Dinsdag 29/11/2022

'Eerst boegeroep, dan gejuich'

Even dreigde het doemscenario voor de Belgen, toen eerst Bart Wellens en even later Sven Nys zichzelf uitschakelden. Tot Erwin Vervecken een onwaarschijnlijke remonte maakte en zijn wereldtitel verlengde.

Door Sven Spoormakers

HOOGLEDE-GITS l 'Het was net alsof ik droomde en maar niet wakker kon worden', zei Erwin Vervecken. Zo ongeloofwaardig leek het hem wat er allemaal gebeurde. Dat hij uiteindelijk toch won, scheen hij nauwelijks te snappen. 'Op papier ben ik de derde beste van het seizoen.'

Vijfenveertigduizend mensen waren naar Hooglede gekomen voor slechts één ding: een beklijvend duel tussen Sven Nys en Bart Wellens om de wereldtitel. Want niemand hield rekening met 'de anderen'. Erwin Vervecken, Petr Dlask, Enrico Franzoi, John Gadret of Richard Groenendaal, ze zouden al blij mogen zijn met het brons.

De wedstrijd was maar net op gang geschoten en de wens van de massa leek al vervuld. Nys nam het initiatief, Wellens volgde. Tussen hen beiden en de rest van het peloton gaapte al een kloofje. Dit zou een gevecht worden van man tegen man, met een beslissing helemaal op het einde van één uur begeesterende topsport. Tot de motor van de VRT - ja, ook in veldritten rijdt tegenwoordig een motor mee - in de fout ging. Hij botste tegen een plastic afscheidingsblok, dat dwars over de weg gekatapulteerd werd. Wellens werd weggemaaid, waarop hij in zijn vlucht ook Nys meesleurde. De koers lag plots overhoop. "Meestal gaat het op een wereldkampioenschap volgens hetzelfde stramien. Na de schermutselingen in de eerste ronde volgt de schifting. Daarna wordt er tactisch gereden en in de finale nemen de besten van de cross het tegen mekaar op. Maar nu reden er plots renners op kop die niemand daar verwacht had", zei Vervecken.

Zelf reed hij na de crash van Nys en Wellens ook maar eventjes solo aan de leiding. Op het modderigste stuk van de omloop ging Vervecken plots over de kop. "Ik reed mooi in het spoor, maar mijn voorwiel zakte te diep in de modder. Daar heb je geen verhaal tegen." Nog was de pech van de Belgen niet voorbij. Nog steeds in dezelfde ronde - het was pas de tweede! - schoof Vervecken nog eens onderuit. In zijn wiel zat Sven Nys, die pas was komen aansluiten na zijn val met Wellens, en die ging mee tegen de vlakte. "Onder die valpartij hebben Nys en ik het meeste geleden. Hij kreeg er een mentale tik door, denk ik. Mijn knie deed pijn en mijn fiets was kapot: mijn zadel stond helemaal scheef."

Tot ieders verbijstering - en spijtig genoeg tot woede van vele Belgische supporters, die het schelden niet kunnen laten - reed Richard Groenendaal na de reeks valpartijen comfortabel aan de leiding. Het boe-geroep klonk luid. "Dat is de emotie van het moment. Dat hoort bij de koers", suste de Nederlander. "Toen dacht ik nog dat ik het zou maken. Of tenminste dik op het podium zou staan. Tot ik ook languit in de modder lag en het boegeroep in een hoongelach veranderde."

Na Wellens, Nys en Vervecken had dus ook Groenendaal zichzelf uitgeschakeld - dacht iedereen. Nys liet een uitgebluste indruk en zag eerst Vervecken en later ook Bart Wellens hem bijhalen en achterlaten. Wellens vocht en wroette, maar kon de kloof van meer dan een halve minuut nooit meer dichten. Groenendaal zakte weg, want ook bij hem had de vertrouwenscrisis toegeslagen. De titelstrijd zou losbarsten tussen een Italiaan, Enrico Franzoi, en een Amerikaan, Jonathan Page. Op de piepjonge Kevin Pauwels na was er geen Belg meer vooraan te zien. Koning Albert zou enkel buitenlanders mogen feliciteren op het podium - dacht iedereen.

Want Erwin Vervecken liet géén uitgebluste indruk of vertrouwenscrisis, ondanks zijn dubbele valpartij, en hij slaagde er wél in om de haast onoverbrugbare achterstand nog goed te maken. "Ik denk niet dat ik zoiets eerder al gepresteerd heb", zei hij. Gedragen door de joelende 45000 zegedronken landgenoten reed hij naar Page en Franzoi, viel hij aan, loste Franzoi, viel nog eens aan, counterde een tegenaanval of drie van de verrassend weerspannige Page, stormde op zijn stelten de laatste trapjes op, sprintte de lucht uit zijn longen en won. Uit de juichkreten van de massa klonk opluchting, want een Belgische nederlaag zou tot een regelrechte straatoorlog geleid hebben. "Toen Nys gevallen was, riepen er veel mensen 'boe' op mij. Ze dachten blijkbaar dat het mijn schuld was dat Sven uitgeschakeld was. En een paar ronden later supporterden dezelfde mensen keihard voor mij. Vreemd", zei de nieuwe wereldkampioen.

Na Tabor 2001 - herinner u het trucje op de trap van Mario De Clercq - en Zeddam vorig jaar - herinner u de val van Sven Nys in de slotronde - is dit al de derde regenboogtrui voor de bijna 35-jarige Kempenaar. Daarmee evenaart Vervecken Mario De Clercq en de Fransman Roger Rondeaux, die in de jaren vijftig drie keer wereldkampioen werd. Roland Liboton heeft nog één regenboogtrui méér in de kast hangen. Renato Longo en Albert Zweifel - elk vijf keer - en natuurlijk Erik De Vlaeminck - zeven keer! - blijven de eeuwige ranglijst aanvoeren. Maar toch, met drie wereldtitels heeft Vervecken zijn plaats in de veldritgeschiedenis verworven.

De voorbije weken draaide het traditiegetrouw enkel om Sven Nys en Bart Wellens. Erwin Vervecken werd nauwelijks winstkansen toegemeten. De wereldbekercross van vorige week in Hoogerheide zou z'n laatste wedstrijd in de regenboogtrui worden. Tenminste, daar gingen zowat alle waarnemers van uit. En Vervecken, slim als hij is, liet iedereen in de waan dat hij al afscheid genomen had van zijn trui. Hij zag, zei hij vrijdag nog, zelfs geen klein kansje. Tegen Nys en Wellens zou niets te beginnen zijn. "Op papier ben ik de derde beste van het seizoen. Maar Wellens had veel pech met zijn vroege valpartij. Nys viel ook en had misschien niet z'n beste dag. Dan is het eigenlijk een beetje logisch dat ik dan een paar plaatsjes opschuif. Dat was vorig jaar in Zeddam toch ook zo? Ik was de enige die Nys de weken voor het WK kon bedreigen. Toen hij viel, won ik. Ik kan er toch niks aan doen dat de anderen vallen?"

Erwin Vervecken:

Ik kan er toch niks aan doen dat de anderen vallen?

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234