Donderdag 24/09/2020

Een zin in een boek, of in een reclamefolder, of op een T-shirt, of zelfs op de vuile ruit van een bestelwagen: schrijver Christophe Vekeman staat stil bij de zin die hem de voorbije week het meest heeft getroffen.

'En dat terwijl er wel degelijk opwindende seksscènes bestaan'

(Murielle Scherre)

Wie ik op zich best wel een leuke verschijning vind, is genaamde Murielle Scherre. Daarmee, echter, is dan ook meteen alles gezegd: over wat zij doorgaans zoal te vertellen heeft, zwijgen wij inderdaad maar beter. Ja, vaak weet Murielle mij kordaat met verstomming te slaan.

Vorige week was het weer eens zover. Naar aanleiding van het inmiddels veelbesproken en ten slotte ook afgelaste pornoclipje dat Studio Brussel ter ere van Sint-Valentijn vervaardigen zou, had zij het in De Morgen over het schabouwelijke niveau van de doorsnee hedendaagse pretprent: "allemaal eenheidsworst". "En dat", voegde zij eraan toe, "terwijl er wel degelijk opwindende seksscènes bestaan. In films als Kids, Last Tango in Paris of Irreversible krijg je seks te zien die goed aanvoelt."

Het is toch echt wel een klein beetje een volslagen betoeterde meid, hoor, die Murielle Scherre. Soms ben ik zelfs geneigd mij zorgen over haar te maken. Ik heb het niet - wat zou ik? - over goede smaak of zo. Ik bedoel oprechte zorgen.

Over het meesterlijke Last Tango in Paris zou je nog kunnen discussiëren. In de bekendste scène van de film valt actrice Maria Schneider pardoes met haar gat in de boter: ze mag zich anaal laten behandelen door niemand minder dan Marlon Brando. Ze huilt erbij, maar goed, laten we - in tegenstelling dus tot Maria Schneider zelf - niet kinderachtig wezen.

Kids is al een ander paar mouwen. Ook Kids is volgens Murielle dus een film waarin de seks zowaar "goed aanvoelt". Voor degenen die de film niet hebben (uit)gezien hierbij een citaat uit een overigens positieve bespreking ervan op Movie2Movie.nl: "Kids is niet een film die een goed gevoel oproept, maar dat is ook niet de bedoeling." Heel juist, volkomen mee eens. Kids is immers het tegendeel van pornografisch: de opwinding die de kijker ervaart situeert zich in het hoofd, het hart of de maagstreek, maar toch werkelijk niet in de broek.

Omtrent het nogal verdeeld onthaalde Irreversible dan weer maakte de filmrecensent van De Standaard in mei 2002 gewag van een "ondraaglijk rauwe verkrachting". Hij was bepaald de enige niet. Op de internetsite Digg, bijvoorbeeld, stak een zich Prof. Joost noemende eerst de klaterende loftrompet over het weergaloos begeerlijke naakte lichaam van actrice Monica Bellucci, om vervolgens desondanks te besluiten: "Wie bij die scène spontaan naar zaadvod of tissues grijpt, laat zich dan ook best opnemen in een gespecialiseerde inrichting."

Oprechte zorgen, ik meen het. Hoe zal het aflopen met Murielle? En met, meer algemeen, de moderne, seksueel bevrijde jonge vrouw voor wie zij toch model lijkt te willen staan?

In zijn befaamde monoloog in The Third Man vraagt Orson Welles zich hardop af wat vijfhonderd jaar Zwitserse naastenliefde, democratie en vrede nu eigenlijk opgebracht hebben. Zijn conclusie luidt: de koekoeksklok.

Het is verleidelijk, nu we toch in filmland vertoeven, om zijn woorden hier te parafraseren. Ruim een eeuw Vlaams strijdbaar feminisme, golf na golf na golf, en wat is het resultaat? Murielle Scherre.

Hoe zal het aflopen met de moderne, seksueel bevrijde jonge vrouw?

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234