Vrijdag 13/12/2019

'Eigenlijk lijd ik aan het verwendekinderensyndroom'

Ex-dEUS-muzikant en beeldend kunstenaar Rudy Trouvé heeft massa's ijzers in het vuur. Met zijn Rudy Trouvé Septet heeft hij net de cd 2003-2007 uitgebracht, een speels werkstuk dat naar bossanova en The Velvet Underground verwijst. 'Ik wil magie en troost bieden.'

Door Dirk Steenhaut

BRUSSEL l Trouvé exposeert regelmatig zijn schilderijen en houdt er diverse bands op na. De jongste jaren was hij een van de drijvende krachten achter het platenlabel Heavenhotel en was hij actief bij groepen als Kiss My Jazz, Dead Man Ray, Gore Slut en Lionell Horrowitz. Tegenwoordig maakt hij cd's met Love Substitutes, Prima Donkey, Pox, Rudy & The Unforgettable Wallys en schrijft hij theatermuziek voor Braakland/Zhe Building. Als soloartiest dompelt hij zich bij voorkeur onder in wat hij op een van zijn platenhoezen omschrijft als 'an introvert but danceable mood'.

"Ik had vooraf een duidelijk idee van wat voor cd ik wilde maken", zegt Trouvé over zijn nieuwe worp. "Als ik me thuis wil ontspannen, draai ik zelfgemaakte compilaties met Naked City, Bert Kaempfert, vroege Pink Floyd, Krautrock, Ennio Morricone, Franse pop - alles door elkaar geklutst. Zoiets moest het worden en ja hoor, het zit er allemaal in."

2003-2007 is een voortzetting van het 'journal intime' dat Rudy Trouvé in 1999 begon. "Als songwriter vertrek ik altijd vanuit mijn persoonlijke leefwereld. Dat doe ik bij alle groepen waar ik bij betrokken ben." Naar Trouvés soloplaten luisteren is dus vergelijkbaar met het doorbladeren van een fotoalbum. "Precies. Eigenlijk zie ik vooral beelden in mijn hoofd. Mijn liedjes gaan over dingen die ik heb meegemaakt of hálf heb meegemaakt en vervolgens inkleur."

Ben je het type artiest voor wie de dingen pas echt gebeurd zijn zodra je ze hebt vastgelegd?

"Dat is een kwaal waar ik aan lijd, ja. Ik voel sterk de behoefte dingen op te schrijven en te bewaren. Ik probeer ze emotioneel te begrijpen door ze in een vorm te dwingen. Je bent toch altijd op zoek naar troost en magie. Als je ervoor open staat, herken je die in triviale dingen, maar soms moet je er ook enige moeite voor doen."

Op 2003-2007 staan vooral huis-, tuin- en keukensongs over je kinderen en je vriendin. Heb je bepaalde liedjes bewust niet op je cd gezet wegens te persoonlijk voor de buitenwereld?

"Ik heb er twee geschrapt. Soms is het wel therapeutisch bepaalde emoties uit je systeem te jagen, maar daarom levert het nog geen goed nummer op. Mijn werk dient mijn eigen wereldje te overstijgen.

"Vroeger dacht ik dat ik nooit over mijn kinderen of huiselijk geluk zou schrijven, omdat zoiets me zelden boeit bij anderen en het gauw klef dreigt te worden. Blijkbaar kan ik het echter niet laten: die dingen zijn in mijn leven enorm belangrijk geworden en bovendien besef ik nu dat een goed verhaal niet per se over gewichtige belevenissen hoeft te gaan."

Je cd draagt als ondertitel Songs about life, love and living. Heeft het ouderschap je eigen jeugd weer dichterbij gebracht?

"Het is onvermijdelijk dat je, via je kinderen, je vroegste levensjaren herbeleeft en je opvoeding gaat analyseren. De beslissingen van mijn ouders die ik vroeger vreemd vond, snap ik nu veel beter. Als opvoeder moet je soms dingen doen waar je volstrekt geen zin in hebt. Je dochter berispen als ze weer eens met haar eten speelt, bijvoorbeeld."

In 'Si on doit' lijken oude jeugdtrauma's op te duiken. Je hebt het over de angst voor school en de wet van de sterkste.

"Tijdens je leven maak je een boel onaangename dingen mee, maar spook je zelf ook dingen uit waar je je achteraf over schaamt. Wat je maakt tot wie je bent is het totaalpakket. Mocht je je blunders kunnen corrigeren, dan zou je een ander mens zijn. Maar wat me mateloos blijft ergeren, is de wet van de sterkste. In natuurdocumentaires hoor je vaak dat de leeuw enkel dieren eet die moe of verzwakt zijn. Wel, wat als ze gewoon een slechte dag hebben? De natuur is wreed en zelf houd ik er een dubbelzinnig gevoel aan over. Want je probeert wel te leven als een eerbaar iemand, maar tegelijk moet je in de kudde overeind zien te blijven. Het is niet altijd makkelijk dat aan je kinderen diets te maken. Uiteindelijk hoop je dat ze tot fatsoenlijke mensen opgroeien, zonder dat ze worden verslonden door toevallig langslopende 'leeuwen'."

Je maakt een balans op van de herinneringen die je wilt wissen of bewaren en stelt vast: 'il y a pas mal de beauté, maïs elle est bien cachée'. Is tevreden zijn iets wat je moet leren?

"Je moet alleszins over een zekere energie beschikken om de fijne dingen te kunnen appreciëren. Het eerste symptoom van depressie is dat je niets meer ziet. Je loopt door de stad, maar registreert amper dat ze er is. Je zit de hele tijd gevangen in je hoofd, bent niet meer ontvankelijk voor wat mooi of ontroerend is.

"Het leven is niet goed of slecht: naar mijn gevoel is het iets neutraals, al ben je onderhevig aan je eigen stemmingen en percepties. Sommige mensen krijgen alle ellende van de wereld over zich heen, maar blijven positief, terwijl anderen die het voor de wind gaat zich slecht voelen. Geluk hangt af van je vermogen schoonheid te puren uit eenvoudige dingen."

Ook je cd's zijn in zekere zin zelfportretten, maar op de hoezen beeld je jezelf wel consequent af als zwaarmoedig en afgetobd.

"Dat is tongue-in-cheek: op 2003-2007 staat een remake van een zelfportret dat ik schilderde op mijn 25ste. Ik ben van nature wel vatbaar voor depressies, ja. Maar zelfs als ik in mijn beeldende werk van iets donkers vertrek, overstijgt het, dankzij het kleurgebruik en de compositie, doorgaans toch de kommer en kwel. In 'Si on doit' zing ik dat ik me één dag in de zomer herinner waarop ik gelukkig was. Ik vind dat ontzettend grappig, al wordt mijn ziekelijke gevoel voor humor niet door iedereen begrepen, vrees ik. Ik ben intussen veertig geworden en 'Target Is Approaching' gaat, jawel, over een midlifecrisis. Alleen: ik beleefde er ook al een toen ik twintig en dertig werd. (lacht)"

Een andere song heet 'A Stroke of Grey Hair'. Houdt ouder worden je bezig?

"Niet bijzonder. Veel mensen van mijn generatie klagen erover dat de tijd vliegt. Naar het schijnt heeft dat iets te maken met het tempo van je stofwisseling. Daardoor verandert je tijdsbesef. Maar als artiest tracht ik zo productief mogelijk te zijn. Het irriteert me mateloos dat ik bepaalde dingen door tijdsgebrek niet afgewerkt of uitgebracht krijg.

"Ik heb mezelf opgevoed zonder toekomstperspectief: we leven voor vandaag en als we morgen niet halen hebben we gewoon pech gehad. Toch stel ik vandaag tot mijn verbazing vast dat ik nu midden in de toekomst zit waar ik vroeger het bestaan van ontkende."

Meer nog dan snapshots zijn je liedjes filmische taferelen, geïllustreerd met samples van kinderstemmen en gevonden geluiden.

"Soms zijn die gewild, soms sluipen ze er per ongeluk in. Ik neem vaak in mijn slaapkamer op en terwijl ik geconcentreerd een partij zit in te spelen, wil mijn dochter wel eens binnenstormen met de mededeling: 'Papa, hier zit een kever!' Zoiets wordt dan een onderdeel van een song."

Op al je platen staan Franstalige nummers, maar deze keer hanteer je de taal van Molière vaker dan ooit.

"De sonoriteit van woorden is voor mij erg belangrijk. Ik slaag er nooit in iets te schrijven in een specifieke stijl, maar wring diverse onderdelen door elkaar tot ik bij iets uitkom waar ik tevreden over ben. En Franse popmuziek, van de jaren vijftig tot de vroege seventies, maakt deel uit van het gamma. Serge Gainsbourg, Françoise Hardy, de jonge Brigitte Fontaine: hun werk heeft bij mij diepe sporen nagelaten.

"Ik ben ook opgegroeid met de soundtrack van Un homme et une femme, waarin een nummer van de Braziliaan Baden Powell wordt vertolkt door een Franse acteur. Daardoor heb ik het gevoel dat het Frans prima geschikt is voor bossanova-achtige liedjes. De arrangementen zijn meestal bepalend voor de taal die ik kies en de manier waarop ik iets zing."

Wat is de functie van de interludia tussen de songs?

"Vroeger zette ik al regelmatig omgevingsgeluiden tussen de tracks, maar dit keer had ik behoefte aan vreemde, abstracte stukjes muziek. Die hebben mijn muzikanten snel bij elkaar geïmproviseerd. Ik gaf hen een onnozele instructie zoals: 'Speel iets als een metalband die al maanden op tournee is en lichtjes schizofreen dreigt te worden.' Ik telde af en in één take stond het op band.

"Die fragmentjes dienen om de plaat op te frissen. Onvermoede contrasten helpen de luisteraar bij de les te blijven. Als een plaat te mooi wordt en geen opdringerige stoorzenders bevat, merk je na een poosje dat je amper nog luistert. Zoiets wil ik vermijden. Structuur biedt wel zekerheid, maar het is net zo leuk eens flink loos te gaan."

Diep in je binnenste ben je een conceptualist?

"Zeker, ook al is veel conceptuele kunst niet aan mij besteed. Wel wil ik altijd een verhaal vertellen dat past in een groter geheel. Om die reden bevatten mijn schilderijen doorgaans ook tekst. En aangezien ik een vrij povere muzikant ben, is muziek voor mij niet zelden een conceptualistische aangelegenheid. Ik ben een ideeënman die kneedt en puzzelt, die voortdurend plannen, grafieken of balken maakt."

Komen de bands waar je deel van uitmaakt tegemoet aan verschillende artistieke behoeften?

"Absoluut. Mocht ik er tijd voor hebben, ik zou er nog veel meer projecten op na houden. Het is nooit genoeg. Eigenlijk lijd ik aan het verwendekinderensyndroom. Na drie anarchistische optredens met Love Substitutes heb ik al zin in rustige, intimistische muziek. Zodra ik daarmee bezig ben, krijg ik behoefte aan iets luids en extreems om meteen daarna weer over te schakelen op zweverige ambient.

"De periodes waarin ik echt voldoening beleef aan wat ik doe, worden almaar korter. Dat is vervelend, ik moet leren wat langer tevreden te zijn. Ik ben heel blij met mijn nieuwe cd, maar denk nu alleen nog: what next? Ik kijk vooruit, vooral omdat ik 2003-2007 als het eindpunt van een muzikaal parcours beschouw. De volgende plaat wordt er waarschijnlijk een vol ontoegankelijk kattengejank. (brede grijns)"

Mocht op je identiteitskaart een beroep vermeld staan, wat zou dat dan zijn?

"Goh, lastige vraag. Het renaissance-idee dat je een beetje van alles moet kunnen, ligt me wel. Ik ben vooral een bedenker, daarin schuilt mijn creativiteit. Ik kan veel beter schilderen dan gitaarspelen, maar ben niet het type dat het van techniek moet hebben. Ik slaag er niet eens in een eenvoudige cover te spelen. Laat me dus maar kiezen voor 'kunstenaar': dat is net vaag en algemeen genoeg."

De cd Songs and Stuff Recorded between 2003 and 2007, Part One van het Rudy Trouvé Septet is uit bij Heavenhotel/Lowlands.

Geluk hangt af van je vermogen schoonheid te puren uit eenvoudige dingen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234