enige waar ik altijd hard voor gestreden heb, zijn mijn medewerkers. Ik heb de voorbije jaren bij Jok Foe een heel straf team rond mij verzameld, die heel goede televisie hebben gemaakt. Met vallen en opstaan, maar ik laat me door niemand vertellen dat zij geen goede tv-makers zijn. En ik laat die mensen niet in de steek. Dat is niet puur uit altruïsme, het is ook voor mij belangrijk dat ik met mijn vertrouwde ploeg kan werken."

Zoals de zanger van een groep die zegt...

"Niet zonder mijn band. Voilà. Wij maken samen muziek en ik kan het niet zonder hen."

Maar je zat in een machtige positie om te onderhandelen, want iedereen wou je graag binnenhalen.

"Dat is een leuk gevoel, ja. Hoewel sommigen op de duur ook erg hun best hebben gedaan om me te laten voelen dat ze me nu ook weer niet zo graag wilden. Het is natuurlijk hun volste recht om te zeggen: 'Liekens, het hoeft niet per se.' Niemand is onmisbaar en zeker niet op tv. Een hond met een hoed op kan een tof programma maken.

"Maar aan de andere kant denk ik: mensen, ik heb wel een vak geleerd. Met blutsen en builen, maar ik heb een leerschool achter de rug om u tegen te zeggen. Jaren geleden reed ik al elke zondag naar Amsterdam, om voor de VPRO live radio te maken. Ik wil maar zeggen... Al die ervaring en kennis wil ik graag aanbieden aan een zender die daar respect voor heeft. Ik hoop dat ze niet alleen mijn hoofd of mijn 'imago' willen, maar dat ze beseffen dat ze met mij ook een pak vakkennis kopen."

Je mag dan het gevoel hebben dat je je vak onder de knie hebt, je start wel met iets waarmee je helemaal geen ervaring hebt.

"Maar ik ben daar zo ongelooflijk enthousiast over, echt waar. Sinds dit idee vorm begint te krijgen, scheur ik allerlei dingen uit alle magazines die ik in handen krijg. Zelfs als ik op een vliegtuig door het inflightmagazine blader, denk ik: die vormgeving vind ik mooi, dat is een leuk onderwerp.

"Tijdens de vergaderingen waren sommige onderdelen van het blad direct heel duidelijk: een groot deel psychologie, seksuologie, relaties en maatschappelijke thema's. Dat er reportages over ontwikkelingssamenwerking in moeten, dat vind ik heel vanzelfsprekend. Een soort Sterke Vrouwen in magazinevorm. Er zijn ook zoveel enthousiaste Vlamingen die als vrijwilliger geweldige dingen doen, daar wil ik aandacht aan schenken.

"Maar het vreemde is: als ik zelf een blad koop, dan blader ik eerst naar de beauty- en de modepagina's. De rest sla ik over, want dat zou ik bij wijze van spreken zelf kunnen schrijven. Beauty, binnenhuisinrichting, daar ken ik zelf niks van, en daarom wil ik er iets over leren. Want we zijn daar wel allemaal mee bezig: welke zonnecrème moet je gebruiken om rimpels te vermijden, dat soort dingen.

"Wat ik wél wil vermijden, is dat tuttige vrouwentoontje. Ik wil heel recht voor de raap zijn, en een beetje kritisch blijven. Ik kan me moeilijk voorstellen dat in het blad Goedele graatmagere modellen staan. Hoewel ik ook besef dat we over onze adverteerders niet veel te zeggen zullen hebben."

Dus kun je in Goedele artikels schrijven over de tirannie van het schoonheidsideaal, en daarnaast een advertentie voor afslankcrème plaatsen.

"Dat is best mogelijk. Maar ik ga ook niet de fanatieke trut uithangen en schrijven: 'hoera, we willen allemaal dikke cellulitisbillen'. Als je een strijd wilt voeren, dan mag je nooit frontaal aanvallen. Je moet via via binnensluipen. Om iets te veranderen moet je sluw en slim zijn, een beetje het paard van Troje spelen. Het komt er op aan de juiste toon te vinden. C'est le ton qui fait la musique."

Je zei: ik wil dat Goedele een medicijn tegen de verzuring wordt.

"Het moet gewoon iets positiefs worden, over goede dingen in het leven. Ik heb een hekel aan uitlachjournalistiek. Ook op tv is dat een trend waar ik me aan erger. Dat is veel kwetsender dan mensen zouden denken."

Veel tijd zal je niet over hebben de komende tien jaar. Je leidt niet alleen dit magazine, er is ook het tv-werk.

"Rustiger zal het niet worden, nee. Maar ik moet dit ei leggen. Ik heb het gevoel dat ik nu eindelijk kan doen wat ik echt graag wil. Ik heb lang een beetje in het rond gesparteld. Een beetje boeken schrijven over seksuologie, die reizen voor de VN, mijn werk voor tv. Ik zit zo in elkaar: ik heb gewoon heel veel boodschappen die ik wil verkondigen - al weet ik dat dat heel belerend klinkt. Misschien wil ik toch altijd een beetje mijn willetje opdringen. Tot nu toe moest ik altijd een weg banen om mijn boodschap kwijt te kunnen. Nu ik mijn eigen blad heb, word ik een medium op zich: ik kan mijn mening verkondigen, in de kleurtjes en in de stijl die ik zelf wil. De combinatie tussen je eigen blad en tv-projecten, dat schept zoveel mogelijkheden. En op termijn komen er allerlei 'afgeleiden', zoals dingeskes op de mobiele telefoon.

Goedele wordt een crossmediale community.

"Ja, crossmediaal, zo noemt Aimé dat dan. 'Afgeleiden', wat zijn dat eigenlijk, vraag ik dan. Maar dat wordt de komende maanden allemaal wel duidelijk. Alles is mogelijk. Eigenlijk wordt Goedele een speeltuintje op zich.

"Dat dat ding mijn eigen naam draagt, dat blijft een beetje raar. Ik heet ook echt zo, hè. Als ik dat geweten had, dan had ik misschien beter een artiestennaam gekozen, om toch een beetje afstand te bewaren. Mijn kinderen doen dat al vanzelf. 'Mama, Goedele Liekens is op tv', zeggen die.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden