Dinsdag 22/06/2021

Eerlijk en gulzig

david murray power quartet

Tenorsaxofonist en basklarinettist David Murray blijft op zijn achtenvijftigste nog altijd de aandacht trekken. Hij moet intussen wel zo'n tweehonderd platen op zijn naam staan hebben, een productie die zonder meer te hoog ligt. Te hoog zowel voor productie als voor consumptie. De berichten over Murray-indigesties zijn dan ook legio. Maar als je Murray een jaartje links hebt laten liggen en dan weer zo'n nieuwe plaat te horen krijgt, dan klinkt het toch bijzonder overtuigend.

Dat geldt zeker voor Like A Kiss That Never Ends, een zwierige opname met het Power Quartet met pianist John Hicks, drummer Andrew Cyrille en bassist Ray Drummond. Vijf van de zeven composities zijn van Murray zelf, maar ze hebben allemaal een heel klassieke allure: een blues, een ballade, een vleugje soul en funk, in het pakkende titelnummer zelfs een combinatie van tango en habanera. Murray speelt er werkelijk mee: eerlijk, maar ook ongegeneerd en soms zelfs gulzig.

Het valt ook op dat Murray nog altijd een man van extremen is. Hij is in de jaren zeventig groot geworden in de toenmalige avant-garde, het New Yorkse milieu dat destijds de loft-scene genoemd werd. Hij verwees toen graag naar Albert Ayler, zelf ook zo'n figuur tussen blues- en gospeltradities en extreme moderniteit. Murray speelt nog graag met het soort vervreemdende saxofooneffecten die Ayler ook verkoos: extreem gepiep en geknars boven een rustig kabbelende ritmesectie. Het is soms tegen de pijngrens aan, maar het blijft onder controle. (DW)

Like A Kiss That Never Ends, Justin Time/Challenge Records

HHHHI

cedar walton

Souljazz uit de oude doos

Jazzplaten lijken soms zo uit het verleden te komen aanwaaien, zelfs al zijn ze pas vorig jaar ingeblikt. The Promise Land van pianist Cedar Walton is zo'n ding: fijne souljazz uit de oude doos, zo getransporteerd vanuit de jaren vijftig en zestig. De echo's uit het werk van Horace Silver en Cannonball Adderley zijn evident. Geen wonder eigenlijk, want Walton komt zelf uit die generatie. Hij speelde destijds bij J.J. Johnson, Benny Golson en Art Blakey. En hij heeft het pianospel duidelijk niet verleerd: hij zet hier werkelijk overtuigende snelle loopjes neer en weet tegelijk een natuurlijke elegantie in zijn spel te bewaren.

In essentie is dit dus postbop van de eerste generatie. Relatief eenvoudige composities met een fijn, maar niet al te complex arrangement. De plaat mist echter wat reliëf, wat voor een deel aan altsaxofonist en fluitist Vincent Herring toe te schrijven is. Hij speelt heel zuiver, maar een beetje vlak, stereotiep en zonder body. Ook bassist David Williams en drummer Kenny Washington doen goed hun werk, maar zonder veel extra inzet en zwier.

Links en rechts heeft Cedar Walton toch wat pogingen gedaan om de stukken een beetje een moderner karakter te geven. In 'Darn That Dream' wordt er bijvoorbeeld een klein beetje met het ritme gestoeid. En vooral Waltons kristalheldere pianospel doet de muziek soms echt ademen. (DW)

The Promise Land, Highnote/Challenge

HHHII

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234